Υπάρχει Μέλλον για τους Νεκρούς
Μπορείτε να είσθε βέβαιοι ότι οι προσφιλείς σας νεκροί θα ξαναζήσουν; Ποιο θα είναι το μέλλον των;
ΗΤΑΝ 11 Σεπτεμβρίου 1965· ήταν καιρός πολύ μεγάλης λύπης για ένα νεαρό αγόρι και για τον αδελφό και την αδελφή του της προεφηβικής ηλικίας. Αλλά, στην πραγματικότητα, αυτή η περίπτωσι δεν ήταν ασυνήθιστη ούτε η σκηνή παράξενη. Εκατομμύρια ανθρώπων παρακολούθησαν από τότε κηδείες, και είδαν προσφιλή των πρόσωπα νεκρά. Ίσως κι εσείς, επίσης, να έχετε δοκιμάσει το αίσθημα του κενού που συνοδεύει την απώλεια σε θάνατο ενός προσώπου που αγαπάτε. Πόσο συντετριμμένοι και τελείως αβοήθητοι είναι δυνατόν να αισθάνεσθε! Αυτά ακριβώς τα αισθήματα είχαν καταλάβει τα τρία νεαρά παιδιά καθώς παρατηρούσαν την αγαπημένη των μητέρα που έκειτο ακίνητη σε μια αίθουσα κηδειών στην Πόλι της Νέας Υόρκης.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ενδιαφέρεται κανείς πολύ για το μέλλον των νεκρών. Υπάρχει πράγματι ελπίδα γι’ αυτούς; Μπορεί ο Παντοδύναμος Θεός ν’ αναστήση πράγματι προσφιλείς μας νεκρούς και να τους επαναφέρη σε ζωή; Θα μπορέση ν’ απολαύση κανείς πράγματι τη συντροφιά των, και να περάση πάλι καλά μαζί των; Πριν από τον θάνατό της η μητέρα είχε διδάξει στα παιδιά της να πιστεύουν ότι αυτό ήταν δυνατόν. Τώρα ήταν παρηγορητικό ν’ ακούουν τον λειτουργό να εκθέτη βεβαία απόδειξι από την Αγία Γραφή ότι οι προσφιλείς νεκροί θ’ απολαύσουν ένα ευτυχές μέλλον. Πόσο ενισχυτικό της πίστεως ήταν αυτό!
ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΙΣΤΗ ΥΠΟΣΧΕΣΙΣ
Ο λειτουργός ετόνισε την υπόσχεσι που έκαμε ο Ιησούς Χριστός ο οποίος εξετέλεσε θαύματα, και ο οποίος ηλέκτρισε την ύπαιθρο της Γαλιλαίας με τα καταπληκτικά έργα του τον πρώτο αιώνα μετά Χριστόν. Στη διάρκεια μιας συντόμου επισκέψεως στην Ιερουσαλήμ της Ιουδαίας για τον εορτασμό του Πάσχα την άνοιξι του έτους 31 μ.Χ., ο Ιησούς είχε είπει σ’ ένα Ιουδαϊκό ακροατήριο: «Επειδή καθώς ο Πατήρ εγείρει τους νεκρούς και ζωοποιεί, ούτω και ο Υιός ούστινας θέλει ζωοποιεί. Μη θαυμάζετε τούτο· διότι έρχεται ώρα, καθ’ ην πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν αυτού· και θέλουσιν εξέλθει.» Τι θαυμασία υπόσχεσις!—Ιωάν. 5:21, 28, 29.
Η ιδέα της αναστάσεως δεν ήταν νέα στους συγκεντρωμένους Ιουδαίους. Πράγματι, εκείνοι, οι οποίοι ανήκαν στη δημοφιλή αίρεσι των Φαρισαίων, εκήρυτταν δημοσία την ανάστασι των νεκρών. (Πράξ. 23:8) Αυτοί είναι προφανές ότι επίστευαν ότι ο Πατήρ, ο Ιεχωβά Θεός, μπορούσε να εγείρη τους νεκρούς και, στο παρελθόν, εχρησιμοποίησε τους προφήτας του Ηλίαν και Ελισσαιέ για να το πράξη. (1 Βασ. 17:17-24· 2 Βασ. 4:32-37) Εν τούτοις, δεν επίστευαν ότι ο Ιησούς είχε αυτή την εξουσία. Υπάρχει, λοιπόν, υγιής βάσις για να στηρίξωμε εμείς σήμερα πίστι στην υπόσχεσι του Ιησού ότι θα καλέση να εξέλθουν εκείνοι οι οποίοι ευρίσκονται στα μνημεία;
Μολονότι ως την εποχή εκείνη ο Ιησούς προφανώς δεν είχε αναστήσει κανένα, λίγο αργότερα έδειξε εκπληκτικές προαναλαμπές του τι θα πραγματοποιούσε στον ωρισμένο καιρό του Πατρός του. Αφού επέστρεψαν στη Γαλιλαία, ο Ιησούς και οι ακόλουθοι του εταξίδευσαν στο μικρό χωριό Ναΐν, που ευρίσκετο στην εύφορη πεδιάδα της Εσραελών μερικά χιλιόμετρα νοτιοδυτικών της Θαλάσσης της Γαλιλαίας.
