Η Επάνοδος του Χριστού​—Γνωρίζετε τι ν’ Αναζητήσετε;

Πολλοί άνθρωποι στη διάρκεια της πρώτης παρουσίας του Χριστού αναζητούσαν μη κατάλληλα πράγματα. Πώς μπορούμε ν’ αποφύγωμε το ίδιο λάθος σήμερα;

Ο ΙΗΣΟΥΣ εγεννήθη σ’ ένα έθνος, που βρισκόταν σε κατάστασι αναμονής. Η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαιδεία (Τομ. Η΄, σελίς 508) λέγει τα εξής: «Μετά την πτώσι της δυναστείας των Μακκαβαίων, όταν η δεσποτική κυβέρνησις του Ηρώδου του Μεγάλου και της οικογενείας του, και η αυξανόμενη τυραννία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας έκαμαν την κατάστασί τους ολοένα πιο ανυπόφορη . . . οι Ιουδαίοι [εζήτησαν] καταφύγιο στην ελπίδα ενός προσωπικού Μεσσίου. Επιθυμούσαν διακαώς τον υποσχεμένο ελευθερωτή από τον οίκο του Δαβίδ, ο οποίος θα τους ελευθέρωνε από το ζυγό του μισητού ξένου σφετεριστού, θα έθετε τέρμα στη βέβηλη Ρωμαϊκή διακυβέρνησι, και θα εγκαθίδρυε στη θέσι της τη δική του βασιλεία ειρήνης και δικαιοσύνης.»

Ναι, η πλειονότης των Ιουδαίων ανέμενε ένα Μεσσία που να είναι ένας κατακτητής Ηγέτης, να προέρχεται μεγαλοπρεπώς από τον Ιούδα και να οδηγήση το έθνος σε μια σημαντική νίκη εναντίον της Ρώμης, για ν’ αποκαταστήση έτσι ανεξαρτησία και εθνική κυριαρχία στους Ιουδαίους. Αυτή την άποψι την είχαν υποθάλψει οι θρησκευτικοί των ηγέται, ιδιαίτερα οι Φαρισαίοι. Φαίνεται ότι οι Σαδδουκαίοι δεν συνεμερίζοντο αυτή τη Μεσσιανική ελπίδα στον ίδιο βαθμό, αλλά ειργάζοντο για την ανοικοδόμησι του έθνους με πολιτική τέχνη και συνεργασία με τις υφιστάμενες πολιτικές εξουσίες.

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ

Ο Ιησούς δεν εξεπλήρωσε τις Μεσσιανικές προσδοκίες των θρησκευτικών ηγετών, οι οποίοι καθοδηγούσαν τον τρόπο σκέψεως του Ιουδαϊκού λαού. Μολονότι εγεννήθη στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, ήλθε σ’ αυτούς από την άσημη πόλι της Ναζαρέτ στη Γαλιλαία. (Ιωάν. 7:52) Ωμίλησε στους Φαρισαίους για πνευματική απελευθέρωσι από την ψευδή λατρεία και τους είπε ότι μόνο παραμένοντας στον Λόγο του «θέλετε γνωρίσει την αλήθειαν, και η αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει.» Αυτό δεν ήταν εκείνο που ήθελαν ν’ ακούσουν από τον αναμενόμενο Μεσσία· και έτσι από αυτοδικαίωσι αρνήθηκαν ότι είχαν οποιαδήποτε ανάγκη για μια τέτοια απελευθέρωσι από αμαρτία και εσφαλμένη λατρεία, αποκαλούσαν δε τον Ιησού «Σαμαρείτη» και, στην πραγματικότητα, ένα ‘θρησκευτικόν επηρμένον’.​—Ιωάν. 8:31-33, 48, 53, 57.

Οι Σαδδουκαίοι έβλεπαν τον Ιησού ως ένα κίνδυνο, εφόσον, κατά την άποψί τους, οι διδασκαλίες του έθεταν σε κίνδυνο τη θέσι των Ιουδαίων απέναντι των πολιτικών δυνάμεων που ήσαν γύρω τους. Επομένως, ενώθηκαν με τους Φαρισαίους συνεργώντας στο να επιφέρουν τον θάνατο του Ιησού.​—Ιωάν. 11:45-50· Ματθ. 16:1· Πράξ. 5:17.

