Επιδιώκοντας τον Σκοπό μου στη Ζωή
Από την Έλεν Ουίλσων
ΠΟΙΟΣ θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να δαπανήσω την ζωή μου; Αυτή ήταν η απόφασις, που έπρεπε να λάβω, όταν απεφοίτησα από το γυμνάσιο. Επρόκειτο ν’ αναζητήσω εργασία ώστε να κερδίζω χρήματα κι απλώς να προμηθεύω υλικά πράγματα στον εαυτό μου, ή υπήρχε κάτι πια αξιόλογο που έπρεπε να γίνη; Από την παιδική ηλικία είχα διδαχθή τις αλήθειες που ευρίσκοντο στη Βίβλο και είχα δαπανήσει κάποιον χρόνο κηρύττοντας τ’ αγαθά νέα της Βασιλείας στη διάρκεια των σχολικών μου ετών. Αυτά τα πράγματα μ’ εβοήθησαν να καθορίσω την πορεία μου στη ζωή.
Το 1939 ενεγράφην ως σκαπανεύς στη διάρκεια των διακοπών και η διακονία σκαπανέως υπήρξε από τότε η τακτική μου ενασχόλησις. Είκοσι ένα έτη επέρασαν από τότε κι εδοκίμασα πολλή χαρά κι έλαβα πολλές ευλογίες στη διάρκεια όλων εκείνων των ετών ως σκαπανεύς. Τα πρώτα μου έτη δεν ήσαν τόσο εύκολα, αλλά είμαι ευγνώμων που ούτε μια φορά δεν εσταμάτησα. Δεν πέρασε πολύς καιρός που η μητέρα μου, η αδελφή μου κι εγώ διωρισθήκαμε ως ειδικοί σκαπανείς για να βοηθήσωμε στην ενίσχυσι αδυνάτων εκκλησιών στη Βόρειο Καρολίνα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι τρεις μας κατοικούσαμε σ’ ένα μικρό ρυμουλκούμενο σπίτι κι επειδή η βενζίνη ήταν ακριβή κι εδίδετο σε μικρές ποσότητες στη διάρκεια του πολέμου, εκάναμε ένα μεγάλο μέρος της μαρτυρίας μας με ποδήλατα.
Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της ζωής μου ήλθε ένα πρωί όταν πήρα ένα γράμμα από το ταχυδρομείο. Μια επιστολή από το Μπρούκλυν από το Γραφείο του Προέδρου! «Τι μπορεί να είναι;» έλεγα στον εαυτό μου. Ήταν μια επιστολή που ανήγγελλε την έναρξι της Βιβλικής Σχολής Γαλαάδ της Σκοπιάς κι ένα έντυπο αιτήσεως για συμπλήρωσι από μένα. Ήταν κάτι που ποτέ δεν είχα ονειρευθή. Δεν ήταν εύκολο ν’ αφήσω τη μητέρα μου και την αδελφή μου, αλλ’ αφού εμελέτησα τα λόγια του Ιησού στο Μάρκος 10:29—ότι «δεν είναι ουδείς όστις, αφήσας οικίαν, ή αδελφούς, ή αδελφάς, ή πατέρα, ή μητέρα, ή γυναίκα, ή τέκνα, ή αγρούς, ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, δεν θέλει λάβει εκατονταπλασίονα τώρα εν τω καιρώ τούτω, οικίας και αδελφούς και αδελφάς και μητέρας και τέκνα και αγρούς, μετά διωγμών, και εν τω ερχομένω αιώνι ζωήν αιώνιον»—απεφάσισα να κάμω το βήμα.
Πόσο αληθινά απεδείχθησαν αυτά τα λόγια! Μόλις έφθασα στη Γαλαάδ, σύντομα εξοικειώθηκα με τη νέα και πολυάριθμη οικογένεια, με την οποία επρόκειτο να μελετώ και να εργάζωμαι στους επομένους πέντε μήνες. Εκείνοι οι μήνες ήσαν χαρωποί. Η στενή συντροφιά, αγάπη, κι ενότης που εξεδηλώθησαν απ’ όλους ήταν μια πρόγευσις του νέου κόσμου.
ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΑΛΑΑΔ
Η ημέρα της αποφοιτήσεως επλησίασε γρήγορα και όλοι είμεθα ανυπόμονοι να μάθωμε πού θα εστελλόμεθα. Τι συναρπαστική περίπτωσις, όταν ελήφθησαν οι διορισμοί! Σχεδόν όλοι μας διωρισθήκαμε σε χώρες της Κεντρικής Αμερικής, όπου θα είμεθα ικανοί να χρησιμοποιήσωμε την Ισπανική που είχαμε σπουδάσει. Η σύντροφός μου, Έλεν Νίκολς, κι εγώ διωρισθήκαμε στο Μεξικό. Στο μεταξύ μας έστειλαν στη μικρή πάλι Γουεσλάκο, Τέξας, στα Μεξικά σύνορα, για να εργασθούμε ωσότου εκδοθούν τα διαβατήριά μας με τις θεωρήσεις για το Μεξικό. Οι μισοί και πλέον από τους κατοίκους της Γουεσλάκο απεδείχθη ότι ήσαν Μεξικανοί και μιλούσαν Ισπανικά. Έτσι, με το να είμεθα εκεί, ενομίζαμε ότι είμεθα ήδη στον τόπο διορισμού μας στο εξωτερικό.
Αμέσως αρχίσαμε να δίνωμε μαρτυρία μεταξύ του Μεξικανικού λαού. Ουδέποτε θα λησμονήσω την πρώτη μαρτυρία που έδωσα στην Ισπανική γλώσσα. Με τη βοήθεια του φωνογράφου κι ενός δίσκου στην Ισπανική, που εχρησιμοποιούντο ακόμη εκείνο τον καιρό, κατώρθωσα να διαθέσω το βιβλίο Τέκνα. Τι μεγάλη ικανοποίησις! Το επόμενο πρόβλημα ήταν ν’ αυξήσω επαρκώς το λεξιλόγιό μου για να κάνω επανεπισκέψεις και να συμμελετώ με ενδιαφερόμενα άτομα.
Πολύ μας εβοήθησε το να παρακολουθούμε συναθροίσεις στη γειτονική πόλι, όπου υπήρχε μια Μεξικανική εκκλησία. Στην αρχή μας εφαίνετο ότι οι αδελφοί μιλούσαν τρομερά γρήγορα εκφέροντας όλες τις λέξεις των μαζί. Ανεγνώριζα μόνο μια λέξι εδώ κι εκεί, αλλά σύντομα μπορέσαμε να συλλαμβάνωμε τα νοήματα. Δεν πέρασε πολύς καιρός κι άρχισα ν’ απαντώ σε μερικές από τις ερωτήσεις και να διεξάγω οικιακές Γραφικές μελέτες. Με τη βοήθεια και υπομονή εκείνων των ταπεινών ανθρώπων εκάναμε καλή πρόοδο.
Δύο και πλέον έτη πέρασαν, αλλ’ ακόμη δεν μπορούσαμε να επιτύχωμε θεωρήσεις για το Μεξικό. Εν τούτοις, στη διάρκεια μερικών μηνών του έτους, υπήρχαν Μεξικανοί λαθρομετανάσται, στους οποίους εδίναμε μαρτυρία. Διέσχιζαν τον ποταμό Ρίο Γκράντε παρανόμως για να κερδίσουν λίγα δολλάρια στη διάρκεια της συγκομιδής των φρούτων, επειδή η κοιλάς του Ρίο Γκράντε είναι φημισμένη για τα εσπεριδοειδή της. Στην επιστροφή τους στο Μεξικό μερικοί απ’ αυτούς θ’ αναζητούσαν τους Μάρτυρας στις πόλεις της καταγωγής των. Έτσι, αν και δεν μπορούσαμε να εισέλθωμε στο Μεξικό, είχαμε μια μικρή συμμετοχή στο να εισάγωμε το άγγελμα στη χώρα.
