Οδηγείσθε από τα Γεγονότα ή από τη Φαντασία;
ΓΙΑ μερικούς, η αυταπάτη μπορεί να είναι πιο ευχάριστη από την αντιμετώπισι της πραγματικότητος, αλλ’ αύτη δεν παρέχει τα προς το ζην αναγκαία, δεν τρέφει τους προσφιλείς, ούτε καθιστά έναν ικανό ν’ ανταποκριθή στις πολλές άλλες απαιτήσεις της ζωής. Ένας άνθρωπος, που φαντάζεται ότι τα πράγματα είναι όπως αυτός θα τα ήθελε να είναι, αντί να τα αντιμετωπίζη όπως αυτά είναι πραγματικά, δεν διαλογίζεται επί γεγονότων, αλλ’ οικοδομεί πάνω στη φαντασία. Οι δυνάμεις του διακρίσεως είναι συσκοτισμένες.
Εκείνοι, που αγνοούν τα γεγονότα και αυταπατώνται με τη φαντασία, είναι σαν την παροιμιώδη στρουθοκάμηλο που κρύβει το κεφάλι της στην άμμο, όταν πλησιάζη ο κίνδυνος. Εν τούτοις, εκείνος που λαμβάνει υπ’ όψι του μόνον την πραγματικότητα αναγνωρίζει ότι η στρουθοκάμηλος αυτή υπάρχει μόνο στους μύθους, όχι στα γεγονότα! Η στρουθοκάμηλος της πραγματικότητος δεν αγνοεί το γεγονός του κινδύνου. Δεν κρύβει το κεφάλι της μέσα στην άμμο. Αντιθέτως, απομακρύνεται από την πηγή της πιθανής βλάβης τόσο γοργά ώστε λίγα ζώα μπορούν να τη φθάσουν, όταν είναι σε πλήρη φυγή.
Οι ονειροπόλοι είναι σαν την παροιμιώδη εκείνη στρουθοκάμηλο. Κρύβουν τα κεφάλια τους μέσα στις άμμους της αυταπάτης και της φαντασίας, όταν εγείρωνται καταστάσεις, που απαιτούν μια ρεαλιστική αντιμετώπισι των γεγονότων, και ενέργειες βασισμένες σ’ αυτά τα γεγονότα. Τέτοια φαντασία είναι τόσο ανωφελής όσο είναι το να πιστεύη κανείς ότι η γη είναι τετράγωνη παρά τη συντριπτική απόδειξι εναντίον αυτής της πεποιθήσεως· ή σαν να πιστεύη κανείς ότι δύο και δύο ίσον πέντε, όταν η μαθηματική πραγματικότης δείχνη ότι δεν είναι έτσι.
Σήμερα δεν μπορεί να βρεθή πιο κατάφωρη άγνοια των πραγμάτων από εκείνη που αφορά σχέσεις με τον Θεό και τους σκοπούς του. Πολλοί άνθρωποι έχουν τη γνώμη ότι ο Θεός είναι όπως αυτοί τον θέλουν να είναι, όχι όπως είναι στην πραγματικότητα. Του αποδίδουν ιδιότητες, τις οποίες αυτός δεν έχει, ή του αφαιρούν ιδιότητες τις οποίες έχει. Προσπαθούν να διαμορφώσουν τον Θεό σε εικόνα που ταιριάζει με τη φαντασία τους, ενώ αγνοούν τα γεγονότα που αποδεικνύουν τι αυτός είναι πραγματικά.
Παραδείγματος χάριν, μερικοί, διδαγμένοι από την εκκλησία τους, λέγουν στους μάρτυρας του Ιεχωβά, που πηγαίνουν στα σπίτια τους: «Σεις κηρύττετε ένα σκληρό και παράλογο Θεό, που πρόκειται να εξοντώση τα περισσότερα τέκνα του σε μια τρομερή μάχη του Αρμαγεδδώνος. Αφήνετε να νοηθή ότι ο Θεός δεν είναι καλοκάγαθος. Εγώ δεν θέλω να έχω καμμιά σχέσι μ’ έναν τέτοιο Θεό. Σεις οι Μάρτυρες θεωρείτε αυτόν τον κόσμο χωρίς ελπίδα και γι’ αυτό τον αφήνετε να χαθή.»