Έτσι, μολονότι ο κοινός λαός γενικά «ήκουεν αυτόν ευχαρίστως», ενεργώς συζητούσε την πιθανότητα του να είναι αυτός ο υποσχεμένος Μεσσίας, εθαύμαζε τις θαυματουργικές του θεραπείες, και μάλιστα επροχώρησε ως το σημείο να προσπαθήση, ανεπιτυχώς, να κάμη τον Ιησού βασιλέα των, εν τούτοις στο σύνολο είχαν επηρεασθή δυσμενώς από τους άρχοντες και τους θρησκευτικούς των ηγέτας και ωδηγήθησαν στο να τον απορρίψουν. (Μάρκ. 12:37· Ιωάν. 7:25-27, 31, 40-42· 6:15· Ματθ. 12:23· 27:20) Δίχως μεγαλοπρεπή εμφάνισι, χωρίς νικηφόρους κατακτήσεις, χωρίς εθνική ανεξαρτησία, δεν μπορούσε να νοηθή Μεσσίας παρών​—έτσι εσκέπτοντο.

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΕΒΛΕΨΑΝ

Διέπραξαν ένα τραγικό σφάλμα. Γιατί; Η αναμφισβήτητη απόδειξις της μεσσιανικής ιδιότητος του Ιησού ήταν μπροστά τους, μπορούσαν να την ιδούν. Ο Ιησούς ήταν γενεαλογικώς τέλειος γι’ αυτή τη θέσι· χρονολογικώς είχε έλθει στον ακριβή χρόνο που είχε προλεχθή στην προφητεία· και ήταν αναντιρρήτως ο υποσχεμένος ‘προφήτης σαν τον Μωυσή’, που όχι μόνο εξετέλεσε θαύματα αλλ’ ακόμη ανέστησε και νεκρούς, κάτι που ο Μωυσής δεν είχε κάμει ποτέ.a Ναι, ακόμη και η ταπεινή του εμφάνισις, η απόρριψίς του από τους ηγέτας του έθνους, ο τρόπος του θανάτου του, και η ανάστασίς του​—όλα αυτά υπήρχαν εκεί στον Θεόπνευστο Λόγο του Θεού, αν μόνο ήθελαν να τον προσέξουν, να τον προτιμήσουν από τους θρησκευτικούς των ηγέτας. (Ζαχ. 9:9· Ψαλμ. 118:22· Ησ. 53:12· Ψαλμ. 34:20· 16:10) Αντιθέτως, άφησαν να συγκεντρωθή η προσοχή των στα εσφαλμένα πράγματα, ιδιαίτερα στην εθνική ανεξαρτησία των Ιουδαίων. Βρίσκομε μάλιστα δύο από τους μαθητάς του Ιησού, μετά τον θάνατό του, να λέγουν με απογοήτευσι: «Ημείς δε ηλπίζομεν ότι αυτός είναι ο μέλλων να λυτρώση τον Ισραήλ.»​—Λουκ. 24:21.

Ωστόσο ο Ιησούς είχε έλθει ως Ελευθερωτής και είχε επιτελέσει το μέγιστο απελευθερωτικό έργο που εγνώρισε ποτέ ο Ισραήλ, με το ν’ ανοίξη τις πύλες και να δείξη την οδό για την ελευθερία από την αιχμαλωσία στην ψευδή θρησκεία, στην οποία τους είχαν υποδουλώσει οι θρησκευτικοί των ηγέται.​—Λουκ. 4:17-20.

Επί πλέον, ο Ιησούς εισήγαγε τη Χριστιανική διακονία, η οποία επρόκειτο να διαδώση γνήσια Βιβλική εκπαίδευσι σ’ όλη τη γη και να παραγάγη μια διεθνή εκκλησία με μια ενότητα βασισμένη σε αγάπη μοναδική μεταξύ των εθνών. (Ματθ. 28:19, 20· Ιωάν. 13:34, 35· 15:17- 19) Τα μέλη της θα ήσαν κεχρισμένοι κληρονόμοι με τον Χριστό στην ουρανία βασιλεία του Θεού, κι επομένως ανώτερη από κάθε διακυβέρνησι έξω από την επίγεια Ιερουσαλήμ.​—2 Τιμ. 4:18· 1 Πέτρ. 2:9, 10.