Καθώς επλησίαζαν στο χωριό, ο Ιησούς και ο όμιλός του αντιμετώπισαν μια συγκινητική σκηνή. Μια νεκρώσιμη πομπή που εξήρχετο από το χωριό κατηυθύνετο προς αυτούς. Κάποια χήρα είχε χάσει τον μονογενή της γυιό. Η μεγάλη θλίψις της γυναικός έκαμε τον Ιησού να την ευσπλαγχνισθή. Αλλά τι μπορούσε να κάμη;
Αφού συνέστησε στη γυναίκα να παύση να κλαίη, έσκυψε επάνω από το νεκροκράββατον, και, απευθυνόμενος στο νεκρό, διέταξε: «Νεανίσκε, προς σε λέγω, σηκώθητι. Και ανεκάθισεν ο νεκρός, και ήρχισε να λαλή· και έδωκεν αυτόν εις την μητέρα αυτού.» Τι αξιοσημείωτο γεγονός! Εδώ ο Ιησούς απέδειξε την εξουσία του επάνω στον θάνατο! Τα νέα αυτής της θαυμαστής πράξεως διεδόθησαν προς όλες τις κατευθύνσεις.—Λουκ. 7:11-18.
Αργότερα το έτος εκείνο, ενώ ο Ιησούς διακονούσε γύρω στην βορειοδυτική ακτή της Θαλάσσης της Γαλιλαίας, παρεκλήθη από τον Ιάειρο, άρχοντα της συναγωγής να έλθη στον οίκο του όπου η δωδεκαετής θυγάτηρ του ήταν βαριά ασθενής. Αλλά, προτού φθάση ο Ιησούς, η κόρη απέθανε. Εν τούτοις, όταν έφθασε στο σπίτι, ο Ιησούς «πιάσας την χείρα αυτής, εφώναξε, λέγων, Κοράσιον σηκώθητι. Και επέστρεψε το πνεύμα [η πνοή, ΜΝΚ| αυτής, και ανέστη παρευθύς· και προσέταξε να δοθή εις αυτήν να φάγη. Και εξεπλάγησαν οι γονείς αυτής.»—Λουκ. 8:40-56.
Εδώ, για δεύτερη φορά, ο Ιησούς απέδειξε ότι είχε την εξουσία ‘ούστινας θέλει να ζωοποιή.’ Πράγματι, υπάρχει σοβαρός λόγος να πιστεύωμε στην υπόσχεσι του Ιησού ότι θα καλέση τους νεκρούς να εξέλθουν από τα μνημεία.
ΕΝΙΣΧΥΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΣ ΤΟΥ
Εν τούτοις, πολλοί τον πρώτον αιώνα αρνήθηκαν να πιστεύσουν, όπως ακριβώς πολλοί άνθρωποι σήμερα δεν πιστεύουν στην υπόσχεσι του Ιησού για ανάστασι. Αλλά ο Ιησούς παρέσχε ακόμη μεγαλύτερη απόδειξι της Θεόδοτης ικανότητός του να εκπληρώση την υπόσχεσί του.
Αυτό συνέβη ένα περίπου έτος αργότερα, λίγο πριν από το ιδικό του θάνατο έξω από την Ιερουσαλήμ. Προφανώς ο Ιησούς διακονούσε κατά μήκος του Ιορδάνου Ποταμού στην Περαία. Ενώ ήταν εκεί, έφθασε σ’ αυτόν η πληροφορία ότι πίσω στη Βηθανία ο αγαπητός του φίλος Λάζαρος, ο αδελφός της Μαρίας και της Μάρθας, ήταν ασθενής. Όταν το επληροφορήθη, παρέμεινε εκεί που ήταν δύο ημέρες, και κατόπιν είπε στους μαθητάς του: «Ας υπάγωμεν εις την Ιουδαίαν πάλιν.» Ως τότε ο Λάζαρος είχε πεθάνει.