Αύτη είναι μια πλήρης άγνοια των πραγμάτων. Είναι μια άλλη περίπτωσις του να φέρεται κανείς όπως η στρουθοκάμηλος της παροιμίας. Διότι σε όλη την ανακοίνωσι του Θεού στην ανθρωπότητα, την Αγία Γραφή, κατ’ επανάληψιν τονίζεται το ότι μια μέρα η βασιλεία του Θεού θα διακυβερνήση αυτόν τον κόσμο, αναλαμβάνοντας τη διεύθυνσι των γηίνων υποθέσεων από τις παρούσες κυβερνήσεις που άρχουν κατ’ ανοχήν του Θεού και μόνο. Τι μεγάλη αυταπάτη είναι για κείνους, που ομολογούν Χριστιανοσύνη, να θίγωνται, όταν γίνεται μνεία για το ότι ο Θεός θ’ αναλάβη τη μεγάλη του δύναμι για να άρχη με τον τρόπο που σαφώς εξέθεσε στον λόγο του!—Αποκάλ. 11:17, 18.
Δεν είναι οι μάρτυρες του Ιεχωβά εκείνοι που ήγειραν τη σκέψι ότι το παρόν σύστημα πραγμάτων είναι ανεπίδεκτον αναμορφώσεως. Ο Παντοδύναμος Θεός Ιεχωβά ο ίδιος είναι εκείνος που το λέγει αυτό. Με το να πη κανείς άλλα, δεν αντιμετωπίζονται τα γεγονότα. Είναι μια αυταπάτη, μια φαντασία, μια φρεναπάτη. Κάτω από το πνεύμα του Θεού, που τον ωδηγούσε, ο Χριστιανός απόστολος Ιωάννης έγραψε: «Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω. Εάν τις αγαπά τον κόσμον, η αγάπη του Πατρός δεν είναι εν αυτώ· . . . Και ο κόσμος παρέρχεται, και η επιθυμία αυτού· όστις όμως πράττει το θέλημα του Θεού, μένει εις τον αιώνα.»—1 Ιωάν. 2:15-17.
Όταν οι μαθηταί του Ιησού τον ερώτησαν πότε θα ήρχετο το τέλος αυτού του συστήματος πραγμάτων, μήπως είπε ο Ιησούς, ‘Μα, πώς μπορείτε να διανοηθήτε ένα τόσο σκληρό πράγμα’; Όχι, δεν είπε έτσι. Ο Ιησούς προέβη στο ν’ απαντήση στους μαθητάς του ρεαλιστικά, δίνοντάς τους τα πολλά γεγονότα, που θα εσήμαιναν το τέλος του κόσμου τούτου. Θα ήταν μια ωμή απάτη να κάμη αλλιώς.