Το θεμέλιο για ένα τελείως νέο σύστημα πραγμάτων, ικανό να φέρη σε τελειότητα το όλο πλαίσιο των ανθρωπίνων συνθηκών, είχε τεθή από τη θυσία της τελείας ανθρωπίνης ζωής του Ιησού. (Εβρ. 9:15, 28) Πόσο πολύ μεγαλύτερο ήταν αυτό ακόμη και από τις σωματικές θεραπείες ειδικών ασθενειών που έκανε ο Ιησούς!

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΣΗΜΕΡΑ

Τι πρέπει να λεχθή, λοιπόν, για τη δευτέρα παρουσία του Χριστού; Τι δικαιούμεθα ν’ αναμένωμε; Πώς μπορούμε ν’ αποφύγωμε να διαπράξωμε το ίδιο σφάλμα που έκαμαν οι Ιουδαίοι στη διάρκεια της πρώτης παρουσίας του;

Αρχίζοντας από το τελευταίο μέρος του δεκάτου ενάτου αιώνος, υπήρχε μια ευρύτατα διαδεδομένη πίστις σε πολλές χώρες ότι η επάνοδος του Χριστού ήταν άμεση. Πολλοί παρέμειναν έτοιμοι για την αιφνίδια εμφάνισί του, εποχουμένου μεγαλοπρεπώς σε κατά γράμμα νέφη, συγκεντρώνοντας τους εκλεκτούς του, ανασταίνοντας όλους τους νεκρούς και κατόπι κρίνοντάς τους ατομικώς (μαζί με το υπόλοιπο των εκατομμυρίων ζώντων της γης), όλα δε αυτά μέσα σε είκοσι τέσσερες ώρες.

Πολλοί θρησκευτικοί ηγέται, ωστόσο, απέρριψαν την ιδέα οποιασδήποτε αμέσου προσωπικής επεμβάσεως από τον Χριστό στις υποθέσεις της γης. Εδίδαξαν ότι η βασιλεία του Χριστού ήταν διάχυτη στις καρδιές των ανθρώπων και ότι η Χριστιανική εκκλησία με την ηθική της δύναμι, σε συνεργασία με τις «Χριστιανικές» κυβερνήσεις, θα οδηγήση σταθερά το ανθρώπινο γένος προς την ενότητα με τον Χριστό.

Τι θα πιστέψωμε; Πώς μπορούμε να γνωρίζωμε τι ν’ αναζητήσωμε; Ασφαλώς έχομε ανάγκη να καθοδηγηθούμε από τον Λόγο του Θεού, τη Γραφή, και από όσα είπαν ο ίδιος ο Ιησούς, καθώς και οι θεόπνευστοι μαθηταί του, σχετικά με τη δευτέρα του έλευσι. Γιατί να μη διαβάσωμε τώρα τα κεφάλαια Ματθαίος 24, 25, Λουκάς 21, Μάρκος 13, και 2 Τιμόθεον 3:1-5, τα οποία περιέχουν μερικές από τις πιο εξέχουσες προφητείες που μας λέγουν τι ν’ αναζητήσωμε στην επάνοδο του Χριστού;

