Προσδιορισμός της Ταυτότητος της Αληθινής Εκκλησίας και του Θεμελίου της

ΑΝ ΘΕΛΟΜΕ να ζούμε αιώνια στο νέο σύστημα του Θεού, πρέπει ν’ αναγνωρίσωμε την αληθινή εκκλησία και το θεμέλιό της. Ο Ιησούς, αναφερόμενος σ’ αυτά, είπε: «Επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει, την εκκλησίαν μου.» (Ματθ. 16:18) Ποια είναι αυτή η εκκλησία και ποια η πέτρα ή το θεμέλιον επάνω στην οποία οικοδομείται; Η Γραφή μάς παρέχει τις ορθές απαντήσεις.

Ενώ πολλοί χαρακτηρίζουν ως «εκκλησίες» τα κτίρια στα όποια συναθροίζεται ο λαός για λατρεία, εγνωρίζατε σεις ότι η Αγία Γραφή ποτέ δεν τα χαρακτηρίζει έτσι; Στην Γραφή η λέξις «εκκλησία» αναφέρεται πάντοτε σε ανθρώπους, στην πραγματικότητα σε μια σύναξι ή συνάθροισι ατόμων. Παραδείγματος χάριν, ο Χριστιανός απόστολος Παύλος απηύθυνε μια επιστολή που διεφυλάχθη στην Αγία Γραφή «προς Φιλήμονα τον αγαπητόν . . . και την κατ’ οίκον σου εκκλησίαν.»​—Φιλήμ. 1, 2.

Η λέξις εκκλησία κατά γράμμα σημαίνει «εκείνο που καλείται έξω.» Αναφέρεται σε μια ομάδα ατόμων που καλούνται ν’ αποχωρισθούν από τους άλλους για ένα ιδιαίτερο σκοπό· αλλά χρησιμοποιείται ως αντίστοιχος της Εβραϊκής λέξεως καχάλ, που σημαίνει «συναγωγή» ή «συνέλευσις.»

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Η αληθινή εκκλησία παραβάλλεται με κόρην παρθένον ηρραβωνισμένην με τον Χριστόν, διότι ως ένας όμιλος τα μέλη της αληθινής εκκλησίας πρέπει να βρίσκωνται σε στενή ενότητα με τον Χριστόν, όπως μια σύζυγος με τον σύζυγό της. Γράφοντας σε ωρισμένα μέλη της εκκλησίας, ο απόστολος Παύλος είπε: «Σας ηρραβώνισα με άνδρα, δια να σας παραστήσω παρθένον αγνήν εις τον Χριστόν.» (2 Κορ. 11:2· βλέπε, επίσης, Αποκάλυψις 21:2, 9, 10.) Έτσι η αληθινή εκκλησία είναι μια καθαρά εκκλησία, ελευθέρα από κοσμική διαφθορά και αφωσιωμένη στην Κεφαλή της, τον Ιησού Χριστό.

Αυτή η αληθινή εκκλησία παρομοιάζεται, επίσης, μ’ ένα ανθρώπινο σώμα, διότι έχει πολλά μέλη, αλλά μόνο μία κεφαλή, όπως ακριβώς το ανθρώπινο σώμα. Οι θεόπνευστες Γραφές μάς λέγουν, στα εδάφια Εφεσίους 1:22, 23, ότι ο Θεός έκαμε τον Χριστόν «κεφαλήν υπεράνω πάντων εις την εκκλησίαν, ήτις είναι το σώμα αυτού.»

Θα μπορούσε κάποιος από μας ν’ αποφασίση να «ενωθή» με αυτό το σώμα ή εκκλησία απλώς με την εγγραφή του ονόματός του σε κάποιον κατάλογο μελών εδώ στη γη; Όχι· όπως εξηγεί το εδάφιο Εβραίους 12:23, πρόκειται για την «εκκλησίαν πρωτοτόκων καταγεγραμμένων εν τοις ουρανοίς.» Ο Θεός είναι εκείνος που εκλέγει τα μέλη. Όπως εξηγεί η Αγία Γραφή: «Τώρα ο Θεός έθεσε τα μέλη έν έκαστον αυτών εις το σώμα, καθώς ηθέλησεν.» (1 Κορ. 12:18) Αυτοί είναι εκείνοι που θα είναι με τον Χριστό στον ουρανό. Ο δε Ιησούς απεκάλυψε ότι, αντί να περιλαμβάνωνται όλοι όσοι ομολογούν ότι είναι Χριστιανοί, ο αριθμός των περιορίζεται ακριβώς σε 144.000.​—Αποκάλ. 14:1-3· Λουκ. 12:32.

