Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Ποιο είναι το ασυγχώρητον αμάρτημα;—Ε.Μ., Η.Π.Α.

Το είδος του αμαρτήματος που αναφέρεται στην Αγία Γραφή ως ασυγχώρητο δεν ανήκει απλώς στην κατηγορία των αμαρτημάτων όπως η κλοπή, το ψεύδος ή η σεξουαλική ανηθικότης. Αυτά είναι, βέβαια, σοβαρά, και πιθανόν να περιλαμβάνουν ασυγχώρητο αμάρτημα. (Αποκάλ. 21:8) Αλλά το ασυγχώρητο αμάρτημα είναι ένα εσκεμμένο αμάρτημα εναντίον της εκδήλου λειτουργίας του πνεύματος του Θεού. Πηγάζει από μια καρδιά, η οποία είναι ολοκληρωτικά και για πάντα αποξενωμένη από τον Θεό.

Οι Ιουδαίοι θρησκευτικοί ηγέται, οι οποίοι ήλθαν στη Γαλιλαία να ιδούν και ν’ ακούσουν κάποτε τον Ιησού Χριστό, είχαν ήδη συμβουλευθή όσον αφορά το πώς μπορούν να τον καταστρέψουν. (Ματθ. 12:14) Στη Γαλιλαία είδαν τον Ιησού να θεραπεύη κάποιον που ήταν ανίκανος να μιλήση, ήταν τυφλός και δαιμονιζόμενος. Αντί να παραδεχθούν αυτό το καταφανές γεγονός, ότι ο Ιησούς εκτελούσε θαύματα μέσω του αγίου πνεύματος του Θεού, οι Φαρισαίοι τον κατηγόρησαν με μοχθηρία ότι το έπραττε με τη δύναμι του Σατανά. Ο Ιησούς, αφού τους έδειξε πόσο έσφαλλαν, είπε:

«Πάσα αμαρτία και βλασφημία θέλει συγχωρηθή εις τους ανθρώπους· η κατά του πνεύματος όμως βλασφημία δεν θέλει συγχωρηθή εις τους ανθρώπους. Και όστις είπη λόγον κατά του Υιού του ανθρώπου, θέλει συγχωρηθή εις αυτόν· όστις όμως είπη κατά του πνεύματος του αγίου, δεν θέλει συγχωρηθή εις αυτόν, ούτε εν τούτω τω αιώνι, ούτε εν τω μέλλοντι.»—Ματθ. 12:31, 32· Μάρκ. 3:28, 29· Λουκ. 12:10.

Η περίπτωσις αυτών των θρησκευτικών ηγετών δεν ήταν απλώς μια περίπτωσις αποτυχίας να πεισθούν από τις διδασκαλίες και τα έργα του Χριστού. Οι κάτοικοι της Χοραζίν και της Βηθσαϊδά ήσαν τόσο απησχολημένοι με τον δικό των τρόπο ζωής ώστε δεν εδέχθησαν τον Ιησού και να μετανοήσουν· εν τούτοις είναι προφανές ότι θα επωφεληθούν από το έλεος του Θεού και θα λάβουν ανάστασι και μελλοντική ευκαιρία να μάθουν την οδό της δικαιοσύνης. (Ματθ. 11:20-24) Ούτε με τους Φαρισαίους ήταν ζήτημα βλασφημίας και εναντιώσεως στους αληθινούς λάτρεις λόγω αγνοίας του θελήματος του Θεού. Ο από την Ταρσό Σαούλ υπήρξε ένας τέτοιος άνθρωπος, αλλά βρήκε έλεος και έλαβε συγχώρησι. (1 Τιμ. 1:13-16) Αντιθέτως, σ’ αυτούς τους θρησκευτικούς ηγέτας η σήψις είχε φθάσει ώς το βάθος ακριβώς της καρδιάς των, και ο Ιησούς το εγνώριζε. Ανόμοια με τον κοινό λαό, αυτοί κατείχαν σημαντική γνώσι του Λόγου του Θεού. Τώρα έβλεπαν μια καταφανή εκδήλωσι του πνεύματος του Θεού. Εν τούτοις, απέρριψαν τελείως αυτό που εξετελείτο με το πνεύμα του Ιεχωβά και με βλάσφημο τρόπο απέδιδαν τα θαύματα του Ιησού στη δύναμι του Σατανά. Πόσο κακό μπορούσε να γίνη ένα άτομο;