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Διαβάζοντας τα παραπάνω εδάφια, βρίσκομε ότι ούτε ο Ιησούς ούτε οι απόστολοί του έδειξαν ότι ο καιρός της επανόδου του θα ήταν ένας καιρός διεθνούς ειρήνης και αδελφοσύνης, αλλά, μάλλον, ένας καιρός διεθνούς πολέμου και βίας. (Ματθ. 24:7, 8) Δεν θα ήταν ένας καιρός αμέσου απελευθερώσεως από όλα τα προβλήματα και τα βάσανά των, αλλά ένας καιρός μεγάλης ελλείψεως τροφίμων, επιδημιών, σεισμών, ένας καιρός ανησυχίας και στενοχωρίας εθνών. (Λουκ. 21:11, 25, 26) Όχι ένας καιρός ηθικότητος και αγαθοσύνης, αλλά καιρός «ανομίας» και ‘καιρών κακών’, επειδή οι άνθρωποι θα ήσαν φιλάργυροι, φιλήδονοι, ακρατείς, αχάριστοι, εγκληματίαι και υποκριτικά θρησκευόμενοι. (Ματθ. 24:12· 2 Τιμ. 3:1-5) Ο Ιησούς δεν είπε ότι η χαρούμενη αναγγελία σχετικά με την επάνοδό του και την εγκαθίδρυσι της βασιλείας του θα εγίνετο από επιφανείς, τιμωμένους, κοινωνικώς δημοφιλείς θρησκευτικούς ηγέτας και κληρικούς. Είπε ότι η αναγγελία θα εγίνετο από άτομα, που θα εδιώκοντο και θα εμισούντο «υπό πάντων των εθνών» και θα εσύροντο σε δικαστήρια και φυλακές.​—Ματθ. 24:9, 14· Λουκ. 21:12-19.

Παραβάλετε αυτά με ό,τι έγινε από το έτος 1914. Επί τριάντα και πλέον χρόνια πριν από αυτή τη χρονολογία και επί μισόν αιώνα από τότε, οι μάρτυρες του Ιεχωβά ετόνισαν το έτος 1914 ως τον καιρό του τέλους των «προσδιωρισμένων καιρών των εθνών» και του καιρού, που θα άρχιζε ο Χριστός τη Βασιλική του διακυβέρνησι. (Λουκ. 21:24, ΜΝΚ) Τα συγκλονιστικά παγκόσμια γεγονότα, που άρχισαν εκείνο το έτος, ωδήγησαν έναν όμιλο από οκτώ επιφανείς κληρικούς στη Βρεττανία να δημοσιεύσουν μια διακήρυξι κατά το τέλος του 1917, όπου εδήλωναν ότι «η παρούσα κρίσις επισύρει την προσοχή προς το τέλος των καιρών των Εθνών» και ότι η «αποκάλυψις του Κυρίου πρέπει ν’ αναμένεται κάθε στιγμή.» Εν τούτοις, μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αυτοί οι λειτουργοί, όπως και οι υπόλοιποι από τους συνδεόμενους με αυτούς κληρικούς, απερροφήθησαν σε εθνικές και διεθνείς υποθέσεις και απαρνήθηκαν την προηγουμένη δήλωσί τους σχετικά με την επάνοδο του Χριστού και τη σημασία των καιρών. Από τότε επηρέασαν τα θρησκευτικά των ποίμνια ν’ απορρίψουν το κήρυγμα του αγγέλματος ότι η δευτέρα παρουσία του Χριστού είχε αρχίσει.

Έτσι, όπως ο κλήρος των ημερών του Ιησού, ο κλήρος των ημερών μας διέπραξε ένα τραγικό σφάλμα και για τον ίδιο λόγο: Απέβλεψε σε μη κατάλληλα πράγματα. Ελησμόνησαν αυτό που είπε ο Ιησούς στους Φαρισαίους, όταν τον ερώτησαν για την έλευσι της βασιλείας του Θεού, δηλαδή: «Δεν έρχεται η βασιλεία του Θεού ούτως, ώστε να παρατηρήται· ουδέ θέλουσιν ειπεί, Ιδού, εδώ είναι, ή, Ιδού εκεί· διότι ιδού, η βασιλεία του Θεού είναι εντός υμών [εν τω μέσω υμών, ΜΝΚ].» (Λουκ. 17:20, 21) Οι Φαρισαίοι απέτυχαν ν’ αναγνωρίσουν τον Ιησού ως τον κυριώτερο εκπρόσωπο της Βασιλείας, μολονότι ήταν εκεί ανάμεσά τους. Έτσι και σήμερα, ο θρησκευτικός κλήρος και οι άρχοντες αρνούνται να παραδεχθούν, ακόμη δε και διώκουν, τους ταπεινούς άνδρες και γυναίκες που αποστέλλει ο Ιησούς ως πρέσβεις του για να εξαγγείλουν την κυβέρνησι της Βασιλείας του.​—Ματθ. 24:9, 14.