Όταν έφθασαν στα περίχωρα της Βηθανίας, η οποία ήταν ένα μικρό χωριό τρία περίπου χιλιόμετρα μακριά από την Ιερουσαλήμ, ο Ιησούς «εύρεν αυτόν [τον Λάζαρον] τεσσάρας ημέρας έχοντα ήδη εν τω μνημείω.» Η Μάρθα εξήλθε πρώτη να τον συναντήση, και ο Ιησούς την παρηγόρησε με την ελπίδα της αναστάσεως. Εκείνη εξεδήλωσε πίστι, λέγοντας: «Εξεύρω ότι θέλει αναστηθή εν τη αναστάσει εν τη εσχάτη ημέρα.» Κατόπιν, όταν ήλθε η Μαρία, έπεσε στα πόδια του και είπε κλαίοντας. «Κύριε, εάν ήσο εδώ, ο αδελφός μου δεν ήθελεν αποθάνει.» Άλλοι φίλοι, οι οποίοι ακολούθησαν την Μαρία, έκλαιαν επίσης.
Ο Ιησούς συνεκινήθη από την εκδήλωσι πόνου και ανεστέναξε. Ερώτησε: «Πού εβάλετε αυτόν;» Όταν οι συγγενείς του, που έκλαιαν, του είπαν, «Κύριε, ελθέ και ιδέ,» τότε και ο Ιησούς εδάκρυσε. Ήταν κάτι θλιβερό ακόμη και για τον Ιησούν, ο οποίος είχε υπεράνθρωπες δυνάμεις, να βλέπη πώς ο θάνατος μπορούσε ν’ απογυμνώση οικογένεια και φίλους από πρόσωπα αγαπώμενα τόσο στοργικά.
Όταν έφθασαν στον τάφο, ο οποίος ήταν ένα σπήλαιον μ’ ένα λίθο στην είσοδό του, ο Ιησούς διέταξε: «Σηκώσατε τον λίθον.» Εν τούτοις, η Μάρθα διεμαρτυρήθη: «Κύριε, όζει ήδη· διότι είναι τεσσάρων ημερών.» Αλλά όταν ο Ιησούς είπε ότι θα έβλεπαν «την δόξαν του Θεού,» εσήκωσαν τον λίθον. Τότε ο Ιησούς προσευχήθηκε στον Θεό, και κατόπιν εκραύγασε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε, ελθέ έξω.» Το Βιβλικό υπόμνημα λέγει: «Και εξήλθεν ο τεθνηκώς δεδεμένος τους πόδας και τας χείρας με τα σάβανα· και το πρόσωπον αυτού ήτο περιδεδεμένον με σουδάριον. Λέγει προς αυτούς ο Ιησούς, Λύσατε αυτόν, και αφήσατε να υπάγη.»—Ιωάν. 11:1-44.
Ασφαλώς, ο Ιησούς μπορεί να εγείρη τους νεκρούς! Τι υγιής βάσις υπάρχει για εμπιστοσύνη στην υπόσχεσι της αναστάσεως! Πόσο ενισχυτικές της πίστεως είναι αυτές οι θεόπνευστες αφηγήσεις της Γραφής! Τα τρία νεαρά παιδιά είχαν παρηγορηθή από αυτές στην κηδεία της μητρός των στη Νέα Υόρκη. Έχουν απόλυτη πεποίθησι ότι θα την ιδούν και πάλι, ζωντανή και υγιά.
ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ
Υπάρχουν τώρα χιλιάδες εκατομμυρίων νεκρών, οι οποίοι αναμένουν την ‘ανάστασιν εν τη εσχάτη ημέρα,’ για την οποίαν ωμίλησε η Μάρθα. Αλλά ποια είναι η παρούσα κατάστασίς των; Μήπως ζουν σε συνειδητά βάσανα, ή απολαμβάνουν ουρανία μακαριότητα; Αλλά, ποια ήταν η κατάστασις του Λαζάρου τις τέσσερες ημέρες που ήταν νεκρός στον τάφο; Και οι άλλοι νεκροί του ανθρωπίνου γένους βρίσκονται σ’ αυτή την ίδια κατάστασι.