Αυτοί είναι, πραγματικά, μια ομάς ανθρώπων που καλείται να βγη από το πνευματικό σκότος για ένα ειδικό σκοπό. Ενόσω αυτοί είναι στη γη, με παρρησία ‘εξαγγέλλουν τας αρετάς’ του Υψίστου Θεού, ο οποίος τους εκάλεσε από το σκότος στο θαυμαστό του φως. (1 Πέτρ. 2:9) Και, ύστερ’ από την ανάστασί των, θα έχουν το μεγαλειώδες προνόμιο να άρχουν με τον Χριστό στην ουράνια βασιλεία του.—Λουκ. 22:28-30.

Τα πρώτα μέλη αυτής της αληθινής εκκλησίας ήσαν όλα Ιουδαίοι (όπως ήσαν και ο Ιησούς και οι απόστολοί του) ή περιτετμημένοι Ιουδαίοι προσήλυτοι. Στην Πεντηκοστή του έτους 33 μ.Χ.​—ακριβώς δέκα μέρες μετά την ανάληψι του Ιησού στον ουρανό και τη διάνοιξι της οδού για να τον ακολουθήσουν και άλλοι στον ωρισμένο καιρό—​ο Ιεχωβά έδειξε την εκ μέρους του εκλογή αυτών των μελών με την έκχυσι του αγίου πνεύματος. Η λήψις του πνεύματος απ’ αυτούς σ’ εκείνη την περίπτωσι έφερε μαρτυρία σ’ αυτούς ότι ήσαν πια πνευματικοί υιοί του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας με τον Χριστό.​—Πράξ. 2:1-4, 16-21, 33· Ρωμ. 8:16, 17.

Εν τούτοις, τα μέλη της αληθινής εκκλησίας δεν παρέμειναν όλα Ιουδαϊκά. Τριάμισυ χρόνια μετά τον θάνατο του Ιησού ανοίχθηκε η οδός για να συμπεριληφθούν Εθνικοί ή μη Ιουδαίοι. Τα πρώτα απερίτμητα μέλη της Χριστιανικής εκκλησίας που προήρχοντο από Εθνικούς ήσαν ένας Ιταλός αξιωματικός και ο οίκος του. (Πράξ. 10:30-33, 44· Ρωμ. 9:23, 24) Έτσι με την πάροδο του χρόνου, η αληθινή εκκλησία απέκτησε μέλη από όλα τα έθνη.

ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ποιος είναι το θεμέλιο της αληθινής εκκλησίας; Ο Ιησούς Χριστός διεσαφήνισε ότι αυτός ο ίδιος είναι το θεμέλιο. Εφήρμοσε στον εαυτό του την προφητεία του Ψαλμού 118:22, λέγοντας: «Ο λίθος, τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγεινε κεφαλή γωνίας.»​—Ματθ. 21:42-44.

Ο απόστολος Παύλος προσθέτει τη μαρτυρία του ότι ο Ιησούς είναι ο «ακρογωνιαίος λίθος,» γράφοντας στους Χριστιανούς της Εφέσου: «Είσθε . . . συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού, εποικοδομηθέντες επί το θεμέλιον των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου λίθου αυτού του Ιησού Χριστού.» (Εφεσ. 2:19, 20) Ο απόστολος ήταν πολύ θετικός γι’ αυτό, λέγοντας πάλι: «Θεμέλιον άλλο ουδείς δύναται να θέση παρά το τεθέν, το οποίον είναι ο Ιησούς Χριστός.»​—1 Κορ. 3:11.

Δεν μπορούσε να υπάρξη καλύτερο και ασφαλέστερο θεμέλιο από τον Χριστόν Ιησού για την αληθινή εκκλησία· έτσι δεν είναι; Η τέλεια ανθρώπινη ζωή του που δόθηκε ως αντίλυτρον είναι εκείνη που καθιστά δυνατή αυτή τη θεία διάταξι. Εν τούτοις, πώς μπορούμε εμείς να εναρμονίσωμε αυτή τη μαρτυρία του Ιησού και του αποστόλου Παύλου με ό,τι εδήλωσε ο Ιησούς στον Πέτρο, όπως αναγράφεται στο εδάφιο Ματθαίος 16:18; Μπορούμε να είμεθα βέβαιοι ότι δεν υπάρχει αντίφασις.

