Μέρος 34—«Γενηθήτω το Θέλημά Σου Επί της Γης»

Από το πέμπτο εδάφιο του ενδεκάτου κεφαλαίου της προφητείας του Δανιήλ, το προφητικό άγγελμα που του εδόθη από τον άγγελο του Ιεχωβά Θεού αφιερώθη στον αγώνα μεταξύ του βασιλέως του βορρά και του βασιλέως του νότου. Ο αγών αυτός, αφού παρετάθη επί πλέον των 2.200 ετών ιστορίας, απεκορυφώθη τώρα στον «ψυχρό πόλεμο» μεταξύ της Κομμουνιστικής κυβερνώσης δυνάμεως του Ανατολικού συγκροτήματος εθνών και της δημοκρατικής επικρατούσης δυνάμεως του Δυτικού συγκροτήματος εθνών. Η προφητεία μάς παρέχει διαβεβαίωσιν εναντίον κάθε μελλοντικής παγκοσμίας επικρατήσεως του κομμουνιστικού «βασιλέως του βορρά», περατώνοντας το ενδέκατο κεφάλαιο με τη δήλωσι: «Πλην θέλει ελθεί εις το τέλος αυτού, και δεν θέλει υπάρχει ο βοηθών αυτόν.» Ο άγγελος που έφερε αυτή την προφητεία στον Δανιήλ είπε ότι συνειργάζετο με τον αρχάγγελον Μιχαήλ, και ότι ο Μιχαήλ ήταν ο ουράνιος «άρχων» του Δανιήλ. Ο Μιχαήλ είναι επομένως ο «άρχων» των αληθινών Χριστιανών σήμερα, οι οποίοι αποτελούν μέρος του πνευματικού αγιαστηρίου, του πνευματικού ναού, στον οποίον κατοικεί ο Ιεχωβά Θεός με το άγιον πνεύμα του ή ενεργόν δύναμιν.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 12

Ο «ΑΡΧΩΝ» ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΓΕΙΡΕΤΑΙ

1. Πώς ο καιρός στον οποίον ζη η παρούσα γενεά είναι ένας σημαντικός καιρός;

Η ΠΑΡΟΥΣΑ γενεά της ανθρωπότητος ζη σ’ έναν αξιοσημείωτο καιρό. Ο Δημιουργός του ανθρωπίνου γένους εσήμανε τον παρόντα καιρόν, Αυτός που είπε πριν από χιλιάδες χρόνια: «Ας γείνωσι φωστήρες εν τω στερεώματι του ουρανού, δια να διαχωρίζωσι την ημέραν από της νυκτός· και ας ήναι δια σημεία και καιρούς, και ημέρας, και ενιαυτούς.» (Γεν. 1:14) Αυτός θέλησε να τηρή ο άνθρωπος χρόνον επάνω στη γη. Αυτός ο ίδιος τηρεί χρόνον εν σχέσει με τον άνθρωπο, σύμφωνα με τη δική Του αλάθητη, αμετάβλητη χρονολογική διευθέτησι, που είναι τόσο ακριβής όσο και ο ήλιος, η σελήνη και τ’ άστρα στη σήμανσι του χρόνου για τη γη.

2. Αν είναι δυνατόν να βρεθή ο καιρός του Θεού, πώς μπορεί να γίνη αυτό, και τι θα θέλαμε να γνωρίζομε για τη σήμανσι του καιρού της παρούσης γενεάς;

