Πώς να Ελευθερωθήτε από Δεισιδαιμονία

ΤΟ ΜΕΙΔΙΑΜΑ της ευγνωμοσύνης εξαφανίσθηκε γρήγορα από το πρόσωπο της γυναικός που εταξίδευε καθώς έρριξε ένα βλέμμα στην τροφή που της προσεφέρθη.

«Φάτε,» ενεθάρρυνε η συνοδός, «το φαγητό δεν είναι χαλασμένο.»

«Όχι, όχι,» διεμαρτυρήθη η ταξιδιώτις, «αυτό είναι γατόψαρο. Αν το φάγω, θα με κατηγορήσουν ότι έχω θανατώσει τα ίδια τα παιδιά μου!»

Παράλογο; Άτομα, που έχουν ελευθερωθή από τη δουλεία της δεισιδαιμονίας, είναι πιθανόν να το πουν αυτό. Ωστόσο, για πολλά άτομα, το να φάγουν αυτή την τροφή θεωρείται βαρύ αμάρτημα.

Εν τούτοις, πολλά άτομα έχουν ελευθερωθή απ’ αυτά τα ταμπού (απηγορευμένα πράγματα). Αυτά δεν φοβούνται πια τους νεκρούς, ούτε εμπιστεύονται σε «φάρμακα,» ή επιτρέπουν να ρυθμίζουν τη ζωή των όνειρα και οιωνοί. Τώρα είναι ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι άνθρωποι. Πώς έχουν ελευθερωθή από τη δεισιδαιμονία;

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ

Η αλήθεια είναι εκείνη που καθιστά δυνατή την απελευθέρωσι από τη δεισιδαιμονία, ειδικά η αλήθεια σχετικά με την κατάστασι των νεκρών. Όπως είπε ο Ιησούς: «Θέλετε γνωρίσει την αλήθειαν, και η αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει.»—Ιωάν. 8:32.

Αλλά, ποια είναι η αλήθεια όσον αφορά τους νεκρούς; Μπορούν να επικοινωνούν με τους ζώντας ή να τους προξενούν βλάβη; Γιατί αυτή η γυναίκα είχε ειπεί ότι το να φάγη γατόψαρο θα ισοδυναμούσε με το να επιφέρη θάνατο στα τέκνα της;

Τα γατόψαρα, που συναντώνται στα ρεύματα κοντά στο χωριό αυτής της Αφρικανίδος, θεωρούνται από πολλούς ότι αποτελούν μετενσάρκωσι των πνευμάτων νεκρών ανθρώπων. Έτσι οι χωρικοί λέγουν για το «ταμπού»: «Αυτό είναι νόμος μας. Δεν το τρώμε. Αν μια γυναίκα το φάγη, είτε θα γίνη στείρα, ή τα παιδιά της θα πεθάνουν. Αν ένας άνδρας το φάγη, δεν θ’ αποκτήση παιδιά.» Μερικοί ακόμη πιστεύουν ότι θα επακολουθήση ο θάνατος εκείνου που το τρώγει.

Ένας νεαρός Αφρικανός, που ωνομάζετο Σαμουήλ, ετηρούσε αυτό το «ταμπού,» και δεν έτρωγε γατόψαρο. Αλλά κατόπιν άρχισε να μελετά τη Βίβλο. Παρετήρησε ότι η Βίβλος διδάσκει ότι οι νεκροί δεν έχουν συναίσθησι των πραγμάτων. Παραδείγματος χάριν, σ’ ένα μέρος της Βίβλου λέγει: «Οι ζώντες γνωρίζουσιν ότι θέλουσιν αποθάνει· αλλ’ οι νεκροί δεν γνωρίζουσιν ουδέν.»—Εκκλησ. 9:5.