Στις αρχές του 1946 επήλθε αλλαγή στον τόπο διορισμού μας και καθωρίσθη η Κούβα κι εγκατεστάθημεν σ’ έναν οίκον μαζί με μερικούς από τους πρώην συμμαθητάς μας. Ήταν σαν να βλέπαμε πάλι μέρος της οικογενείας μας ύστερ’ από αποχωρισμό τριών σχεδόν ετών. Είμεθα έξη στον οίκο που συμμετείχαμε στην οικιακή εργασία, ως επίσης και στις πείρες του αγρού. Έπρεπε να εξοικειωθούμε με πολλά νέα πράγματα, όπως το να μαγειρεύωμε με κάρβουνα και να τρώμε νέες τροφές, αλλά διατηρούσαμε στοργικά το προνόμιο να είμεθα σ’ έναν τόπο διορισμού στο εξωτερικό. Γενικά, οι Κουβανέζοι είναι πολύ ταπεινοί και αυτό έκανε εύκολη τη μαρτυρία μας σ’ αυτούς. Ως αποτέλεσμα της προθυμίας των στο ν’ ανταποκρίνωνται στο άγγελμα, πολλές δραστήριες εκκλησίες εσχηματίσθησαν, όταν ιεραπόστολοι διωρίσθησαν στη νήσο.
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ
Αφού εμείναμε μερικούς μήνες στον τόπο διορισμού μας στην Κούβα, επιστρέψαμε στις Ην. Πολιτείες για να παρακολουθήσωμε τη συνέλευσι του 1946 στο Κλήβελαντ Οχάιο. Η σύντροφός μου κι εγώ εταξιδεύσαμε από το Μαϊάμι της Φλόριντας παίρνοντας μαζί μας τέσσερες Κουβανέζους σκαπανείς, στους οποίους περιελαμβάνετο και μία αδελφή ογδόντα ετών. Επειδή είχαμε λίγα χρήματα, σταματούσαμε στην άκρη του δρόμου για λίγο ύπνο και πρόχειρα γεύματα, αλλά κανένα παράπονο δεν ακούσθηκε. Απολαύσαμε πολύ αυτή τη συνέλευσι, ειδικά το πρόγραμμα στην Ισπανική, όπου ακούσαμε τις πείρες των άλλων ιεραποστόλων κι εντοπίων στις άλλες Λατινοαμερικανικές χώρες. Με ανανεωμένο ζήλο επιστρέψαμε στον τόπο διορισμού μας, τον οποίον εμάθαμε ν’ αγαπούμε ολοένα περισσότερο καθώς προχωρούσαμε στο να γνωρίζωμε καλύτερα τον λαό.
Το θέρος του 1948 επληροφορήθημεν ότι μερικοί από τους ιεραποστόλους της Κούβας θα μετετίθεντο και θ’ απεστέλλοντο σε άλλες χώρες, τώρα που ισχυροί εντόπιοι ευαγγελιζόμενοι ήσαν ικανοί ν’ αναλάβουν τις ευθύνες του έργου εκεί. Ο όμιλός μας ερωτήθη αν θα είμεθα πρόθυμοι να πάμε. Εξεδηλώσαμε προθυμία να δεχθούμε οποιονδήποτε διορισμό, θεωρώντας τον ως από τον Ιεχωβά. Για λίγο διάστημα χρόνου είμεθα σε αναμονή κι εκάναμε υποθέσεις για κάθε χώρα πάνω στη γη, στην οποία ήταν ενδεχόμενο να σταλούμε—εκτός από την Αργεντινή—αλλ’ αυτή η χώρα ήταν εκείνη στην οποίαν πηγαίναμε.
Οι έξη από μας επρόκειτο να κάμωμε το ταξίδι με πλοίο, αποπλέοντας από τη Νέα Υόρκη. Έτσι τον Σεπτέμβριο του 1948, αποχαιρετήσαμε τους αγαπητούς μας Κουβανέζους φίλους κι αρχίσαμε το μακρό ταξίδι μας. Αφού έγινε μια διακοπή του ταξιδίου στη Βόρειο Καρολίνα για να ιδώ την οικογένειά μου κι αφού διετέθησαν λίγες μέρες στη Νέα Υόρκη, ανεχωρήσαμε μια παγερή φθινοπωρινή μέρα του Οκτωβρίου. Όταν φθάσαμε στο Μπουένος Άυρες, ήταν άνοιξις· όχι ότι χρειασθήκαμε μήνες για να κάμωμε το ταξίδι, αλλά οι εποχές εδώ είναι ακριβώς αντίθετες από ότι είναι στις Ηνωμ. Πολιτείες.
Διεπιστώσαμε ότι το Μπουένος Άυρες είναι μια καθαρή σύγχρονη πόλις με τέσσερα περίπου εκατομμύρια κατοίκους, με υπόγεια τραίνα και άλλα σύγχρονα μέσα μεταφορών. Με το να είναι μια κοσμοπολιτική πόλις, το έργο από σπίτι σε σπίτι εγίνετο διαρκώς περισσότερο ενδιαφέρον, αφού ποτέ δεν εγνωρίζαμε από το ένα σπίτι στο άλλο τι είδους ανθρώπους θα συναντούσαμε.