² Ο άνθρωπος, μελετώντας τον γραπτό λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή, μπορεί να βρη τον παρά Θεού χρόνον υπό την καθοδηγία της αοράτου ενεργού δυνάμεως του Θεού, του αγίου του πνεύματος. Ο Χριστιανός απόστολος Παύλος, για να ενθαρρύνη τους πνευματικούς αδελφούς του περί τούτου, έγραψε: «Περί δε των χρόνων και των καιρών, αδελφοί, δεν έχετε χρείαν να σας γράφη τις· διότι σεις εξεύρετε ακριβώς, ότι η ημέρα του Ιεχωβά, ως κλέπτης εν νυκτί, ούτως έρχεται. Επειδή όταν λέγωσιν, Ειρήνη και ασφάλεια, τότε επέρχεται επ’ αυτούς αιφνίδιος όλεθρος, καθώς αι ωδίνες εις την εγκυμονούσαν· και δεν θέλουσιν εκφύγει. Αλλά σεις, αδελφοί, δεν είσθε εν σκότει, ώστε η ημέρα να σας καταφθάση ως κλέπτης.» (1 Θεσ. 5:1-4, ΜΝΚ) Σ’ αυτόν τον πυρηνικόν αιώνα του διαστήματος, στον οποίον η διεθνής ειρήνη και ασφάλεια παραφόρως εκβιάζονται, για ποιο γεγονός ο Δημιουργός κατέστησε αξιοσημείωτο τον καιρό της παρούσης γενεάς;

3. Γιατί αυτός ο αξιοσημείωτος καιρός άρχισε στο 1914, και πώς αυτό μας οδηγεί στο να θέλωμε να γνωρίζωμε ποιο ήταν το όνομα του Ιησού προηγουμένως στον ουρανό;

³ Ο αξιοσημείωτος αυτός καιρός άρχισε στο έτος 1914 (μ.Χ.). Στο σημαντικό εκείνο έτος έληξαν οι «καιροί των εθνών,» διαρκείας 2.520 ετών. Αν μετρήσωμε αναδρομικώς τόσα έτη από το 1914, φθάνομε στην αρχαία χρονολογία του 607 π.Χ. Εκείνο το έτος είχε σημανθή για την ανατροπή του επιγείου «θρόνου του Ιεχωβά» και για την καταστροφή της πόλεως, όπου έκειτο ο θρόνος, της Ιερουσαλήμ, και του αγιαστηρίου της, και για την ολική ερήμωσι της γης του βασιλείου του Ιούδα. Πριν από χίλια εννεακόσια χρόνια ο φυσικός απόγονος του πρώτου βασιλέως της Ιερουσαλήμ από τη φυλή του Ιούδα ήλθε στη γη ως ο δικαιωματικός Κληρονόμος του θρόνου που είχε ανατραπή. Ήταν ο Ιησούς. Αυτός έφθασε να λέγεται Χριστός διότι εχρίσθη με το πνεύμα του Ιεχωβά για να βασιλεύση στη βασιλεία του Θεού. Κατήλθε από τον ουρανό, για να γεννηθή ως άνθρωπος, ο οποίος ελάτρευε τον Ιεχωβά Θεό. Πρώτα στη γη ωνομάσθη Ιησούς. Ποιο ήταν το όνομά του στον ουρανό προτού γίνη άνθρωπος; Μπορούμε να γνωρίζωμε; Μπορούμε, και θα το γνωρίσωμε.

4. Πώς συνέβη να μεταβή πάλι στον ουρανό, και από τότε τι το ενδιαφέρον υπάρχει για την ταυτότητά του;

⁴ Μολονότι ήταν ο μόνιμος Κληρονόμος του Βασιλέως Δαβίδ και εχρίσθη με πνεύμα αντί με άγιο χριστήριο έλαιο, δεν εκλήθη να καθήση σ’ εκείνο τον ανατραπέντα «θρόνον του Ιεχωβά», ακόμη και όταν εισήλθε θριαμβευτικά στη βασιλική πόλι της Ιερουσαλήμ την άνοιξι του έτους 33. Ο Ιουδαίος αρχιερεύς και οι υφιερείς και οι άλλοι θρησκευτικοί ηγέται τον εθανάτωσαν την ημέρα του Πάσχα. Την τρίτη ημέρα ανεστήθη εκ νεκρών και, σαράντα ημέρες αργότερα, ανελήφθη πάλι στον ουρανό. Ποιο είναι το όνομά του στον ουρανό από τότε; Με το κύριον όνομά του εκεί επάνω, ανέμενε στα δεξιά του Θεού ως το έτος 1914 μ.Χ. Τότε στο τέλος των «καιρών των εθνών» ο Θεός τον ενεθρόνισε ως βασιλέα.