Στον Σαμουήλ επεδείχθη, επίσης, μεσ’ από τη Γραφή ότι στον θάνατο του ανθρώπου «το πνεύμα αυτού εξέρχεται· αυτός επιστρέφει εις την γην αυτού· εν εκείνη τη ημέρα οι διαλογισμοί αυτού αφανίζονται.» (Ψαλμ. 146:4) Απ’ αυτό ο Σαμουήλ μπόρεσε ν’ αντιληφθή ότι το πνεύμα, η δύναμις της ζωής, δεν είναι ένα ανεξάρτητο πνεύμα που εξακολουθεί να ζη μετά θάνατον. Αντιθέτως, ο θάνατος τερματίζει τελείως τη ζωή. Όπως η Βίβλος παρατηρεί επίσης: «Εάν [ο Θεός] βάλη την καρδίαν αυτού επί τον άνθρωπον, εάν σύρη εις εαυτόν το πνεύμα αυτού και την πνοήν αυτού· πάσα σαρξ θέλει εκπνεύσει ομού, και ο άνθρωπος θέλει επιστρέψει εις το χώμα.»—Ιώβ 34:14, 15, ΜΝΚ.

Έτσι, όταν έμαθε την αλήθεια της Γραφής ότι το πνεύμα στον άνθρωπο δεν είναι μια προσωπικότης η οποία επιζή από τον θάνατο του σώματος, ο Σαμουήλ μπόρεσε ν’ αντιληφθή την πλάνη του να πιστεύη ένας ότι στο γατόψαρο έχει γίνει μετενσάρκωσις πνευμάτων ανθρώπων που έχουν πεθάνει. Επομένως, διεπίστωσε πόσο ανόητο είναι να πιστεύη ότι ένα νεκρό ψάρι μπορεί να παρέμβη στις δυνάμεις αναπαραγωγής του. Έτσι ο Σαμουήλ άρχισε να τρώγη γατόψαρο.

Εν τούτοις, επειδή δεν είχε νυμφευθή επί μερικά χρόνια, οι άνθρωποι της φυλής του ήσαν βέβαιοι ότι το γατόψαρο είχε καταστρέψει τις δυνάμεις του για σύναψι γάμου. Όταν τελικά νυμφεύθηκε, ήσαν και πάλι βέβαιοι ότι δεν θ’ αποκτούσε τέκνα, ή, ότι όποιο παιδί αποκτούσε, αυτό θα πέθαινε. Ποια ήταν η έκβασις;

Το πρώτο παιδί του Σαμουήλ δεν πέθανε, ούτε το δεύτερο, ούτε και το τρίτο και το τέταρτο βρίσκεται καθ’ οδόν. Αλλά τι μπορεί να λεχθή για την αδελφή του Σαμουήλ, η οποία δεν είχε φάγει γατόψαρο σ’ όλη της τη ζωή; Εκείνη διαμαρτυρήθηκε διότι ο Σαμουήλ παρέβη αυτό το «ταμπού.» Αλλ’ αυτός απήντησε: «Αν υπάρχη κάποια αλήθεια στο ‘ταμπού,’ τότε γιατί όλα τα παιδιά μου ζουν, ενώ τα δικά σου παιδιά έχουν πεθάνει;»

Αυτό ήταν αλήθεια. Αυτή η αδελφή του είχε χάσει τα τρία παιδιά της. Η δεισιδαιμονική τήρησις του «ταμπού» δεν τα είχε διαφυλάξει!

Ο Σαμουήλ, μια και απελευθερώθηκε με την αλήθεια της Γραφής, ήταν αποφασισμένος να μη υποδουλωθή ποτέ πια στις δεισιδαιμονίες. Έτσι, όταν πέθανε ο πατέρας του, αρνήθηκε να βάλη επάνω στο φέρετρό του ένα δώρο για να το μεταφέρη ο νεκρός στον κόσμο των πνευμάτων. Ούτε και είχε συμμετοχή σε ‘γεύμα με τον νεκρόν.’ Ούτε θέλησε να συμμετάσχη στη γιορτή της ‘διαβάσεως,’ με την οποία εορτάζουν την υποτιθεμένη ένωσι του νεκρού με άλλα πνεύματα. Μήπως ο Σαμουήλ υπέστη κάποια βλάβη από κάποιο εκδικητικό πνεύμα για την άφοβη στάσι του στην υποστήριξι της Βιβλικής αληθείας; Όχι, καθόλου.

