Επιδιώκοντας τον Σκοπό μου στη Ζωή

Αφήγησις του Λόυδ Μπάρρυ

ΕΚΕΙΝΟΙ, που μαθαίνουν σε παιδική ηλικία τις μεγάλες αλήθειες της Αγ. Γραφής, ευλογούνται πλούσια πράγματι. Πάντοτε ήμουν ευγνώμων στον πατέρα μου για την καθιερωμένη εκπαίδευσι που μου έδωσε στα νεώτατα χρόνια μου, σχετικά με τον μέγαν Θεό, τον Ιεχωβά, και τους σκοπούς της βασιλείας Του, και σχετικά με την ψυχή και την ελπίδα ζωής. Πόσο καθαρά η Γραφική αυτή διδασκαλία ήταν σε αντίθεσι με τη διδασκαλία των κληρικών, που ήρχοντο στο σχολείο και απειλούσαν τα άτακτα παιδιά με βασανιστήρια του «πυρίνου άδου»! Από τις πιο παιδικές μέρες μου ανατράφηκα στο ν’ αγαπώ την Αγία Γραφή, και μαζί με αυτή το περιοδικό Η Σκοπιά, που έκανε μεγάλη εντύπωσι στην παιδική μου διάνοια. Ακόμη και σε ηλικία δέκα ετών, μπορούσα να καταλάβω πολλά από τη Σκοπιά, και θυμάμαι ακόμη καθαρά πολλά άρθρα που τα είχα μελετήσει στη δεκαετία από το 1920. Τι θησαυροί κατανοήσεως της Γραφής εξετέθησαν μέσω της Σκοπιάς στη διάρκεια των τριάντα τριών ετών που την είχα σύντροφό μου!

Η νεανική μου ζωή εδαπανήθη στην Εκκλησία του Χριστού, στη Νέα Ζηλανδία. Ως μαθητής εργάσθηκα σκληρά στις μελέτες μου κι εκέρδισα την πρώτη θέσι στην Υποτροφία Εισόδου στο Πανεπιστήμιο, βραβείο, για το οποίον συναγωνίζονται μεταξύ των όλα τα ανώτερα εκπαιδευτήρια της Νέας Ζηλανδίας. Προετοιμαζόμουν να γίνω ένας ατομικός επιστήμων, αλλά τώρα άρχισαν να με κυκλώνουν υλιστικοί, εξελικτικοί διαλογισμοί, και γρήγορα διεπίστωσα ότι αυτά είναι τόσο παράλογα και στερημένα αξίας όσο και η διδασκαλία του κλήρου περί «πυρίνου άδου.» Η Γραφή άρχισε να εξασκή την πλήρη της δύναμι στη ζωή μου. Μολονότι επροχώρησα στην επιστήμη ως ότου έλαβα πτυχίο διδάκτορος, αφιέρωνα σχεδόν χρόνον σκαπανέως στη διακονία στη διάρκεια των περισσοτέρων πανεπιστημιακών μου ημερών. Συχνά ήμουν στην υπηρεσία σκαπανέως διακοπών.

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Τον Ιανουάριο του 1939 εισήλθα μονίμως στην ολοχρόνια υπηρεσία στο Μπέθελ της Αυστραλίας. Εκείνο τον καιρό συνεσωρεύοντο σύννεφα πολέμου, και μαζί με αυτά οχλοκρατίες και διωγμοί. Τον μήνα, που εξερράγη ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, υπηρετούσα μια σειρά συνελεύσεων και υπέστην οχλοκρατικές επιθέσεις επί τρία συνεχή Σαββατοκύριακα. Στη Μέιτλαντ (Νότιος Νέα Ουαλλία) μια προγραμματισμένη συγκέντρωσίς μας στο Δημαρχείο απηγορεύθη, και ένας άλλος αδελφός κι εγώ εδώσαμε από ένα ηχητικό αυτοκίνητο, που εστάθμευσε εμπρός στο δημαρχείο, μια δήλωσι πάνω σ’ αυτή την αδικία. Μόλις ετελείωσα την ομιλία μου, ένας όχλος υποκινούμενος από ιερείς μάς επλησίασε και ύψωσε το αυτοκίνητο για να το ανατρέψη. Ξαφνικά ενεφανίσθη ένας αστυνομικός, και ο όχλος απεσύρθη για μια στιγμή. Ο αστυνομικός έβαλε το κεφάλι του μέσα απ’ το παράθυρο του αυτοκινήτου και είπε, «Παιδιά, αν εκτιμάτε τη ζωή σας, φύγετε απ’ εδώ!» Ο δρόμος κάπως άνοιξε εμπρός από το αυτοκίνητο, κι εφύγαμε!