Ήταν σοβαρό το αμάρτημά των; Ο Ιησούς, «νοήσας . . . τους διαλογισμούς αυτών,» αντελήφθη ότι εσκεμμένως—με τα μάτια των ολάνοικτα μπροστά στα γεγονότα—αμάρταναν εναντίον της γνώσεως της λειτουργίας του αγίου πνεύματος. Είπε ότι ήσαν ‘ένοχοι . . . αιωνίου αμαρτήματος.’ (Ματθ. 12:25· Μάρκ. 3:29, Κριτικόν κείμενον) Λόγω των συμφραζομένων αυτών των λόγων, και εξαιτίας του γεγονότος ότι ο Ιησούς είπε αργότερα ότι πολλοί θρησκευτικοί ηγέται της εποχής εκείνης εβάδιζαν προς την αιωνία καταστροφή στη Γέεννα, φαίνεται ότι είχαν διαπράξει το ασυγχώρητον αμάρτημα. (Ματθ. 23:15, 33) Το αμάρτημά των ήταν ασυγχώρητο, όχι διότι ο Ιεχωβά είναι Θεός ο οποίος δεν συγχωρεί, αλλά διότι είχαν υπερβή την συγχώρησι και ήσαν πέραν επανορθώσεως. Το αμάρτημά των τους άφησε σε πλήρη απιστία όσον αφορά την πραγματική λατρεία του Ιεχωβά. Ακόμη και στο ερχόμενο σύστημα πραγμάτων, ένας ένοχος τέτοιου αμαρτήματος δεν θα μπορούσε να λάβη συγχώρησι.

Μπορεί ν’ αμαρτήση ένας σήμερα εναντίον του αγίου πνεύματος, και να είναι έτσι πέραν συγχωρήσεως; Ναι, είναι δυνατόν. Ένα άτομο μπορεί να διαφθαρή στη διάνοια και στην καρδιά πέραν από κάθε ελπίδα, ώστε να ωθήση την αμαρτία ώς το σημείο του ν’ αμαρτήση εναντίον του πνεύματος. Και δεν είναι ανάγκη να είναι ένας κεχρισμένος με το πνεύμα Χριστιανός για να το πράξη. Ενθυμείσθε ότι εκείνοι οι Φαρισαίοι, δεν ήσαν κεχρισμένοι Χριστιανοί κι’ εν τούτοις διέπραξαν ασυγχώρητο αμάρτημα.

Πώς μπορεί ένας να γνωρίζη αν έχη διαπραχθή το ασυγχώρητον αμάρτημα;

Αυτό το είδος αμαρτήματος σχετίζεται μ’ αυτά που διαβάζομε στο εδάφιο Εβραίους 10:26: «Εάν ημείς αμαρτάνωμεν εκουσίως, αφού ελάβομεν την γνώσιν της αληθείας, δεν απολείπεται πλέον θυσία περί αμαρτιών.» Ώστε υπάρχει το στοιχείον του εσκεμμένου ή εκουσιότης σ’ αυτό το είδος αμαρτήματος. Αμαρτάνει ένας με αναίσθητο τρόπο, πλήρως ενήμερος του γεγονότος ότι ενεργεί με άμεσο τρόπο αντίθετα προς τη λειτουργία του πνεύματος του Θεού και των δικαίων νόμων Του. Επί πλέον, όλοι μας είμεθα αμαρτωλοί κι’ έχομε ανάγκη του αντιλύτρου του Χριστού για να λάβωμε συγχώρησι. Αλλά «δεν απολείπεται πλέον θυσία περί αμαρτιών» γι’ αυτόν, ο οποίος το γνωρίζει αυτό και ‘καταπατεί τον Υιόν του Θεού, και νομίζει κοινόν το αίμα’ που αυτός έχυσε. Αυτός ‘υβρίζει το πνεύμα της χάριτος.’ (Εβρ. 10:29) Δεν θα μετανοήση ποτέ και δεν θα ζητήση ταπεινά τη συγχώρησι του Θεού για το αμάρτημά του και την εκ μέρους του απόρριψι του αντιλύτρου του Χριστού. Αυτός είναι πέραν μετανοίας.