5. Με τι λόγους το εδάφιον Δανιήλ 12:1 ανεφέρθη σ’ αυτή την ενθρόνισι του Υιού του Θεού;

⁵ Η προφητεία του αγγέλου του Ιεχωβά έδειξε αυτή την ενθρόνισι του κεχρισμένου Υιού του Θεού στον ουρανό το έτος 1914, λέγοντας στον Δανιήλ: «Και εν τω καιρώ εκείνω θέλει εγερθή Μιχαήλ, ο άρχων ο μέγας, ο ιστάμενος υπέρ των υιών του λαού σου· και θέλει είσθαι καιρός θλίψεως, οποία ποτέ δεν έγεινεν αφού υπήρξεν έθνος, μέχρις εκείνου του καιρού· και εν τω καιρώ εκείνο θέλει διασωθή ο λαός σου, πας όστις ευρεθή γεγραμμένος εν τω βιβλίω.»—Δαν. 12:1.

6. (α) Γιατί το όνομα Ιησούς δεν μνημονεύεται σ’ αυτό το εδάφιο, κι εν τούτοις πώς ονομάζεται εδώ ένας υιός του Θεού; (β) Ποιο ερώτημα εγείρεται ως προς τη θέσι του Μιχαήλ μετά από πεντακόσια χρόνια;

⁶ Πού, όμως, μνημονεύει το εδάφ. Δανιήλ 12:1 το όνομα Ιησούς; Δεν το μνημονεύει, διότι αυτή η προφητεία ελέχθη και κατεγράφη πάνω από πεντακόσια χρόνια προτού ο Κληρονόμος του Βασιλέως Δαβίδ γεννηθή στη Βηθλεέμ και ονομασθή Ιησούς. Ωστόσο ένας υιός Θεού μνημονεύεται στο Δανιήλ 12:1. Ποιος; Ο Μιχαήλ. Στη συνομιλία, που προηγήθη ή εισήγαγε αυτό το εδάφιο, ο άγγελος είχε μιλήσει στον Δανιήλ γι’ αυτόν τον ουράνιον υιόν του Θεού, λέγοντας «Μιχαήλ, είς των πρώτων αρχόντων» και «Μιχαήλ ο άρχων υμών.» Και στο ίδιο Εδάφιο Δανιήλ 12:1 ο άγγελος τον ωνόμασε άρχοντα τον μέγαν, τον ιστάμενον υπέρ των υιών του λαού σου. Αυτός ήταν ένας Άρχων του Θεού και Άρχων του λαού του Θεού, του λαού του Δανιήλ. Επομένως, ήταν υιός του Θεού. Ο Ιεχωβά Θεός τον περιέλαβε ως υιόν όταν εχαρακτήρισε τη δημιουργία της γης ως τον καιρόν «ότε τα άστρα της αυγής έψαλλον ομού, και πάντες οι υιοί του Θεού ηλάλαζον.» (Ιώβ 38:7) Όταν ο Ιησούς Χριστός ήταν στη γη ως ένα μέλος του λαού του Δανιήλ και εχρίσθη να είναι άρχων ή βασιλεύς του λαού του Δανιήλ, ήταν άρα γε τότε ο Μιχαήλ επάνω στον ουρανό και ήταν τότε ουράνιος άρχων του λαού του Δανιήλ, περιλαμβανομένου και του Ιησού; Πώς μπορούμε να γνωρίζωμε;

7. Τι σημαίνει η έγερσις του Μιχαήλ σε εκπλήρωσι του Δανιήλ 12:1, και σε ποιον καιρό ηγέρθη έτσι;