Ίσως να είσθε και σεις ένας που διακρατεί τις δεισιδαιμονικές πεποιθήσεις σχετικά με τους νεκρούς. Μήπως νομίζετε, παραδείγματος χάριν, ότι ο μικρός αδελφός σας είναι πράγματι ο νεκρός θείος σας που επανήλθε στη ζωή; Μήπως καθησυχάζετε τον εαυτό σας παρατηρώντας το σχήμα του αυτιού του μικρού, που έχει ακριβώς το ίδιο σχήμα με το αυτί του θείου; Ή μήπως, από λόγους δεισιδαιμονίας, αποφεύγετε να δώσετε στα παιδιά σας το όνομα ενός ζώντος συγγενούς, επειδή πιστεύετε ότι αυτός ο συγγενής, μετά τον θάνατό του, θα γεννηθή και πάλι ως ένα βρέφος και μόνο αυτό το βρέφος πρέπει να φέρη τ’ όνομά του;

Αφήστε τη Γραφική αλήθεια να σας ελευθερώση από τέτοιες δεισιδαιμονικές δοξασίες! Εμπιστεύεσθε στην Αγία Γραφή ‘καθώς είναι αληθώς, Λόγος Θεού’. (1 Θεσ. 2:13) Η αλήθεια είναι ότι μέλλουσα ζωή δεν κερδίζεται μέσω μετενσαρκώσεως, αλλά μέσω της δυνάμεως αναστάσεως που έχει επενδυθή ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος διακηρύττει: «Εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή.»—Ιωάν. 11:25.

Μετά την ιδική του ανάστασι εκ νεκρών, ο Ιησούς ενθυμήθηκε όλες τις λεπτομέρειες της προηγουμένης του ανθρωπίνης ζωής. Το ίδιο συνέβη και με τον αναστημένο Λάζαρο, ο οποίος εξακολούθησε να είναι ένας μαθητής του Ιησού, όταν εξήλθε από τον τάφο. (Ιωάν. 11:38-44· 12:1, 9-11) Τι μπορεί να λεχθή για σας; Μπορείτε να θυμηθήτε μια προηγουμένη ύπαρξί σας; Αν έχετε πράγματι ζήσει προηγουμένως, θα έπρεπε να ενθυμήσθε. Στην πραγματικότητα, η μετενσάρκωσις είναι ένας μύθος που βασίζεται σ’ εσφαλμένη ανθρωπίνη λογίκευσι. Ως τέτοια την εκθέτει ο Λόγος της αληθείας του Θεού.

ΒΑΣΙΣ ΓΙΑ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΚΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι δεισιδαιμονικοί φόβοι ανθρώπων είναι τελείως χωρίς βάσι. Παραδείγματος χάριν, ο Σαμουήλ ενθυμείται την πείρα ενός νεαρού Αφρικανού αγοριού ηλικίας εννέα ετών. Μια μέρα, ενώ περπατούσε στο δάσος, άκουσε να καλούν τ’ όνομά του. Εστράφη, δεν είδε κανένα, κι’ εξακολούθησε να περιπατή. Ακριβώς τότε μια πέτρα, που είχε ριφθή από πίσω του, έπεσε μπροστά του. Το αγόρι αυτό έφθασε σπίτι του φοβισμένο, αλλά ο πατέρας του εξήγησε ότι αυτό το είχε κάμει η μητέρα του, που μόλις είχε πεθάνει.