Το επόμενο Σαββατοκύριακο, ήμουν εισηγητής σε μια συνέλευσι του Λίσμορ, Νότ. Νέα Ουαλλία. Όταν επροχώρησα για να προλογίσω την αναμετάδοσι της ομιλίας του Αδελφού Ρόδερφορδ, ένας όχλος από πεντακόσιους περίπου μεγαλόσωμους θεριστές ζακχαρακαλάμου συγκεντρώθηκε πίσω από την αίθουσα. Υπερτερούσαν πολύ σε αριθμό από το υπόλοιπο των ακροατών. Άρχισα να διαζωγραφίζω μερικές από τις κακές συνήθειες της τότε «Καθολικής Δράσεως», οπότε ο αρχηγός της συμμορίας φώναξε, «Παύσε να μιλάς εναντίον της θρησκείας μου!» Στρεφόμενος προς ένα αστυνόμο, είπα, «Βγάλτε τον αυτόν έξω!» Μολονότι ο ίδιος αυτός αστυνομικός είχε συλλάβει έναν από τους σκαπανείς μας πριν από λίγες μέρες στη διάρκεια του έργου περιοδικού στο δρόμο, πραγματικά τον έβγαλε εκείνον έξω! Αιφνιδιασμένος ο χωρίς αρχηγό τώρα όχλος άκουσε όλη τη διάλεξι.

Το επόμενο Σαββατοκύριακο είχαμε μια συνέλευσι στην Τουγούμπα της Κουήνσλαντ, η οποία είχε διαφημισθή με μια πελωρία πληροφοριακή πορεία με ‘πλακάτ,’ για την οποία η αστυνομία παρέσχε την προστασία της από τον όχλο. Όταν ο Καθολικός κι ο Προτεσταντικός κλήρος ένωσαν τώρα τις δυνάμεις των για να μας βγάλουν από το Δημαρχείο της Τουγούμπα, η τοπική εφημερίδα παρουσίασε την υπόθεσί μας πολύ καλά σε μια ολόκληρη σελίδα ωραίου δημοσιεύματος. Επρόκειτο για συγκινητικές ημέρες μάχης!

Ύστερ απ’ αυτά, η Εταιρία ετέθη στην Αυστραλία σε απαγόρευσι κατόπιν κυβερνητικής αποφάσεως, τον Ιανουάριο του 1941. Λίγες μέρες μετά την απαγόρευσι βρέθηκα φυλακισμένος για έξη μήνες, για το γνωστό ζήτημα ακεραιότητος. Επρόκειτο για μια ασυνήθη κυριολεκτικώς εκπαίδευσι, αφού εδαπανούσα τις μέρες μου με κλέφτες, κακούργους και φονιάδες, και με πολλές ευκαιρίες να τους εξηγώ την Αγία Γραφή. Μια μέρα, ένας συγκρατούμενός μου παρετήρησε, «Να σου πω, [κρατούμενε υπ’ αριθ.] 308, εγώ είμαι μέσα επειδή σκότωσα έναν αστυνομικό, και συ είσαι μέσα επειδή αρνείσαι να σκοτώσης. Είναι κάπως παράδοξο, δεν είναι;» Αυτός ο «ισοβίτης» ετύγχανε να είναι ο βιβλιοθηκάριος, και ήταν ένας καλός βοηθός στο να φροντίζη ώστε η αγαπητή Σκοπιά να κυκλοφορή μεταξύ των τριών ή τεσσάρων αδελφών που ήσαν μέσα σ’ εκείνη τη φυλακή.