Λίγο ύστερ’ από την αφιξί μας στο Μπουένος Άυρες, παρακολουθήσαμε την πρώτη μας συνέλευσι κι έτσι εγνωρίσαμε πολλούς από τους Αργεντινούς αδελφούς μας. Βρήκαμε μια μεγάλη ανάγκη για ιεραποστόλους, επειδή ο θερισμός ήταν μεγάλος και οι εργάται συγκριτικά τόσο λίγοι. Όταν φθάσαμε, υπήρχαν περίπου χίλιοι ενεργοί ευαγγελιζόμενοι σε όλη τη χώρα. Τώρα, δώδεκα σχεδόν έτη αργότερα, υπάρχουν περίπου 7.000.
Η επόμενη συνέλευσίς μας ήταν στον καιρό της επισκέψεως του Αδελφού Νορρ στις αρχές του 1949. Η συνέλευσις αυτή διελύθη από την αστυνομία, η οποία συνέλαβε εκατοντάδες από μας, οι οποίοι ήσαν κρατούμενοι ωσότου γίνουν ανακρίσεις. Επεβλήθη τότε απαγόρευσις σ’ όλες τις δημόσιες συνελεύσεις μας και οι θύρες όλων των Αιθουσών Βασιλείας εκλείσθησαν. Εν τούτοις, ο Ιεχωβά ο Παντοδύναμος συνέχισε να ευοδώνη τις προσπάθειές μας και υπήρχε μια συνεχής αύξησις στον αριθμό ευαγγελιζομένων από έτος σε έτος.
Όλες οι συναθροίσεις μας έπρεπε να διεξάγωνται σε ιδιωτικές κατοικίες όπου δέκα ή δεκαπέντε από μας θα μελετούσαν μαζί. Ήταν πιο πολύ σαν μια οικογενειακή συγκέντρωσις και όλοι μας αισθανόμαστε ελεύθεροι να λαμβάνωμε μέρος. Είχα διορισθή ως οδηγός μελέτης ενός από τους ομίλους αυτούς, πράγμα που εσήμαινε επιπρόσθετη ευθύνη και ήμουν ευγνώμων στον Ιεχωβά που είχα έτσι χρησιμοποιηθή.
Ύστερ’ από πέντε σχεδόν χρόνια παραμονής στον τόπο διορισμού μου στην Αργεντινή, έκαμα την πρώτη επίσκεψί μου επιστρέφοντας στις Ηνωμ. Πολιτείες. Αυτή ήταν στο 1953, για να παρακολουθήσω τη Διεθνή Συνέλευσι της Κοινωνίας Νέου Κόσμου των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ήταν μια πάρα πολύ απολαυστική περίπτωσις. Είχα, επίσης, το προνόμιο να είμαι στη Διεθνή Συνέλευσι το Θείον Θέλημα το 1958. Μόλις επέστρεψα στην Αργεντινή εκείνον τον καιρό, διωρίσθηκα με τρεις άλλες ιεραποστόλους να εργασθούμε στην πόλι Σάλτα κοντά στα Βολιβιανά σύνορα. Είμεθα πολύ ευτυχείς σ’ αυτόν τον τόπο διορισμού κι είδαμε μια σταθερή αύξησι και σε αριθμούς και σε ωριμότητα της μικρής εκκλησίας, η οποία ήταν ήδη σχηματισμένη όταν εφθάσαμε.
Κυττάζοντας πίσω, μπορώ αληθινά να πω ότι τα δεκαεπτά έτη ιεραποστολικής υπηρεσίας μου άξιζαν τη δαπάνη. Παρά τις δυσχέρειες που αντιμετωπίζαμε με καρτερία κατά καιρούς, έχομε ακόμη εκείνη την ειρήνη του Θεού την υπερέχουσαν πάντα νουν. (Φιλιππησ. 4:7) Αληθινός στην υπόσχεσί του, ο Ιεχωβά ‘ανοίγει τους καταρράκτας του ουρανού, και εκχέει την ευλογίαν, ώστε να μη αρκή τόπος δι’ αυτήν.’—Μαλαχ. 3:10.