«ΕΠΙ ΤΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΘΕΛΩ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΜΟΥ»

Ο Πέτρος μόλις τότε είχε αναγνωρίσει ότι ο Ιησούς ήταν ο Χριστός (δηλαδή, ο Μεσσίας), ο Υιός του ζώντος Θεού. Ο Ιησούς τότε είπε: «Σοι λέγω, ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου.» (Ματθ. 16:18) Μερικοί εννοούν ότι αυτά τα λόγια σημαίνουν ότι η εκκλησία του Ιησού οικοδομείται πάνω στον Πέτρο, ως θεμέλιο. Αυτή είναι η επίσημη θέσις που λαμβάνει η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ενδιαφέρει, όμως, να σημειωθή ότι ο Αρχιεπίσκοπος Κένρικ, στο βιβλίο Μια Εσωτερική Άποψις της Συνόδου του Βατικανού (1870), τονίζει ότι από ογδόντα έξη τουλάχιστον «πατέρας» της πρώτης εκκλησίας, μόνον δεκαεπτά εξέλαβαν την δήλωσιν του Ιησού περί «πέτρας» ως εφαρμοζομένην στον Πέτρο. Το γνωρίζατε σεις αυτό;

Εξετάστε, λόγου χάριν, την άποψι του Αυγουστίνου (354-430 μ.Χ.), ο οποίος συνήθως χαρακτηρίζεται ως «Άγιος Αυγουστίνος.» Μολονότι αυτός άλλοτε θεωρούσε τον Πέτρο ως την «πέτρα,» στα μετέπειτα χρόνια ο Αυγουστίνος ανεθεώρησε τη θέσι του, λέγοντας στις Υπαναχωρήσεις του: «Έκτοτε συχνά έχω εξηγήσει τα λόγια του Κυρίου μας: ‘Συ είσαι Πέτρος και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου,’ ότι αυτά πρέπει να νοηθούν ως αναφερόμενα σ’ αυτόν, τον οποίον ο Πέτρος ωμολόγησε όταν είπε: ‘Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος.’ . . . Διότι εκείνο που είχε λεχθή [στον Πέτρο] δεν ήταν ‘Συ είσαι πέτρα,’ αλλά ‘Συ είσαι Πέτρος.’ Αλλά η πέτρα ήταν ο Χριστός.»

Αλλά πολύ πιο μεγάλης σπουδαιότητος είναι το πώς ο ίδιος ο Πέτρος κατάλαβε τα λόγια του Ιησού. Ο Πέτρος είπε τα εξής σχετικά με τον Κύριον Ιησούν: «Εις τον οποίον προσερχόμενοι, ως εις λίθον ζώντα, υπό μεν των ανθρώπων αποδεδοκιμασμένον, παρά δε τω θεώ εκλεκτόν, έντιμον, και σεις, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, δια να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας, ευπροσδέκτους εις τον Θεόν δια Ιησού Χριστού. Δια τούτο και περιέχεται εν τη γραφή, «Ιδού, θέτω εν Σιών λίθον ακρογωνιαίον, εκλεκτόν, έντιμον· και ο πιστεύων επ’ αυτόν δεν θέλει καταισχυνθή.» Εις εσάς λοιπόν τους πιστεύοντας είναι η τιμή· εις δε τους απειθούντας, «ο λίθος τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγεινε κεφαλή γωνίας,» και «λίθος προσκόμματος, και πέτρα σκανδάλου·» οίτινες προσκόπτουσιν εις τον λόγον.»​—1 Πέτρ. 2:4-8.

Αυτά τα λόγια του Πέτρου πιστοποιούν ότι αυτός, όπως και ο απόστολος Παύλος, θεωρούσαν τον Ιησούν ως τον «ακρογωνιαίον λίθον,» την «πέτραν,» πάνω στην οποίαν οικοδομείται, η εκκλησία. Ο Πέτρος είναι μόνο ένας από τους 144.000 «ζώντας λίθους» που αποτελούν την αληθινή εκκλησία.

Ο Πέτρος απελάμβανε εξαίρετα προνόμια ως ένας απόστολος του Ιησού Χριστού· αυτό είναι αληθές. Πουθενά, όμως, δεν δείχνει ότι αυτός διανοήθηκε πώς ήταν ο πρώτος των αποστόλων. Ούτε διαβάζομε πουθενά ότι οι άλλοι απόστολοι και μαθηταί ανεγνώριζαν τον Πέτρο ως ένα «πάπα» και του απέδωσαν τιμή ως τέτοιον. Πράγματι, όταν οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι συνήλθαν στην Ιερουσαλήμ για να λάβουν απόφασι για ένα ζήτημα που είχε σπουδαιότητα για την εκκλησία, ο μαθητής Ιάκωβος, όχι ο Πέτρος, ήταν εκείνος ο οποίος προήδρευσε του συνεδρίου και ανήγγειλε την τελική απόφασι.​—Πράξ. 15:6-20.