Από τότε η παρουσία ενός νεκρού σώματος στην πόλι του εγέμιζε πάντοτε την καρδιά του νεαρού μ’ ένα αρρωστημένο τρόμο. Εν τούτοις, αργότερα στη ζωή του λογικεύτηκε προσεκτικά επάνω στα εδάφια Ιώβ 7:9, 10: «Καθώς το νέφος διαλύεται και χάνεται, ούτως ο καταβαίνων εις τον τάφον δεν θέλει επαναβή· δεν θέλει επιστρέψει πλέον εις τον οίκον αυτού, και ο τόπος αυτού δεν θέλει γνωρίσει αυτόν πλέον.» Τώρα ο άνθρωπος αυτός αντελήφθη ότι δεν μπορούσε να είναι η μητέρα του που είχε καλέσει τ’ όνομά του και είχε ρίξει την πέτρα όταν ήταν μικρός. Αυτή ήταν νεκρή, χωρίς συναίσθησι των πραγμάτων, κι’ έτσι δεν μπορούσε να επανέλθη και να κάμη αυτά τα πράγματα. Ποιος, λοιπόν, ήταν υπεύθυνος γι’ αυτά;

Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει ότι η πηγή πολλών υπερφυσικών φαινομένων είναι πονηρά αόρατα πνευματικά πλάσματα—και όχι αποχωρισθέντα πνεύματα ανθρώπων. Ο Σατανάς ή Διάβολος είναι ο αρχηγός αυτών των πονηρών αγγελικών πλασμάτων, και ο Ιησούς τον απεκάλεσε ‘πατέρα του ψεύδους.’ (Ιωάν. 8:44) Ο Σατανάς και τα πονηρά του πνεύματα εσκεμμένως προσπάθησαν να εξαπατήσουν ανθρώπους στο να πιστεύουν ότι οι άνθρωποι επιζούν από τον θάνατον και εισέρχονται, σ’ ένα πνευματικό κόσμο. Έχουν μάλιστα μιμηθή τις φωνές προσώπων που έχουν πεθάνει σε μια προσπάθεια να διαιωνίσουν το ψεύδος ότι ο άνθρωπος δεν παύει να υπάρχη κατά τον θάνατον.

ΑΠΟΡΡΙΨΙΣ ΤΟΥ ΖΥΓΟΥ ΤΩΝ «ΦΑΡΜΑΚΩΝ»

Αποτελεί, επίσης, κοινή πίστι σε μερικά μέρη ότι φυσικά αντικείμενα, καθώς δένδρα, βράχια, ποταμοί, βουνά και ιδιαιτέρως εικόνες, κατέχονται από ψυχές που διαμένουν σ’ αυτά και που μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή για καλό ή για κακό. Επομένως, για την προστασία από τις κακές και ιδιότροπες δυνάμεις, ένα «φάρμακο» παρασκευάζεται από αντικείμενα που αντιπροσωπεύουν ισχυρές ιδιότητες. Μια πέτρα, παραδείγματος χάριν, ή οστά, νύχια και ράμφη πουλιών θεωρούνται χρήσιμα. Αυτά τα «φάρμακα» παραγεμίζονται μέσα σε κέρατα ή συσκευάζονται σε μικρά δέματα.

Ένα τέτοιο «φάρμακο» είναι γνωστό ως «Γκυέφα,» και το φορούν μόνο ενήλικοι άνδρες. Το κρεμούν από το λαιμό μέσα σ’ ένα δερμάτινο σακκουλάκι. Το Γκυέφα έχει «στρατιώτες» που κάνουν έκθεσι σ’ αυτό. Αυτοί οι «στρατιώτες» είναι δακτυλίδια που φορούν στα δάκτυλα μεγάλα αγόρια όπως ο Πέτρος.