Αλλά είναι ανάγκη να ενθυμούμεθα ένα σπουδαίο σημείο: Στην περίπτωσι του Ιησού, αυτός εγνώριζε τις βαθύτερες σκέψεις και την κατάστασι καρδιάς των Ιουδαίων κι’ έτσι μπορούσε να είναι βέβαιος ότι είχαν αμαρτήσει κατά του αγίου πνεύματος. Ατελείς άνθρωποι σήμερα δεν μπορούν να διαβάσουν καρδιές όπως μπορούν ο Ιεχωβά και ο Ιησούς· έτσι δεν μπορούμε να καθορίσωμε πότε ένας διέπραξε αμάρτημα ώς το σημείο που να έχη αμαρτήσει κατά του πνεύματος. (Ματθ. 12:25· Εβρ. 4:13) Αυτό εναπόκειται στον Θεό να το καθορίση.

Ακόμη και το γεγονός ότι ένα άτομο έχει αποκοπή από την επικοινωνία με τη Χριστιανική εκκλησία δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι έχει διαπράξει το ασυγχώρητο αμάρτημα. Είναι πιθανόν να μετανοήση αργότερα. Στην πρώτη Χριστιανική εκκλησία ένας κεχρισμένος Χριστιανός παρέστη ανάγκη ν’ αποκοπή από την επικοινωνία λόγω της ανηθικότητός του και ελλείψεως αποδείξεως μετανοίας. Εν τούτοις, φαίνεται ότι αυτό το άτομο ενετάχθη αργότερα και πάλι στην εκκλησία, δείχνοντας έτσι ότι δεν είχε αμαρτήσει κατά του αγίου πνεύματος.—1 Κορ. 5:1-5· 2 Κορ. 2:6-8.

Εν τούτοις, το απλό γεγονός ότι είναι δυνατόν ν’ αμαρτήση ένας κατά του αγίου πνεύματος πρέπει να μας κρατή σε κατάστασι αγρυπνίας. Επειδή είμεθα ατελή πλάσματα, αμαρτάνομε κάθε μέρα χωρίς να το αντιλαμβανώμεθα. Αν ένας θλίβεται βαθιά και μετανοή πραγματικά για τ’ αμαρτήματά του, τότε αυτό αποτελεί μια απόδειξι ότι δεν έχει διαπράξει το ασυγχώρητο αμάρτημα. Πόσο σπουδαίο είναι, λοιπόν, να διατηρούμε ταπεινό πνεύμα, και να παραδεχώμεθα τα σφάλματά μας ζητώντας τη συγχώρησι του Θεού. (1 Ιωάν. 1:9· Μιχ. 7:18) Και αναγνωρίζοντας ότι αιωνία καταστροφή θα είναι η μερίς εκείνων, οι οποίοι είναι ‘ένοχοι αιωνίας αμαρτίας,’ της αμαρτίας κατά του αγίου πνεύματος, πρέπει ν’ αγωνιζώμεθα για ν’ αποφεύγωμε να κάνωμε την αμαρτία συνήθεια ή ν’ αρνούμεθα την καταφανή λειτουργία του πνεύματος του Θεού.