Όταν βγήκα απ’ τη φυλακή, εβοήθησα να συνεχισθή ο αγών επί δύο ακόμη χρόνια κάτω από απαγορευτικές συνθήκες. Αστυνομικές επιδρομές, δυσχερείς διαφυγές, «μυστική» εκτύπωσις και οργάνωσις και με τον ζωτικό αγωγό των πολυτίμων αληθειών της «Σκοπιάς» πάντοτε ανοιχτό—όλα αυτά παρείχαν αρκετά ενδιαφέρουσες πείρες για να γεμισθή ένα βιβλίο. Το κατευθυντικό χέρι του Ιεχωβά ήταν θαυμάσιο να το βλέπη κανείς! Στη διάρκεια του καιρού αυτού είχα το προνόμιο να ταξιδέψω σε κάθε μέρος της Αυστραλίας, επισκεπτόμενος σχεδόν κάθε εκκλησία της χώρας, και υπηρετώντας με πιστούς αδελφούς καθώς προχωρούσαν ‘κάνοντας το μόνο αυτό πράγμα’​—κηρύττοντας τ’ αγαθά νέα.

Εκείνον, επίσης, τον καιρό ενυμφεύθηκα ένα κορίτσι του Σύδνεϋ​—μια Αυστραλή, όπως ήταν και τ’ όνομά της, Μέλβα—​η οποία υπηρέτησε πιστά μαζί μου στα περασμένα δεκαοκτώ χρόνια.

Τον Ιούνιο του 1943 το Ανώτατο Δικαστήριο της Αυστραλίας διεκήρυξε ότι η κρατική απαγόρευσις του έργου μας ήταν «αυθαίρετη, ιδιότροπη και καταπιεστική,» και την κατήργησε. Μετά από λίγον καιρό, λοιπόν, η κυβέρνησις απέδωσε στους αδελφούς την οφειλόμενη αναγνώρισί των ως διακόνων. Εν τούτοις, εγίνοντο ακόμη αψιμαχίες με τον εχθρό, κι έχω ζωηρές αναμνήσεις για έναν όχλον, ο οποίος καθήλωσε τρεις από μας επί μερικές ώρες στο Γλένελγκ της Νοτίου Αυστραλίας, το έτος 1945.

Μετά από την επίσκεψι του Αδελφού Νορρ στην Αυστραλία το 1947, επακολούθησε η κλήσις για τη Σχολή Γαλαάδ. Άλλο ένα θαυμάσιο προνόμιο! Το να επισκεφθώ τα κεντρικά γραφεία στο Μπρούκλυν και να ιδώ αυτοπροσώπως την οργάνωσι του Ιεχωβά σε δράσι και κατόπι να δαπανήσω έξη μεγαλειώδεις μήνες στην ενδεκάτη σειρά σπουδαστών της Σχολής Γαλαάδ​—όλα αυτά ενίσχυσαν την απόφασί μου να προχωρήσω με την κοινωνία του Νέου Κόσμου σε κάθε μέρος του κόσμου. Οι έξη εκείνοι μήνες της Σχολής Γαλαάδ δεν ξεθώριασαν με τα χρόνια της ιεραποστολικής υπηρεσίας· η σκληρή μελέτη, οι ευτυχείς συναναστροφές, οι στιγμές αναψυχής​—αυτά όλα είναι στη μνήμη μου, μαζί με το αναπαυτικό πράσινο τοπίο της Σχολής Γαλαάδ. Έχομε, επίσης, ευτυχείς αναμνήσεις ενός έτους που εδαπανήθη σε έργον υπηρεσίας περιοχής στη νότιο Καλιφορνία και χαρωπών συναναστροφών με τους εκεί αδελφούς.

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

Κατόπιν ήλθε η Ιαπωνία. Πολλές εντυπώσεις συνεσωρεύθησαν τις πρώτες λίγες εβδομάδες. Ήταν η πρώτη θέα του Φουτζιγιάμα από τον Όρμο Υοκοχάμας, και κατόπιν καθώς απεβιβαζόμεθα στην παραλία είδαμε αμέσως κόσμο, κόσμο, κόσμο, και ακούσαμε το κλογκ, κλογκ, κλογκ των ξυλίνων υποδημάτων. Ασφαλώς επρόκειτο για έναν αγρό που απαιτούσε πλήθος εργατών! Ήταν Νοέμβριος του 1949, κι ύστερ’ από τόσο λίγον καιρό μετά τον πόλεμο υπήρχε πολλή φτώχεια· μερικές από τις πόλεις ήσαν ακόμη σωροί από ερείπια και πέτρες. Ο καθένας ήταν πολύ πρόθυμος να ευαρεστήση έναν ξένον.