Ο Πέτρος, για να εμποδίση το «φάρμακο» από το να τον βλάψη, ήταν υποχρεωμένος να τηρή το «νόμο του φαρμάκου.» Αυτός ο νόμος περιελάμβανε ένα αφορισμό για τη ψημένη κασσάβα. Επίσης, αν ο Πέτρος βρισκόταν σε ταξίδι κι’ έβλεπε να τον πλησιάζουν δασόβιοι μύρμηκες ή άκουε την φωνή του πτηνού ντουντού από τα δεξιά του, τότε θα έπρεπε να κάμη μια στροφή και να επανέλθη στο σημείο εκκινήσεως του ταξιδίου του. Και τελικά, σε κανένα δεν επρόκειτο να επιτραπή να κάμη συζήτησι με τον Πέτρο. Έτσι, αν ο Πέτρος εκάθητο επάνω σ’ ένα μαγειρείο ρυζιού, κανένας δεν τολμούσε ν’ ανεβή στην οροφή του μαγειρείου και να μιλήση από μια θέσι υψηλότερη από του Πέτρου. Μπορεί κανείς εύκολα να φαντασθή τις δυσκολίες που περιελάμβανε η τήρησις των λεπτομερειών αυτών των επαχθών κανονισμών.

Όταν ο Πέτρος έγινε δώδεκα ετών, εστάλη στη Κάτω Μπουκανά στη Δυτική Αφρική για να φοιτήση σε σχολείο. Η έξοχη ευκαιρία για ωφέλιμη διανοητική ανάπτυξι απεδείχθη ότι ήταν καιρός θλίψεως και κακών οιωνών για τον Πέτρο. Γιατί αυτό; Διότι ο ιδιοκτήτης του οικήματος ζούσε στο δεύτερο πάτωμα, επάνω από τον Πέτρο. Και ο Πέτρος δεν τολμούσε να του πη να μη ομιλή από πάνω του! Το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου που ήταν ο Πέτρος εκεί διέμενε έξω από το σπίτι, και τελικά ο φόβος του «φαρμάκου» τον έκαμε να φυγή.

Ύστερ’ από χρόνια, καθώς ο Πέτρος μελετούσε τη Βίβλο μ’ ένα μάρτυρα του Ιεχωβά, του έκαμε εντύπωσι το γεγονός ότι ο Θεός κατεδίκαζε οποιονδήποτε ‘μαντευόμενον μαντείαν, ή προγνώστην των καιρών, ή οιωνοσκόπον, ή μάγον.» (Δευτ. 18:10) Ο Πέτρος αντελήφθη ότι ο «νόμος του φαρμάκου» σχετικά με τους μύρμηκες και τα πουλιά ντουντού δεν ήταν τίποτε άλλο από οιωνοσκοπία. Επίσης, πώς το Γκυέφα, με την παράξενη ποικιλία των χωρίς ζωή αντικειμένων, μπορούσε να προστατεύση ένα ζώντα άνθρωπο. Εστηρίζετο στη δύναμι της μαγείας. Και ποιο είδος κρίσεως θα επήρχετο σ’ αυτόν από τον αληθινό Θεό επειδή ήλπιζε στο Γκυέφα, ένα ψευδές είδωλο;

Η δύναμις της αληθείας και ο φόβος του Ιεχωβά Θεού ωδήγησαν τον Πέτρο να προκαλέση το «νόμο του φαρμάκου.» Άρχισε να τρώγη ψημένη κασσάβα. Όταν μύρμηκες ήρχοντο προς την κατεύθυνσί του, αυτός εβάδισε κατ’ ευθείαν ανάμεσά των και ποτέ δεν άλλαζε πορεία. Αυτό συνέβη πριν από δεκαπέντε χρόνια, και μήπως συνέβη κάποια βλάβη στον Πέτρο για την ολοσχερή περιφρόνησι που έδειξε στις δεισιδαιμονίες του Γκυέφα; Καθόλου, καθώς εξακολουθεί ‘να περιπατή ασφαλώς την οδόν του και ο Ιεχωβά να είναι η ελπίς του.’—Παροιμ. 3:23-26, ΜΝΚ.