Είναι, σαφές, επίσης, ότι ο Πέτρος δεν ήταν αλάθητος. Σε μια περίπτωσι ο απόστολος Παύλος έκρινε αναγκαίο να επιτιμήση τον Πέτρο (Κηφάν) δημοσία, επειδή είχε λάβει πορεία ασύμφωνη με την αληθινή Χριστιανική πίστι. Το γεγονός ότι ο Πέτρος έσφαλε σ’ αυτό το ζήτημα που περιελάμβανε θέμα πίστεως και ηθών, καθώς και το ότι ο Παύλος έλαβε το θάρρος να τον διορθώση δημοσία, δείχνει ότι ο Πέτρος δεν εθεωρείτο ως μια «αλάθητος» κεφαλή των αποστόλων ή της πρώτης εκκλησίας. (Γαλ. 2:11-14) Στην αληθινή εκκλησία υπάρχει μόνο μια Κεφαλή, ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος, από τον καιρό της αναστάσεως του, «μένει εις τον αιώνα» κι έτσι δεν χρειάζεται διαδόχους.​—Εβρ. 7:23-25.

ΜΙΑ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ο Ιησούς, η Κεφαλή, δεν διαιρεί το σώμα της εκκλησίας του σε μια τάξι κληρικών και μια τάξι λαϊκών του «κοινού λαού.» Λέγει στους ακολούθους του: «Μη ονομασθήτε Ραββί· διότι είς είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός· πάντες δε σεις αδελφοί είσθε. Και πατέρα σας μη ονομάσητε επί της γης· διότι είς είναι ο Πατήρ σας, ο εν τοις ουρανοίς. Μηδέ ονομασθήτε καθηγηταί· διότι είς είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός.»​—Ματθ. 23:8-10.

Έτσι, ο Ιησούς δείχνει ότι δεν υπάρχει διαίρεσις μεταξύ εκείνων που αποτελούν την αληθινή εκκλησία. Όλοι είναι αδελφοί· δεν υπάρχουν ταξικές διακρίσεις. Συμβαίνει αυτό σε οποιοδήποτε θρησκευτικό όμιλο με τον οποίο είσθε πιθανόν συνταυτισμένοι; Εν τούτοις, ο Ιησούς έκαμε διευθέτησι ν’ αναλαμβάνουν άνδρες την ηγεσία μέσα στη Χριστιανική εκκλησία, για να εξυπηρετούν τις πνευματικές ανάγκες των αδελφών των και να οργανώνουν το έργο διακηρύξεως των αγαθών νέων. Είπε ότι αυτοί δεν πρέπει να ‘κατακυριεύωσιν’ τους αδελφούς των, αλλά να είναι ως δούλοι ή υπηρέται αυτών. (Ματθ. 20:25-28) Συμβαίνει αυτό με τους κληρικούς που γνωρίζετε;

Εκείνοι που αποτελούν την αληθινή εκκλησία, για να είναι προσαρμοσμένοι στην περιγραφή της Αγίας Γραφής περί της αληθινής εκκλησίας, πρέπει να είναι ενωμένοι στη λατρεία των. Ο απόστολος Παύλος έγραψε σχετικά με αυτό: «Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, δια του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, να λέγητε πάντες το αυτό, και να μη ήναι σχίσματα μεταξύ σας, αλλά να ήσθε εντελώς ηνωμένοι, έχοντες το αυτό πνεύμα και την αυτήν γνώμην.» (1 Κορ. 1:10) Δεν μπορούμε, λοιπόν, Γραφικώς ν’ αναμένωμε ότι θα εύρωμε τα μέλη της αληθινής εκκλησίας σκορπισμένα μεταξύ όλων των αντιμαχομένων θρησκειών του «Χριστιανικού κόσμου.» Αυτοί πρέπει να είναι συγκεντρωμένοι σε μια μόνο οργάνωσι. Όπως λέγει γι’ αυτούς η επιστολή προς Εφεσίους 4:4, 5: «Έν σώμα . , . είς Κύριος, μία πίστις.» Είναι ζωτικό για μας να γνωρίζωμε τι είναι αυτή η «μία πίστις.»

ΕΚΤΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΜΕΛΙΟΥ ΤΗΣ

Τα μέλη της αληθινής εκκλησίας υπό τον Χριστό, την Κεφαλή των, λέγεται ότι θα γίνουν «σπέρμα του Αβραάμ, και κατά την επαγγελίαν κληρονόμοι.» (Γαλ. 3:29) Αυτή η επαγγελία συνίσταται στο ότι όλοι οι άλλοι από το ευπειθές ανθρώπινο γένος θα ευλογηθούν μέσω του Χριστού και της εκκλησίας του. (Γεν. 22:18) Η Αγία Γραφή προείπε ότι, στον καιρό της ιδρύσεως της βασιλείας του Χριστού, θα απέμενε στη γη μόνο ένα υπόλοιπο απ’ αυτά τα τέκνα της «άνω Ιερουσαλήμ,» της ουρανίου οργανώσεως του Θεού. (Γαλ. 4:26· Αποκάλ. 12:10, 17) Ο Ιησούς περιέγραψε αυτά τα μέλη της εκκλησίας του επί γης ως «πιστόν και φρόνιμον δούλον.» Και είπε ότι αυτοί, που θα ευρίσκοντο υπηρετώντας πιστά στον καιρό της ελεύσεώς του για το έργον της κρίσεως, θα διωρίζοντο «επί πάντων των υπαρχόντων αυτού,» δηλαδή, σε όλα τα επίγεια συμφέροντα της βασιλείας του Χριστού. Αυτοί θ’ ανελάμβαναν την ηγεσία στην κήρυξι των αγαθών νέων της εγκαθιδρυμένης Βασιλείας, σε όλα τα έθνη, στον ‘καιρόν του τέλους.’​—Ματθ. 24:14, 45-47· 25:19-23.

Όλοι όσοι σήμερα ελπίζουν να λάβουν αιώνια ζωή στο νέο σύστημα του Θεού πρέπει ν’ αναγνωρίσουν αυτή τη διάταξι. Διότι ο Ιησούς είπε ότι σ’ αυτόν τον ‘έσχατον καιρόν,’ ξεχωρίζει και θέτει σε θέσι ευνοίας εκείνους που κάνουν το καλό στους επί γης απομένοντας «αδελφούς» του, τους συγκληρονόμους του που αποτελούν τη Χριστιανική εκκλησία. (Ματθ. 25:31-40) Αυτοί είναι οι υπόλοιποι από τους ‘ζώντας λίθους’ που οικοδομούνται σε πνευματικό οίκο ή ναό, «εις κατοικητήριον του Θεού δια του πνεύματος.»​—1 Πέτρ. 2:5· Εφεσ. 2:20-22.

Εκείνοι που ‘κάνουν καλό’ στα μέλη αυτής της τάξεως του ναού περιγράφονται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως ως ένας «πολύς όχλος» ατόμων τα οποία έρχονται υπό την προστασία του Θεού. Αντιπαραβάλλοντας τους μ’ αυτούς οι οποίοι αποτελούν την πνευματική εκκλησία, η Αγία Γραφή λέγει: «Ιδού όχλος πολύς, τον οποίον ουδείς ηδύνατο να αριθμήση, εκ παντός έθνους και φυλών και λαών και γλωσσών, οίτινες ίσταντο ενώπιον του θρόνου . . . και κράζοντες μετά φωνής μεγάλης, έλεγον, Η σωτηρία είναι του Θεού ημών . . . και λατρεύουσιν αυτόν ημέραν και νύκτα εν τω ναώ αυτού.» Αυτή η λατρεία στον ναό του δείχνει ότι τον λατρεύουν μαζί με το υπόλοιπο της τάξεως του πνευματικού ναού, της Χριστιανικής εκκλησίας.​—Αποκάλ. 7:9, 10, 15.

Αυτά τα προβατοειδή άτομα λέγουν, κατ’ ουσίαν, στους κληρονόμους της επαγγελίας που είχε γίνει με τον Αβραάμ: «Θέλομεν υπάγει με σας· διότι ηκούσαμεν ότι ο Θεός είναι με σας.» (Ζαχ. 8:23) Όπως εκείνοι, που ανήκουν στην αληθινή εκκλησία, βαδίζουν πιστά στα ίχνη του Χριστού και διακηρύττουν το άγγελμα της Βασιλείας, έτσι κι αυτοί οι προβατοειδείς άνθρωποι ‘πηγαίνουν με αυτούς,’ υπηρετώντας τον Θεό ακριβώς μαζί τους. Το κάνετε σεις αυτό; Αν ναι, τότε έχετε την προσδοκία να λάβετε ζωή αιώνιο στη γη, μαζί με όλες τις άλλες ευλογίες που θα ρεύσουν από τον Χριστό και από τη δοξασμένη στους ουρανούς εκκλησία του.