Θα παρατηρήσετε από το Βιβλικό υπόμνημα ότι ο Λάζαρος δεν αναφέρει ότι είχε την πείρα συνειδητής υπάρξεως αλλού στη διάρκεια των τεσσάρων ημερών. Τώρα σκεφθήτε: Αν ήταν ζων στον ουρανό και απελάμβανε τα πολλά θαυμάσια πράγματα, τα οποία ενδιαφέρονται να γνωρίσουν οι άνθρωποι, ασφαλώς θα είχε είπει κάτι γι’ αυτά· δεν νομίζετε; Αλλά όχι, ο Λάζαρος ετήρησε πλήρη σιωπή σ’ αυτό το ζήτημα. Κατόπιν, επίσης, αν πράγματι απελάμβανε την μακαριότητα της ουρανίας ζωής, δεν θα ήταν κακό εκ μέρους του φίλου του Ιησού να τον βγάλη απ’ εκεί αιφνιδίως, και να τον επαναφέρη σε ζωή στη γη πάλιν!
Ο λόγος, για τον οποίον ο Λάζαρος δεν ανέφερε τίποτε για τις ασχολίες του στη διάρκεια των τεσσάρων εκείνων ημερών, είναι διότι δεν εγνώριζε τίποτε. Δεν ευρίσκετο σε συνειδητή κατάστασι. Κανένα μέρος του εαυτού του δεν είχε επιζήσει για να ζη κάπου αλλού. Ήταν πραγματικά νεκρός, όπως εξηγεί η Αγία Γραφή. «Οι νεκροί δεν γνωρίζουσιν ουδέν.» (Εκκλησ. 9:5) Ο Λόγος του Θεού καθιστά σαφές ότι ο άνθρωπος δεν έχει μια αθάνατη ψυχή, η οποία εξακολουθεί να ζη μετά θάνατον. Λέγει, παραδείγματος χάριν, ότι «η ψυχή η αμαρτήσασα, αυτή θέλει αποθάνει.»—Ιεζ. 18:4· Ησ. 53:12.
Τα τρία νεαρά παιδιά το κατενόησαν αυτό. Εγνώριζαν ότι η μητέρα των δεν ζούσε κάπου, ότι ήταν σε μη συνειδητή κατάστασι, ότι εκοιμάτο στον θάνατο. Αλλά πώς θα επανέλθουν οι νεκροί; Με ποιο σώμα; Πού θα επανέλθουν; Πότε;
ΕΚΠΛΗΡΩΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
Ο ίδιος ο Ιησούς ηγέρθη από τον Θεό την τρίτη ημέρα μετά τον θάνατο. (Πράξ. 2:32· 10:40) Ανεστήθη σε ουρανία ζωή ως πνευματικό πλάσμα. (1 Πέτρ. 3:18) Ο Ιησούς ήταν έτσι η «απαρχή» εκείνων, οι οποίοι επρόκειτο να λάβουν πείρα εκείνου που ονομάζεται «εξανάστασις των νεκρών,» ή «πρώτη ανάστασις.» (1 Κορ. 15:20-23· Φιλιππησ. 3:11· Αποκάλ. 20:6) Αυτή είναι μια ανάστασις σε πνευματική ζωή για να κυβερνήσουν με ουρανία δόξα μαζί με τον Ιησού Χριστό. (1 Κορ. 15:43, 44) Αλλά η Γραφή δείχνει ότι μόνο 144.000 άτομα θα συμμετάσχουν σ’ αυτή την ‘πρώτη ανάστασι’ σε ουράνια ζωή. (Αποκάλ. 14:1-3) Τι μπορεί, λοιπόν, να λεχθή για τους υπολοίπους νεκρούς του ανθρωπίνου γένους; Πότε και πώς θα εγερθούν;
‘Η ανάστασις εν τη εσχάτη ημέρα,’ για την οποία ωμίλησε η Μάρθα, είναι η γενική ανάστασις των εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, οι οποίοι θα εξέλθουν από τους τάφους των σε επίγεια ζωή. (Ιωάν. 11:24) Αυτή η ανάστασις θα είναι «δικαίων τε και αδίκων.» Αυτοί θ’ απολαύσουν ζωή στη διάρκεια μιας ενδόξου χιλιετούς Ημέρας Βασιλείας. (Πράξ. 24:15· 17:31) Αυτή η χιλιετηρίς θα λάβη χώραν, όταν αυτό το πονηρό σύστημα πραγμάτων καταστραφή «εις τον πόλεμον της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος,» που κοινώς ονομάζεται Αρμαγεδδών, και δεθή και ριφθή στην άβυσσο ο Σατανάς ή Διάβολος. (Ματθ. 24:3· Αποκάλ. 16:14-16· 20:1-6) Τότε θα εξέλθουν οι νεκροί σε μια καθαρισμένη γη, αποκαταστημένη σε παραδεισιακές συνθήκες με τη δύναμι του Θεού.—Λουκ. 23:43.