Κατόπιν ήταν η περίπτωσις του Τζων, ο οποίος έφερε κάτω από τα εξωτερικά του φορέματα ένα «φάρμακο» σε μορφή ενός άλλου μικρού φορέματος στο οποίο εγίνοντο θυσίες σε κάθε νέα σελήνη. Παράλειψης να γίνη αυτό υπετίθετο ότι έφερνε ασθένεια ή απώλεια των φρενών. Αν ο Τζων επιχειρηματολογούσε με κάποιον, το κτύπημα και μόνο του στήθους του υπετίθετο ότι θα έθετε σε λειτουργία το «φάρμακο» εναντίον του ανταγωνιστού. Κατόπιν μια μέρα ο Τζων διάβασε στη Βίβλο: «Με τίνα λοιπόν θέλετε με εξομοιώσει, και θέλω εξισωθή; Λέγει ο Άγιος.»—Ησ. 40:25.

Ο Τζων ανησύχησε. Μήπως το «φάρμακο» είχε πάρει τη θέσι του Θεού στη ζωή του; Εβασίζετο πράγματι στον αληθινό Θεό; Προσηύχετο; Πώς, πράγματι, μπορούσε να προσεύχεται στον αληθινό Θεό και ν’ αναμένη να εισακουσθή; Ο Παντοκράτωρ είναι Θεός απαιτών αποκλειστικήν αφοσίωσιν και δεν μοιράζεται τη δόξα του με οποιονδήποτε αντίπαλο. Αφού έμαθε να ‘ελπίζη επί Ιεχωβά εξ όλης του της καρδίας’ ο Τζων περιετύλιξε το δαπανηρό «φάρμακό» του, που εστοίχιζε $100, και το έρριξε στον ωκεανό.—Έξοδ. 20:5· Ησ. 42:8· Παροιμ. 3:5, ΜΝΚ.

Έχουν περάσει δέκα χρόνια αφότου ο Τζων αντικατέστησε το δαπανηρό ένδυμα με τον «θώρακα της δικαιοσύνης» για τον οποίο ομιλεί η Γραφή. Και στη διάρκεια όλων αυτών των ετών το πνιγμένο «φάρμακο» ήταν ανίκανο να στερήση τον Τζων από καλή υγεία και καλή διανοητική κατάστασι.—Εφεσ. 6:14.

ΟΧΙ ΠΙΑ ΕΞΑΠΑΤΗΣΙΣ ΑΠΟ ΟΝΕΙΡΑ

Αλλά κάποιος πιθανόν να ρωτήση: Πώς μπορεί ένα άτομο να πιστεύση ότι ο συγγενής που πέθανε είναι πράγματι νεκρός, όταν ο νεκρός προφανώς του ομιλή με όνειρα;

Παραδείγματος χάριν, μια νέα γυναίκα έβλεπε συχνά στο όνειρό της τη μάμμη της που είχε πεθάνει. Όταν ζούσε, η μάμμη αγαπούσε πολύ την εγγονή της. Τώρα, η μάμμη παρουσιαζόταν στα όνειρα και συνιστούσε φάρμακο όταν η εγγονή της ήταν ασθενής. Σε μια περίπτωσι μάλιστα εμφανίσθηκε και προφανώς άλλαξε τα σπάργανα του βρέφους της εγγονής! Δεν πείθει αυτό έναν ότι η μάμμη ζούσε πράγματι σ’ ένα πνευματικό κόσμο;

Φυσικά, αυτό είναι εκείνο που επιθυμεί ο «πατήρ του ψεύδους,» ο Σατανάς ή Διάβολος, να πιστεύουν τα άτομα. Αυτός θέλει να κρατή τους ανθρώπους υποδουλωμένους στη δεισιδαιμονία και το φόβο, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι εκείνοι που έχουν πεθάνει μπορούν πράγματι να επικοινωνούν μ’ αυτούς και να πράττουν πράγματα είτε υπέρ είτε κατά των ζώντων. Αυτός και οι πράκτορές του είναι δεξιοτέχναι της απάτης. Όπως εξηγεί η Γραφή: «Αυτός ο Σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός. Δεν είναι λοιπόν μέγα αν και οι διάκονοι αυτού μετασχηματίζωνται εις διακόνους δικαιοσύνης.»—2 Κορ. 11:14, 15.