Οι πρώτες μας μέρες ιεραποστολικής υπηρεσίας εδαπανήθησαν στο Κόμπε, και αντιμετωπίσαμε πολλές ευχάριστες πείρες, μαζί με παράξενα προβλήματα. Σχεδόν κάθε σπίτι θα εδέχετο να έχη μια Γραφική μελέτη. Μας ζητούσαν εκείνοι που επιθυμούσαν να μάθουν τη Δυτική παιδεία, αλλά πόσοι απ’ αυτούς πραγματικά ήθελαν να μάθουν για τον αληθινό Θεό; Στην αρχή, με την περιωρισμένη μας γνώσι της γλώσσης, ήταν δύσκολο να μιλήσωμε, αλλά προωθήσαμε ένα πλήθος συμμελετών, πεπεισμένοι ότι ο Ιεχωβά θα ευλογούσε την έκβασι.

Επειδή εμείς ήμεθα οι πρώτοι ιεραπόστολοι σ’ εκείνο τον τόπο, δεν υπήρχαν άλλοι εκεί να μας διδάξουν τη γλώσσα. Έπρεπε ν’ αγωνισθούμε με ατελή βιβλία, αλλά κυρίως με προσπάθειες και λάθη. Εγίνοντο πολλά «παραστρατήματα», όπως λόγου χάριν το να λέγωμε στον οικοδεσπότη, «Βήχω από σπίτι σε σπίτι,» αντί να λέγωμε, «κηρύττω από σπίτι σε σπίτι,» και να εξηγούμε ότι ο Χριστός έρχεται «με αράχνες,» αντί «με νεφέλες.» Επί πλέον, υπήρχον και απογοητεύσεις που ωφείλοντο στην πλήρη άγνοια του λαού σχετικά με το περιεχόμενο της Γραφής. Λόγου χάριν, ανασκοπώντας μια μελέτη, θα μπορούσε κανείς να ρωτήση, «Ποιος ήταν ο Αβραάμ;» και να του λεχθή, «Ένας από τους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών»· ή, «Ποιος είναι ο Θεός της αγάπης;» και να του λεχθή, «Ο Έρως»! Αυτό το είδος προβλήματος συχνά το συναντούσαμε, αλλ’ είχαμε συνεγερτική χαρά στο να υπερνικούμε εμπόδια γλωσσικά και ιστορικά, και να βλέπωμε μερικούς απ’ αυτούς με τους οποίους συμμελετούσαμε να γίνωνται ολοένα δυνατώτεροι.

Την πρώτη ακριβώς μέρα του κηρύγματός μας στο Κόμπε, επλησιάσαμε μερικούς, οι οποίοι επρόκειτο να γίνουν αργότερα διαγγελείς της Βασιλείας. Άτομα δύο σπιτιών, που τα επλησιάσαμε το πρώτο εκείνο πρωί, άρχισαν αμέσως να μελετούν τη Γραφή μαζί μας, και ήλθαν αμέσως στην αλήθεια. Μια που μπορέσαμε να συνομιλήσωμε, μας είπαν ότι δεν είχαν καταλάβει ούτε μια λέξι απ’ όσα είχαμε πει το πρώτο εκείνο πρωί, αλλ’ ότι τους έκαμε εντύπωσι που κατεβήκαμε ένα λασπώδη δρομάκο για να κάμωμε μια προσωπική επίσκεψι στα σπίτια τους. Μια απ’ αυτές τις αδελφές, οικοδέσποινα, υπηρέτησε σκαπανεύς διάκονος επί ένα έτος και πλέον τώρα, και περάσαμε πέρυσι μερικές μέρες διακοπών στο σπίτι της.

Η ιεραποστολική ζωή έχει τις τρικυμίες της, τις συγκινήσεις και τις απογοητεύσεις της, αλλά φέρνει και μια ικανοποίησι που δεν βρίσκεται πουθενά αλλού στη γη. Είχαμε ένα ωραίο σπίτι στο Ταρούμι, Κόμπε, με μια θέα που έφθανε ως την Εσωτερική Ιαπωνική Θάλασσα. Έχοντας ξεκινήσει με πέντε ιεραποστόλους, εγίναμε αργότερα δέκα, και κατόπιν δώδεκα. Όταν άρχισε ο πόλεμος της Κορέας το 1950, οι ιεραπόστολοι της χώρας εκείνης κατέληξαν στην Ιαπωνία και τότε ήσαν δεκαοκτώ στην ιεραποστολικό οίκο μας επί ένα βραχύ διάστημα. Τι μεγαλειώδη καιρό περάσαμε μαζί! Την ώρα του δείπνου η στέγη θα μπορούσε σχεδόν να φύγη από τους γέλωτες καθόσον ελέγοντο νέες παράξενες πείρες. Μια φορά ένας επισκέπτης από την Αγγλία έκαμε το εξής σχόλιο, «Ποτέ δεν έχω ιδεί οικογένεια σαν αυτή. Εδώ μάλιστα ο καθένας αμέσως λαμβάνει τον λόγο!» Ήταν μια καλή αναψυχή.