Σ’ αυτούς που θ’ αναστηθούν θα δοθούν υγιά σώματα και διάνοιες, και θα έχουν πλήρη ευκαιρία να μάθουν για τον μεγάλο Δημιουργό των και ν’ αναπτυχθούν σε ανθρωπίνη τελειότητα. Μολονότι δεν θα λάβουν ακριβώς τα ίδια σώματα, που θ’ απαρτίζωνται από τα ίδια ακριβώς στοιχεία που είχαν στον καιρό του θανάτου των, εν τούτοις θα είναι τα ίδια άτομα. Ο Ιεχωβά Θεός θα παραγάγη το καθένα από τα εκατομμύρια διακριτικά και χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ατόμου, όχι μόνο τα κληρονομημένα, αλλά όλα εκείνα τα οποία είναι το αποτέλεσμα αναριθμήτων επιδράσεων που συνοδεύουν το άτομο στη διάρκεια της ζωής του. Ναι, ο Θεός με αλάνθαστη ακρίβεια θ’ αναδημιουργήση μέσα στο σώμα την ομοία ακριβώς προσωπικότητα ώστε οι φίλοι και συγγενείς ν’ αναγνωρίσουν το προσφιλές των πρόσωπο που έχασαν στο θάνατο.
Τι θαυμάσιο! Τι ένδοξος καιρός όταν τ’ αγαπητά πρόσωπα θα ενωθούν και πάλι! Ευτυχώς, η υπόσχεσις του Ιησού θα εκπληρωθή! Ναι, «πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν αυτού· και θέλουσιν εξέλθει οι πράξαντες τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής· οι δε πράξαντες τα φαύλα, εις ανάστασιν κρίσεως.»—Ιωάν. 5:28, 29.
Σημειώστε από αυτό ότι η ανάστασις μερικών ανθρώπων, λόγω της δικαίας διαγωγής των μετά την ανάστασί των, θα καταλήξη στο ν’ ανακηρυχθούν άξιοι ζωής. Εξ άλλου, επειδή μερικοί δεν θα συμμορφωθούν με υπακοή στους νόμους του Θεού μετά την ανάστασί των, η ανάστασίς των θα καταλήξη σε καταδικαστική κρίσι, και θ’ αποκοπούν αιωνίως. Ένας παράγων, ο οποίος θα επηρεάση την πορεία που ένας θ’ ακολουθήση μετά την ανάστασί του, είναι η προηγουμένη πορεία της ζωής του. Ο Ιησούς το έδειξε αυτό όταν είπε ότι ελαφρότερα θα είναι η Ημέρα της Κρίσεως για μερικούς από τους αναστημένους παρά για τους αναστημένους Γαλιλαίους της Χοραζίν, της Βηθσαϊδά και της Καπερναούμ, οι οποίοι με πείσμονα τρόπο τον απέρριψαν στη διάρκεια της επιγείου διακονίας του.—Ματθ. 10:15· 11:20-24.
Σήμερα είναι ειδικά ζωτικό να συμμορφωθή κανείς με τις δίκαιες αρχές του Θεού, διότι σημειώστε τι λέγει η Γραφή ότι θα συμβή, όταν αποκαλυφθή ο Ιησούς Χριστός ως εκτελεστής στον πόλεμο του Θεού, τον Αρμαγεδδώνα: ‘Θα κάμη’ «εκδίκησιν εις τους μη γνωρίζοντας Θεόν, και εις τους μη υπακούοντας εις το ευαγγέλιον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού· οίτινες θέλουσι τιμωρηθή με όλεθρον αιώνιον.»—2 Θεσ. 1:7-9.
Ναι, το ανθρώπινο γένος αντιμετωπίζει μια προσεχή εκτέλεσι θείας κρίσεως! Εκείνοι οι οποίοι θα καταστραφούν μαζί μ’ αυτό το σύστημα πραγμάτων δεν θα επανέλθουν. Ώστε ενεργήστε τώρα! Μάθετε για τον Θεό, και υπακούστε στα αγαθά νέα σχετικά με τον Ιησού Χριστό. Τότε μπορείτε να έχετε την απερίγραπτη ευχαρίστησι να υποδεχθήτε τα αγαπητά σας πρόσωπα που θα επανέλθουν εκ νεκρών.