Ωστόσο, με τον καιρό η εγγονή απεφάσισε να θέση την πίστι της στην Αγία Γραφή και μ’ επιμέλεια επεζήτησε να την κατανοή. Συνέπεια τούτου ήταν ότι, όταν εστράφη προς τον Ιεχωβά, δεν είχε πια τέτοια όνειρα από τη μάμμη της. Δεν θεωρούσε πια τη μάμμη της ως ένα πνεύμα της οικογενείας, αλλά μάλλον επιθυμούσε να την ιδή και πάλι στην ανάστασι. Μέσω πίστεως στην αλήθεια, αυτή η νέα γυναίκα ‘αντεστάθη εις τον Διάβολον, και έφυγε από αυτήν.’—Ιάκ. 4:7.

‘ΓΡΑΩΔΕΙΣ ΜΥΘΟΙ’ ΚΑΙ ΟΙΩΝΟΙ

Σε πολλά μέρη οι άνθρωποι είναι συχνά υποδουλωμένοι σ’ αυτά που ισοδυναμούν με «γραώδεις μύθους.» Παραδείγματος χάριν, μια μάμμη έδωσε στη θυγατέρα της μια πέτρα που είχε πάρει από ένα μέρος όπου είχε πέσει κεραυνός. «Βάλτο μέσα στο νερό του λουτρού του μωρού,» τη συνεβούλευσε· «θα το κάμη δυνατό!» Η μάμμη απεκάλυψε επίσης ότι ένα κομμάτι φελλού μέσα στο νερό θα κάμη το βρέφος ευκίνητο, ‘έτοιμο να βαδίζη σ’ εννέα μήνες.’

Η θυγατέρα πειθαρχικά ακολούθησε αυτή τη συμβουλή για τα τέσσερα πρώτα παιδιά της προτού μάθη ότι η Βίβλος καταδικάζει τη δεισιδαιμονία. Κατόπιν τα έξη τελευταία παιδιά της ελούοντο χωρίς την πέτρα και τον φελλό. Είδε καμμιά διαφορά στην ανάπτυξι των παιδιών της; Καμμία. Και τα δέκα άρχισαν να περιπατούν ύστερ’ από εννέα μήνες και όλα είναι υγιή και ισχυρά. Τα άτομα που έχουν δεισιδαιμονίες επιθυμούν να μεταβιβάζουν τις δεισιδαιμονίες των σε άλλους. Γίνεσθε σοφοί. Μάθετε να διακρίνετε ανάμεσα στην αλήθεια και τους δεισιδαιμονικούς ‘γραώδεις μύθους.’ Ακολουθείτε τη Γραφή, η οποία λέγει: «τους . . . βεβήλους και γραώδεις μύθους παραιτού.»—1 Τιμ. 4:7.