Μόλις μπορέσαμε να βρούμε έναν αξιόπιστο διερμηνέα, εκάμαμε την πρώτη μας συνάθροισι. Ήταν η Ανάμνησις του 1950. Οι παρόντες ήσαν 180! Οι συναθροίσεις εγίνοντο τότε στο ευρύχωρο λειβάδι που ήταν εμπρός από τον οίκον μας, και πάνω από εκατό άτομα παρακολουθούσαν για μερικές εβδομάδες. Ανεκοινώθη υπηρεσία αγρού, και την επόμενη μέρα πρωί προσήλθαν τριάντα πέντε για να πάνε με δέκα ιεραποστόλους, κι έτσι ο καθένας μας έπρεπε να πάρη τρεις ή τέσσερες μαζί του στις πόρτες. Έτσι ήταν η Ιαπωνία λίγο μετά τον πόλεμο. Μια από τις πρώτες ατυχείς διαπιστώσεις μας ήταν ν’ ανακαλύψωμε ότι πολύ απ’ αυτό το ενδιαφέρον ήταν απλώς ενδιαφέρον για μας, ως ξένους. Ωστόσο, τ’ αποτελέσματα ήσαν πάρα πολύ ικανοποιητικά, όταν λάβωμε την πλήρη εικόνα. Πολλά άτομα από τις αρχικές μας συμμελέτες στο Κόμπε είναι τώρα στην ολοχρόνια υπηρεσία σκαπανέως, μερικοί δε απ’ αυτούς επέρασαν κι απ’ τη Σχολή Γαλαάδ, για να επανέλθουν και να υπηρετήσουν μαζί μας εδώ στον ιεραποστολικό αγρό. Το κορύφωμα των πειρών μας στο Κόμπε επετεύχθη τον Μάιο του 1951, όταν ο Αδελφός Νορρ παρέμεινε στον οίκον μας, και τι χαρά ήταν να βλέπωμε 453 άτομα καθισμένα στην πρασινάδα και κάτω από τα ιαπωνικά πεύκα για ν’ ακούσουν τη δημόσια ομιλία του!

Στην πρώτη μας περίοδο μαρτυρίας στην Ιαπωνία, τα μόνα μας εφόδια ήσαν η Ιαπωνική Γραφή και το Φως, Βιβλίον Β΄, συμπληρωμένα με λίγες πολυγραφημένες μελέτες από το βιβλίο «Έστω ο Θεός Αληθής.» Εν τούτοις, απ’ το έτος 1951, είχαμε, επίσης, και τη Σκοπιά στην Ιαπωνική γλώσσα, κι απ’ αυτό το σημείο εβλέπετο πραγματική ανάπτυξις σε ωριμότητα.

ΑΥΞΗΣΙΣ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Από το έτος 1952 υπήρξε προνόμιό μου να υπηρετήσω ως υπηρέτης τμήματος στο Τόκιο και να παρακολουθώ αυτοπροσώπως τη θαυμαστή αύξησι σε όλα τα νησιά της Ιαπωνίας. Αληθινά, αυτό ήταν «ουχί δια δυνάμεως, ουδέ δια ισχύος, αλλά δια του πνεύματός μου, λέγει ο Ιεχωβά των δυνάμεων.» (Ζαχ. 4:6) Από το έτος 1949 ως το 1955 επήλθε μια καλή αύξησις από 8 σε 525 ευαγγελιζομένους. Εν τούτοις, απ’ τον καιρό της επισκέψεως του Αδελφού Νορρ στο 1956, η σφαίρα της αυξήσεως πραγματικά άρχισε να κυλά, με πάνω από 30 τοις εκατό αύξησι του μέσου όρου διαγγελέων της Βασιλείας το 1957, 1958 και 1959. Την ώρα που γράφω αυτή την αφήγησι, ο Ιαπωνικός αγρός έχει φθάσει νέα αποκορυφώματα ευαγγελιζομένων επί δώδεκα μήνες συνεχώς, ώστε το σύνολον ευαγγελιζομένων είναι τώρα 1.539. Μια ωραία ομάς ιεραποστόλων υπηρετώντας ώμος προς ώμον με μια αυξανόμενη σε αριθμό και ωριμότητα ομάδα Ιαπώνων ευαγγελιζομένων, έχει αληθινά την ‘ευλογίαν του Ιεχωβά, η οποία πλουτίζει.’​—Παροιμ. 10:22, ΜΝΚ.