⁷ Για να καθορισθή αυτό, πρέπει να τεθή το ερώτημα: Τι λέγει το Δανιήλ 12:1 για τον Μιχαήλ επάνω στον ουρανό; Αυτό: «Εν τω καιρώ εκείνο θέλει εγερθή Μιχαήλ.» Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο Μιχαήλ γίνεται βασιλεύς στον ουρανό. Κατ’ επανάληψιν στον Δανιήλ, κεφάλαιον 11, η έκφρασις «εγερθή» χρησιμοποιείται για να σημάνη την ανάληψι εξουσίας και την έναρξι ασκήσεως βασιλείας: «Τρεις βασιλείς θέλουσιν εγερθή εν τη Περσία· . . . Και θέλει σηκωθή βασιλεύς δυνατός, και θέλει εξουσιάζει . . . Εκ του βλαστού όμως των ριζών αυτής θέλει σηκωθή τις αντ’ αυτού, . . . Και αντ’ αυτού θέλει σηκωθή τύραννος, όστις θέλει κάμει να παρέλθη η δόξα του βασιλείου. . . . Και αντ’ αυτού θέλει σηκωθή εξουθενημένος τις, εις τον οποίον δεν θέλουσι δώσει τιμήν βασιλικήν.» (Δαν. 11:2, 3, 7, 20, 21· επίσης 8:22, 23) Ο Μιχαήλ αρχίζει να βασιλεύη ως βασιλεύς στον ουρανό στη διάρκεια των τελευταίων ετών του βασιλέως του βορρά, ή «εν τω καιρώ εκείνω.» Εκείνο τον καιρό τον εσήμανε ο Θεός ως το έτος 1914 μ.Χ.—Δαν. 11:29.

8. (α) Γιατί ο Μιχαήλ ηγέρθη ή προέβη στο να βασιλεύη; (β) Πόσον καιρό πριν είχε προλεχθή ότι ο Μιχαήλ θα το έπραττε αυτό, και σε άλλες προφητείες ποιος προελέχθη ότι θα το έπραττε αυτό στο 1914 (μ.Χ.);

⁸ Εφόσον ο Μιχαήλ εγείρεται για να βασιλεύση στη διάρκεια της διαμάχης μεταξύ του βασιλέως του βορρά και του βασιλέως του νότου, ο Μιχαήλ εγείρεται για να άρχη, για να κατακυριεύση εν μέσω των εχθρών του λαού του οποίου αυτός είναι «άρχων». Επομένως, αυτός εγείρεται εν μέσω των εχθρών του. Πάνω από 530 χρόνια πριν από τη γέννησι του Ιησού, δηλαδή πάνω από 2.440 χρόνια πριν από το έτος 1914, προελέχθη στον Μιχαήλ να το πράξη αυτό. Στο 1914, στο τέλος των καιρών των εθνών», ποιος πρέπει ν’ αρχίση να άρχη ως βασιλεύς σύμφωνα με άλλες προφητείες της Γραφής; Ο Κληρονόμος του Βασιλέως Δαβίδ, Εκείνος του οποίου είναι δικαίωμα να βασιλεύη στην αποκαταστημένη βασιλεία του Θεού. Ποιος, σύμφωνα με το επίγειο όνομα, είναι Αυτός; Είναι ο Ιησούς Χριστός, δοξασμένος στον ουρανό στα δεξιά του Θεού. Είναι ο Υιός του ανθρώπου, ο οποίος, στο Δανιήλ 7:13, 14, φέρεται στον θρόνο του Παλαιού των Ημερών και στον οποίον δίδονται εξουσία, δόξα και βασιλεία.

9. Ποιος είναι εκείνος που επρόκειτο να διαταχθή να κατακυριεύη εν μέσω των εχθρών του, και ο ταυτισμός του με ποιον είναι, επομένως, αναπόφευκτος;

⁹ Επίσης, ποιος είναι Εκείνος, του οποίου την ράβδον της δυνάμεως εξαποστέλλει ο Ιεχωβά από την ουράνια Σιών με την εντολή: «Κατακυρίευε εν μέσω των εχθρών σου»; (Ψαλμ. 110:1, 2) Είναι ο Ιησούς Χριστός. «Αυτός αφού προσέφερε μίαν θυσίαν υπέρ αμαρτιών, εκάθισε διαπαντός εν δεξιά του Θεού, προσμένων του λοιπού εωσού τεθώσιν οι εχθροί αυτού υποπόδιον των ποδών αυτού. Διότι με μίαν προσφοράν ετελειοποίησε διαπαντός τους αγιαζομένους.» (Εβρ. 10:12-14) Η διαπίστωσις της ταυτότητος του Μιχαήλ γίνεται έτσι αναπόφευκτη. Ο Μιχαήλ που εγείρεται ως ο «μέγας άρχων» για να εκπληρώση το εδάφιον Δανιήλ 12:1 είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός στα δεξιά του Θεού.