Στα προηγούμενα τρία τεύχη αυτού του περιοδικού απεδείξαμε ότι η δευτέρα παρουσία του Χριστού είναι μια πνευματική επάνοδος κι επομένως αόρατη στ’ ανθρώπινα μάτια. Σημειώστε, τώρα, τι είπε ο Ιησούς, όπως αναφέρεται στο εδάφιο Λουκάς 17:26: «Και καθώς έγεινεν εν ταις ημέραις του Νώε, ούτω θέλει είσθαι και εν ταις ημέραις του Υιού του ανθρώπου.» Ανεφέρθη, επίσης, στις ‘ημέρες του Λωτ.’ (Εδ. 28) Γιατί ‘ημέρες’ αντί ‘ημέρα’; Διότι η δευτέρα παρουσία του Χριστού δεν είναι ζήτημα απλώς είκοσι τεσσάρων ωρών στη διάρκεια των οποίων κρίνει τους ανθρώπους με ρυθμό 35.000 και πλέον το δευτερόλεπτο (όπως θα έπρεπε να κάμη λόγω του απεράντου πληθυσμού της γης). Είναι, μάλλον, μια περίοδος ετών, ακριβώς όπως οι ‘ημέρες του Νώε’ και οι ‘ημέρες του Λωτ’ εκάλυπταν μια περίοδο ετών. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα ο ανάσσων Βασιλεύς και Κριτής είναι αοράτως παρών και εκπληρώνει πολλούς σκοπούς. Ποιοι είναι αυτοί;

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ

Πρώτον, ετακτοποίησε ένα σπουδαίο πρόβλημα: την εναντίωσι στον ουρανό των πρωτίστων αντιπάλων του, του Σατανά και των δαιμόνων του, τους οποίους ενίκησε σ’ ένα ουράνιο (κι επομένως αόρατο) πόλεμο και έρριξε σε μια αδιέξοδο θέσι στα γειτονικά μέρη της γης μας. Αυτό δεν έφερε άμεση ανακούφισι στους κατοίκους της γης, αλλά, μάλλον, ‘ουαί εις τους κατοικούντας την γην και την θάλασσαν, διότι κατέβη . . . ο Διάβολος . . . έχων θυμόν μέγαν, επειδή γνωρίζει ότι ολίγον καιρόν έχει.’​—Αποκάλ. 12:7-12.

Τώρα, από τον ουράνιο θρόνο του, ο Κριτής Χριστός Ιησούς μπορεί να κατευθύνη την προσοχή του στη γη και ν’ ανταμείψη τους πιστούς ακολούθους του, που κοιμούνται στον θάνατο με μια ανάστασι για ζωή στους ουρανούς, για να ‘καθίσουν επί θρόνων, κρίνοντες’ μαζί του. (1 Κορ. 15:20-23· Λουκ. 22:28-30) Τι θα συμβή σ’ αυτούς που ζουν επάνω στη γη, που ισχυρίζονται ότι είναι ακόλουθοί του; Στην παραβολή του «σίτου» και των «ζιζανίων» ο Ιησούς έδειξε ότι ο κόσμος θα ήταν γεμάτος από κατ’ απομίμησιν Χριστιανούς και ότι οι πραγματικοί ακόλουθοί του θα έπρεπε ν’ αποχωρισθούν στη «συντέλεια του αιώνος [συστήματος πραγμάτων, ΜΝΚ].» (Ματθ. 13:36-43) Μερικοί, οι οποίοι τον είχαν κάποτε υπηρετήσει, θα άρχιζαν να λένε στην καρδιά τους, «Βραδύνει να έλθη ο κύριός μου,» και θ’ απερρίπτοντο ως μια τάξις ‘κακού δούλου’. Άλλοι θ’ απεδεικνύοντο ότι ανήκουν στην τάξι του ‘πιστού και φρονίμου δούλου’ όπως ήσαν οι απόστολοι και οι πρώτοι μαθηταί. Γι’ αυτή την τάξι του «δούλου», ο Ιησούς είπε ότι «θέλει καταστήσει αυτόν επί πάντων των υπαρχόντων αυτού.» Τα «υπάρχοντα» του Βασιλέως, Χριστού Ιησού, αφορούν τα επίγεια συμφέροντα της βασιλείας του, για τα οποία πρέπει να φροντίσουν αυτοί οι πιστοί Χριστιανοί με το να δίνουν πνευματικήν «τροφήν εν καιρώ.» Αυτό το κάνουν με το να προωθούν και να επεκτείνουν, τη διακήρυξι του αγγέλματος της Βασιλείας σ’ όλον τον κόσμο μέσω μιας παγγήινης προσπάθειας κηρύγματος.​—Ματθ. 24:45-51.