Κάθε δράσις, που βοηθεί τον Ιαπωνικό λαό να διακρίνη την οργάνωσι του Ιεχωβά πιο καθαρά, αποτελεί χαρά πράγματι! Μια εξέχουσα χαρά είναι η θεοκρατική συνέλευσις. Οι πρώτες μας συνελεύσεις στην Ιαπωνία θα εφαίνοντο παράξενες παραβαλλόμενες προς τα Δυτικά έθιμα: ύπνος πάνω σε ψάθινα δάπεδα​—ενίοτε ξύλινα δάπεδα—​και συχνά δωμάτια-υπνωτήρια με πολλούς από τους αδελφούς· κάθισμα «σταυροπόδι» στο δάπεδο επί ώρες με προσπάθεια να καταλάβουν ομιλίες σε μια παράξενη γλώσσα· και άλλο ακόμη κάθισμα στο δάπεδο τρεις φορές την ημέρα, μ’ ένα κύπελλο ρύζι και ψάρια στο ένα χέρι και πηρουνόξυλα στο άλλο καθώς παίρναμε την αναγκαία φυσική τροφή. Μια συνέλευσις που ανακαλούμε μ’ ευχαρίστησι στη μνήμη μας είναι η συνέλευσις της «γλυκοπατάτας»· αυτή έγινε όταν τελείωσε η διανομή ρυζιού κι ετρεφόμεθα με γλυκοπατάτες επί δύο σχεδόν μέρες. Ο δεσμός της θεοκρατικής αγάπης εγίνετο ολοένα στενώτερος καθόσον εκατοντάδες επί εκατοντάδων Ιαπώνων συνέρρεαν στην κοινωνία του Νέου Κόσμου. Τώρα οι συνελεύσεις μας είναι συνήθως τόσο μεγάλες, ώστε πρέπει να χρησιμοποιούμε μεγαλύτερες αίθουσες με Δυτικού ρυθμού καθίσματα. Ο ιεραπόστολος καταποντίζεται στην ολοένα επεκτεινόμενη θάλασσα των Ιαπώνων ευαγγελιζομένων.

Καθώς ρέουν τα χρόνια, ο καθένας λαμβάνει διαφόρους διορισμούς, κι ο καθένας απ’ αυτούς φέρνει τη δική του ιδιαίτερη χαρά. Θα θυμούμαι πάντοτε τον πρώτο μου διορισμό να επισκεφθώ την Ταϊβάν (Φορμόζα) το 1952. Οι αδελφοί εκεί υπέστησαν τρομερούς διωγμούς με βασάνους· ήσαν ακόμη υπό απαγόρευσιν και ήσαν σχεδόν αποκεκομμένοι από κάθε επαφή με την κοινωνία του Νέου Κόσμου επί δεκατρία περίπου χρόνια. Στη διάρκεια των ετών εκείνων της απομονώσεως αυξήθηκαν από τον ένα αρχικό αφιερωμένο αδελφό σε τριακοσίους και πλέον. Τι ευχαρίστησις ήταν να υπηρετήσω με τον ειλικρινή γενναιόκαρδο αδελφό, που είχε βαστάσει το φορτίο της εποπτείας στη διάρκεια όλων εκείνων των ετών της δοκιμασίας! Τα βασανιστήρια της φυλακής του υπήρξαν τόσο σκληρά, ώστε προσηύχετο μάλιστα να του έδινε ο Ιεχωβά ανακούφισι στον θάνατο· εν τούτοις, έχαιρε τώρα που δεν είχε πεθάνει, διότι οι καρποί της ακεραιότητος που διεκράτησε εγίνοντο εμφανείς στο πλήθος των ιθαγενών Ταϊβανών που είχαν έλθει στην αλήθεια και των οποίων ο αριθμός αυξήθηκε τώρα σε διακοσίους περίπου. Υπάρχει μια θαυμασία ενίσχυσις στην εγκάρδια συναναστροφή με αδελφούς, οι οποίοι διεκράτησαν ακεραιότητα ακόμη και με κίνδυνο θανάτου. Σε πολλές επισκέψεις που έκαμα στο Ταϊβάν αισθανόμουν πάντοτε ότι απεκόμιζα περισσότερα απ’ όσα είχα φέρει. Ωστόσο, ήταν ένα θαυμαστό προνόμιο, και πραγματικά ένα θαύμα σε καιρό απαγορεύσεως, το 1955, που μπόρεσα να εισαγάγω την ταινία της Εταιρίας «Η Κοινωνία του Νέου Κόσμου εν Δράσει» και να την επιδείξω σε όλους εκείνους τους πιστούς Ταϊβανούς αδελφούς. Τώρα η κυβέρνησις εκεί έχει μια καλύτερη κατανόησι του έργου μας, η δε Ταϊβάν είναι ωργανωμένη ως ένα τμήμα χωριστό από την Ιαπωνία.