10. Το Δανιήλ 12:1 προλέγει ότι η έγερσις του Μιχαήλ θα εσήμαινε ποια έκρηξι, σε τι κλίμακα;

¹⁰ Το υπόλοιπο μέρος του Δανιήλ 12:1 υποστηρίζει αυτή τη διαπίστωσι, διότι λέγει: «Και θέλει είσθαι καιρός θλίψεως, οποία ποτέ δεν έγεινεν αφού υπήρξεν έθνος, μέχρις εκείνου του καιρού· και εν τω καιρώ εκείνω θέλει διασωθή ο λαός σου [ο λαός Του Δανιήλ], πας όστις ευρεθή γεγραμμένος εν τω βιβλίω.» Η έγερσις του Μιχαήλ για να βασιλεύση ανάμεσα στους εχθρούς του και να κατακυριεύη εν μέσω αυτών απαιτεί ένα πόλεμον, του οποίου όμοιος δεν υπήρξε ποτέ πριν, έναν καιρό θλίψεως χειρότερο από κάθε προηγούμενο. Έτσι πρέπει να είναι, όχι απλώς διότι ο πόλεμος που εξερράγη το 1914 ήταν παγκόσμιος, αλλά διότι αυτή η θλίψις περιελάμβανε τον ουρανό όσο και τη γη.

11. Γιατί ήταν κατάλληλο για τον Ιησούν, όταν προεφήτευε για το τέλος του κόσμου, να αναφέρη από την προφητεία του Δανιήλ;

¹¹ Αφού ο δοξασμένος Ιησούς Χριστός είναι ο Μιχαήλ ο μέγας άρχων τον λαού του Δανιήλ κατά την εκδήλωσι της θλίψεως αυτής, πολύ κατάλληλο ήταν το ότι ο Ιησούς επάνω στη γη, προφητεύοντας για το τέλος του κόσμου τούτου, προείπε κι αυτή την παγκόσμια θλίψι και το έπραξε με τη γλώσσα της προφητείας του Δανιήλ. Στην προφητεία του ο Ιησούς δυο φορές αναφέρει από το βιβλίο του Δανιήλ και λέγει: «Όταν λοιπόν ίδητε το βδέλυγμα της ερημώσεως, το λαληθέν δια του προφήτου Δανιήλ, ιστάμενον εν τω τόπω τω αγίω, (ο αναγινώσκων ας εννοή·) τότε οι εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν επί τα όρη·. . . . Διότι τότε θέλει είσθαι θλίψις μεγάλη, οποία δεν έγεινεν απ’ αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει. Και αν δεν συνετέμνοντο αι ημέραι εκείναι, δεν ήθελε σωθή ουδεμία σαρξ· δια τους εκλεκτούς όμως βέλουσι συντμηθή αι ημέραι εκείναι.»—Ματθ. 24:15-22.

12. Σε απάντησι τίνος ερωτήματος των αποστόλων του είπε ο Ιησούς τα ανωτέρω, κι έτσι τίνος απόδειξι παρέχει η αρχή της θλίψεως εκείνης;

¹² Ο Ιησούς το είπε αυτό ως μέρος της απαντήσεώς του στο ερώτημα των αποστόλων του: «Ειπέ προς ημάς, πότε θέλουσι γείνει ταύτα; και τι το σημείον της παρουσίας σου, και της συντελείας του αιώνος;» (Ματθ. 24:3)a Ή, όπως το αποδίδει η Μετάφρασις Νέου Κόσμου των Αγίων Γραφών: «Ειπέ προς ημάς, πότε θέλουσι γείνει ταύτα; και τι το σημείον της παρουσίας σου, και της συντελείας του συστήματος πραγμάτων;» Η αρχή της παγκοσμίου αυτής θλίψεως αποτελεί μέρος της αποδείξεως ότι ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος είναι ο Μιχαήλ ο μέγας άρχων του ουρανού, είναι παρών στον θρόνο της αποκαταστημένης βασιλείας του Θεού. Το γεγονός αυτό προαγγέλλει ότι «αυτός ο αιών» ή αυτό το «σύστημα πραγμάτων» πρέπει να λήξη.