Επίσης, ο Βασιλεύς και Κριτής χρησιμοποιεί αυτούς τους πιστούς κήρυκας της Βασιλείας ως ένα είδος «λυδίας λίθου» για να κάμη ένα διαχωριστικό έργο. Από τον ουράνιο θρόνο του, κάνει, πράγματι, όλη τη γη μια αίθουσα δικαστηρίου και κάθε κατώφλι ένα βήμα μάρτυρος για τους οικοδεσπότας καθώς αποστέλλει αυτούς τους μάρτυρας σε όλα τα έθνη κι έτσι προβαίνει στο να ‘χωρίση αυτούς απ’ αλλήλων, καθώς ο ποιμήν χωρίζει τα πρόβατα από των εριφίων.’ Οι άνθρωποι βλέπουν, όχι τον Χριστό, αλλά, μάλλον, αυτούς τους πιστούς ακολούθους, τους οποίους ο Βασιλεύς αποκαλεί ‘αδελφούς μου.’​—Ματθ. 25:31-45.

Μ’ αυτόν τον τρόπο ένας «όχλος πολύς» από ανθρώπους με δικαία καρδιά, που ακούουν τη διακήρυξι του αγγέλματος της Βασιλείας από αυτούς τους μάρτυρας, λαμβάνουν στάσι υπέρ της Βασιλείας αυτής και συμμετέχουν στη διακήρυξί της. Φέρονται σε ενότητα ως «μία ποίμνη» μαζί με τους κληρονόμους της ουρανίας Βασιλείας και προετοιμάζονται για ζωή σε μια παραδεισιακή γη κάτω από τη δικαία νέα τάξι του Θεού.​—Αποκάλ. 7:9, 10· Ιωάν. 10:16· Αποκάλ. 21:1-4.

Εφόσον υπάρχει ένα τεράστιο έργο που πρέπει να γίνη, ακόμη και κάτω από εναντίωσι, απαιτείται εγκαρτέρησις, και γι’ αυτό ο Βασιλεύς λέγει: «Ο δε υπομείνας έως τέλους, ούτος θέλει σωθή. Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη, προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη· και τότε θέλει ελθεί το τέλος.» (Ματθ. 24:13, 14) Έτσι, όταν το έργο της διακηρύξεως και συνάξεως θα έχη συμπληρωθή προς ικανοποίησι του Βασιλέως, τότε αυτός θα ενεργήση ως εκτελεστής των κρίσεων του Ιεχωβά με το να καθαρίση τη γη από όλους τους εναντιουμένους στη βασιλεία του, ορατούς και αοράτους, δίνοντας έτσι ένα τέρμα στη διακυβέρνησι της γης από ιδιοτελείς ανθρώπους και αοράτους δαίμονες.​—Δαν. 2:44· Αποκάλ. 19:11-15· 20:1-3.

Οι ‘ημέρες του Υιού του ανθρώπου’, στις οποίες τώρα ζούμε, είναι ημέρες ευκαιρίας, ημέρες για δράσι, για να λάβωμε την απόφασί μας υπέρ του ανάσσοντος τώρα Βασιλέως, Χριστού Ιησού. Αυτοί, που σήμερα επιμένουν αναμένοντας τις μη κατάλληλες αποδείξεις βρίσκονται σε σοβαρό κίνδυνο. Είθε να ιδήτε καθαρά την πραγματική σημασία της επανόδου του Χριστού τώρα και να ενεργήσετε εγκαίρως για να εξασφαλίσετε τη διαφύλαξί σας σε ζωή στη δικαία νέα τάξι του Θεού, που είναι τώρα πλησίον.

[Υποσημειώσεις]