Ίσως είσθε δεισιδαίμων για μικρά μόνο πράγματα, κι’ εξακολουθείτε να αισθάνεσθε ότι είσθε ευπρόσδεκτος στον Θεό ως Χριστιανός. Πιθανόν να μη φοβήσθε τους νεκρούς ούτε να φέρετε επάνω σας ένα «φάρμακο,» αλλά αν βρίσκεσθε σε ταξίδι και συμβαίνη να σκοντάψη το μεγάλο δάκτυλο του δεξιού σας ποδιού, μήπως το δέχεσθε αυτό ως καλό οιωνό; Ή αν το κλαδί ενός δένδρου σπάση ακριβώς μπροστά σας, μήπως το εκλαμβάνετε ως κακό οιωνό για την οικογένειά σας; Όταν έχετε αποκτήσει αυτό το πνεύμα, κάθε μικρό πράγμα που δεν πηγαίνει καλά θα φαίνεται να επιβεβαιώνη τη δεισιδαιμονία σας. Εν τούτοις, σπάσιμο κλαδιών και στενοχώριες έρχονται ως κανονικά επεισόδια στη ζωή. Η Γραφή εξηγεί ότι «καιρός και περίστασις συναντά» τον καθένα.—Εκκλησ. 9:11.

Θα είναι φρόνιμο να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι ο αληθινός Θεός δεν επικοινωνεί με τους ανθρώπους μέσω οιωνών. Στην πραγματικότητα, καταδικάζει αυτά διότι λέγει: ‘δεν θέλει ευρεθή εις σε ουδείς οιωνοσκόπος.’ (Δευτ. 18:10) Επομένως, μη τα προσέχετε αυτά! Τι θαυμάσια διανοητική ανακούφισι θα δοκιμάσετε!

ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΗΤΕ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΣΤΡΑΦΗΤΕ ΣΤΟΝ ΙΕΧΩΒΑ

Να ενθυμήσθε ότι αυτές οι μικρές δεισιδαιμονίες εκ μέρους σας δεν θα περάσουν απαρατήρητες από τον Ιεχωβά, ο οποίος ‘εξετάζει την καρδίαν, δοκιμάζει τους νεφρούς, διά να δώση εις έκαστον κατά τας οδούς αυτού, κατά τον καρπόν των έργων αυτού.» (Ιερεμ. 17:10) Η δεισιδαιμονία αποξενώνει ένα από τον αληθινό Θεό, τον Ιεχωβά. Εμποδίζει ένα από το να Τον πλησιάση, διότι η δεισιδαιμονία βασίζεται στο ψεύδος και στην άγνοια.

Ένα άτομο δεν τολμά να εξαπατήση τον εαυτό του με ψευδείς συλλογισμούς. Διότι «ο Θεός είναι φως, και σκοτία εν αυτώ δεν υπάρχει ουδεμία.» Αυτό σημαίνει ότι η απελευθέρωσις από δεισιδαιμονικές πράξεις πρέπει να είναι πλήρης και τελική. Διαφορετικά, «Εάν είπωμεν ότι κοινωνίαν έχομεν μετ’ αυτού, και περιπατώμεν εν τω σκότει, ψευδόμεθα και δεν πράττομεν την αλήθειαν.»—1 Ιωάν. 1:5, 6.

Υπάρχει ανάγκη του πνεύματος ή ενεργού δυνάμεως του Ιεχωβά για να ενεργοποιηθή η διάνοια ώστε ν’ απορρίψη την αμάθεια και τους ανόητους φόβους, κι’ έτσι να ελευθερωθή από τη δεισιδαιμονία. Κάμετε χώρο για να εισέλθη στη διάνοιά σας το πνεύμα του Θεού με το ν’ απορροφάτε απελευθερωτική Βιβλική αλήθεια μέσω αναγνώσεως, μελέτης και συζητήσεως του Λόγου του Θεού. Επικαλείσθε το όνομα του Ιεχωβά για ασφάλεια και πνευματική δύναμι, διότι «το όνομα του Ιεχωβά είναι πύργος οχυρός· ο δίκαιος, καταφεύγων εις αυτόν, είναι εν ασφαλεία.» Κάμετε αυτή την θαυμαστή απελευθέρωσι της διανοίας, διότι «όπου είναι το πνεύμα του Ιεχωβά, εκεί ελευθερία.»—Παροιμ. 18:10, ΜΝΚ· 2 Κορ. 3:17, ΜΝΚ.