Από το έτος 1956 είχα πρόσθετα προνόμια να επισκεφθώ τμήματα στην Άπω Ανατολή ως υπηρέτης ζώνης. Κάποτε μπόρεσα να επισκεφθώ τους ηλικιωμένους γονείς μου στη Νέα Ζηλανδία, και γι’ αυτό ήμουν βαθιά ευγνώμων. Έχουν περάσει ως τώρα είκοσι ένα χρόνια και πλέον αφότου άφησα έναν ευτυχή, θεοκρατικό οίκο για να πάω οπουδήποτε με απέστελλε ο Ιεχωβά στην ολοχρόνια υπηρεσία του. Οι οικογενειακοί μας δεσμοί αγάπης ήσαν ισχυροί, αλλ’ ισχυρότεροι είναι οι δεσμοί που μας συνδέουν στην υπηρεσία της Βασιλείας, μολονότι είμεθα σε πολύ χωρισμένες χώρες. Ήταν χαρά μου να βρω τους γονείς μου ισχυρούς όπως πάντοτε στην υπηρεσία της Βασιλείας. Εν τούτοις, η Νέα Ζηλανδία δεν εφαίνετο πια σαν πατρίδα, ούτε και η Αυστραλία. «Παράξενος» εφαίνετο ο τρόπος διαβιώσεως στους «αντίποδας,» εν συγκρίσει με τη ζωή που συνηθίσαμε στον ιεραποστολικό αγρό της Ιαπωνίας. Με την επίσκεψι αυτή αληθινά έφθασα στο να κατανοήσω ότι «πατρίς» είναι οποιοδήποτε μέρος, στο οποίον μας διορίζει ο Ιεχωβά μέσα στο βασίλειο της θεοκρατικής υπηρεσίας.

Ενθυμούμαι την εποχή που με έπαιρνε ο πατέρας μου στις μελέτες Σκοπιάς στη Νέα Ζηλανδία, όταν ήμουν μικρό παιδάκι, και πόσο μεγάλη συγκίνησι ένοιωθα όταν ο οδηγός της «τάξεως» συνήθιζε να με καλή να διαβάζω τις παραγράφους. Τώρα δοκιμάζω μεγαλύτερη συγκίνησι όταν παίρνω σειρά ως αναγνώστης στη μελέτη της Ιαπωνικής Σκοπιάς. Πραγματικά, πόσο συγκινητική έχει γίνει η ζωή σε όλα αυτά τα ενδιάμεσα χρόνια! Είκοσι ένα χρόνια ολοχρονίου υπηρεσίας φαίνονται σαν μια μέρα μόνο, κι ωστόσο είναι χρόνια κατάμεστα από χαρές και πείρες που εκατό συνήθεις ζωές δεν θα μπορούσαν διόλου να περιλάβουν! Τι θαυμάσια κληρονομία είναι η υπηρεσία σκαπανέως! Υπάρχουν πολλές ανυψώσεις και πτώσεις, αλλά πόσο φιλάγαθα μας βοηθεί ο Ιεχωβά ν’ ανερχώμεθα πάλι από τις πτώσεις. Ω, είθε όλοι μας να συνεχίσωμε αυτή την υπηρεσία πιστά για πάντα, με την παρ’ αξίαν αγαθότητα του Ιεχωβά όπως εξεδηλώθη μέσω του Υιού του, Χριστού Ιησού!