Γεγονός είναι ότι ο Θεός θεωρεί αυτόν τον κόσμον χωρίς ελπίδα. Διεκήρυξε ότι θ’ αντικαταστήση τη σύγχυσι του κόσμου, τα εγκλήματα, τους πολέμους, τα μίση, τις θλίψεις και τον θάνατο μ’ ένα παραδεισιακό νέο κόσμο δικαιοσύνης, όπου οι άνθρωποι να μπορούν να ζήσουν μαζί με ειρήνη κι ευτυχία για πάντα. Ώστε, σ’ αυτόν τον καιρό της μεγάλης παγκοσμίου στενοχώριας, δεν θα είναι φρόνιμο να λεχθή ότι η παρά Θεού καταστροφή της ασεβείας είναι σκληρότης. Ο Θεός θα προτιμούσε να μετανοήσουν όλοι οι ασεβείς από την κακή τους πορεία (2 Πέτρ. 3:9), αλλ’ όταν δεν μετανοούν, τότε έχει το δικαίωμα να τους καταστρέψη χάριν του ιδίου του ονόματος, ως επίσης χάριν εκείνων, που αγαπούν ό,τι είναι δίκαιο και οι οποίοι θέλουν να διάγουν ζωή, που να είναι σε αρμονία με τις απαιτήσεις του Θεού. «Ο Ιεχωβά φυλάττει πάντας τους αγαπώντας αυτόν· θέλει δε εξολοθρεύσει πάντας τους ασεβείς.» (Ψαλμ 145:20, ΜΝΚ) Αυτό δεν είναι φαντασιώδες. Είναι ένα γεγονός. Εκείνοι που λέγουν ότι αυτό είναι σκληρότης αγνοούν το γεγονός της ανεκλαλήτου σκληρότητος και αθλιότητος, που επιφέρουν οι ασεβείς οπό ανθρώπινο γένος. Αγνοούν, επίσης, την παρά Θεού εκκαθάρισιν της ασεβείας στον Κατακλυσμό και στην καταστροφή των Σοδόμων και Γομόρρων. Αγνοείται, επίσης, και η εγγύησις ότι ο Θεός θα επιφέρη όμοια καταστροφή στη μάχη του Αρμαγεδδώνος. Τότε, εκείνοι που θα προτιμήσουν ν’ αγνοήσουν τα γεγονότα δεν θα επιζήσουν—όπως δεν επέζησαν κι εκείνοι που αγνόησαν τα γεγονότα στον καιρό του Κατακλυσμού και στον καιρό της καταστροφής των Σοδόμων και των Γομόρρων.—Ιούδ. 7· 2 Πέτρ. 3:5-7· Αποκάλ. 16:14-16.
Μπορεί να έχετε διάφορες ιδέες για τον Θεόν και τις οδούς του, αλλά μην τις θεωρείτε και ως ιδέες και οδούς του Θεού. Ο Θεός είναι αγάπη, αυτό είναι αλήθεια, αλλά ισοζυγίζει τέλεια την αγάπη με τις άλλες του ιδιότητες της σοφίας, δικαιοσύνης και δυνάμεως. Ερευνήστε ρεαλιστικά τον λόγον του Θεού, την Αγία Γραφή, για να διαπιστώσετε ποιο είναι το θέλημα και ο σκοπός του Θεού. Κατόπιν κάμετε αυτό το θέλημα όσο μπορείτε καλύτερα, ζητώντας από τον Θεό ενίσχυσι για να εξουδετερώσετε τις αδυναμίες σας.
Το ν’ αγνοήτε τον Θεό, τους σκοπούς του και το θέλημά του δεν πρόκειται ν’ αλλάξη την πραγματικότητα αυτών, όπως δεν θα έκανε τετράγωνη τη γη το να πιστεύετε ότι η γη είναι τετράγωνη, ή όπως δεν θα έκανε πέντε το να πιστεύετε ότι δύο και δύο ίσον πέντε. Ο Θεός θα εκπληρώση τον σκοπό του ως προς τη γη άσχετα προς τη φαντασία και την αυταπάτη των ανθρώπων. «Είναι πολλοί λογισμοί εν τη καρδία του ανθρώπου· η βουλή όμως του Ιεχωβά, εκείνη θέλει μένει.» (Παροιμ. 19:21, ΜΝΚ) Αυτό είναι γεγονός, δεν είναι φαντασία. Εκείνοι που αγαπούν τη ζωή σε μια δίκαιη νέα διάταξι, θα εξετάσουν ρεαλιστικά τη συμβουλή αύτη και θα την ακολουθήσουν, για το αιώνιον όφελός των.