13. Πόσες περικοπές υπό τον Δανιήλ παραθέτει η Αποκάλυψις του Ιωάννου, και ποιον εικονίζει η Αποκάλυψις ως ηγούμενον του πολέμου στον ουρανό εναντίον του Σατανά ή Διαβόλου;

¹³ Το τελευταίο βιβλίο της Γραφής, Η Αποκάλυψις, που εδόθη στον Ιωάννη από τον Ιησού Χριστό, παραθέτει πάνω από σαράντα περικοπές από το βιβλίο τού Δανιήλ. Η Αποκάλυψις, εικονίζοντας με σημεία τη γέννησι της βασιλείας του Θεού με τη στέψι και την ενθρόνισι του Ιησού Χριστού στον ουρανό, προλέγει ότι η θλίψις, ομοία της οποίας ποτέ δεν συνέβη, θα περιελάμβανε και τον ουρανό. Η αποκάλυψις των αοράτων πραγμάτων του ουρανού, ομιλώντας για την επιτυχή γέννησι της Βασιλείας ως ενός άρρενος βρέφους, λέγει: «Και το τέκνον αυτής ηρπάσθη προς τον Θεόν και τον θρόνον αυτού. . . . Και έγεινε πόλεμος εν τω ουρανώ· ο Μιχαήλ και οι άγγελοι αυτού επολέμησαν κατά του δράκοντος, και ο δράκων επολέμησε και οι άγγελοι αυτού. Και δεν υπερίσχυσαν, ουδέ ευρέθη πλέον τόπος αυτών εν τω ουρανώ. Και ερρίφθη ο δράκων ο μέγας, ο όφις ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος, και ο Σατανάς, ο πλανών την οικουμένην όλην, ερρίφθη εις την γην· και οι άγγελοι αυτού ερρίφθησαν μετ’ αυτού. Και ήκουσα φωνήν μεγάλην λέγουσαν εν τω ουρανώ, Τώρα έγεινεν η σωτηρία και η δύναμις και η βασιλεία του Θεού ημών, και η εξουσία του Χριστού αυτού· διότι κατερρίφθη ο κατήγορος τον αδελφών ημών, ο κατηγορών αυτούς ενώπιον του Θεού ημών ημέραν και νύκτα.» (Αποκάλ. 12:5-10) Σ’ αυτόν τον πόλεμο εναντίον του Σατανά ή Διαβόλου, ηγείται ο Μιχαήλ.

14. Όταν ο Ιησούς ήταν στη γη ως άνθρωπος, πώς δεν επρόκειτο να γίνη νύξις για το ότι ήταν ο Μιχαήλ κι ένας υπό τους πρώτους άρχοντας στον ουρανό;

¹⁴ Είναι αυτός ο Μιχαήλ ο αναστημένος, δοξασμένος και ενθρονισμένος Ιησούς Χριστός; Ναι. Εδώ είναι ο ίδιος με τον Μιχαήλ, που εβοήθησε τον άγγελο ο οποίος έφερε την προφητική όρασι στον Δανιήλ. (Δαν. 10:13, 21) Πριν από το έτος 2 π.Χ. ο μονογενής Υιός του Θεού στον ουρανό ωνομάζετο Μιχαήλ, το όνομα δε αυτό σημαίνει «Ποιος είναι όμοιος με τον Θεό;» Όταν εκένωσε τον εαυτό του από τις ουράνιες εξουσίες του και η ζωή που θαυματουργικά μετεφέρθη στην κοιλία της Ιουδαίας παρθένου Μαρίας κι εγεννήθη και ωνομάσθη Ιησούς, μήπως εστερήθη από το ουράνιο όνομά του Μιχαήλ; Όχι! Πριν από τη γέννησι του Ιησού υπάρχουν δέκα άνδρες στο έθνος Ισραήλ, οι οποίοι κατεγράφησαν με το όνομα Μιχαήλ,b αλλ’ ο Υιός του Θεού δεν επρόκειτο να γνωσθή επάνω στη γη με αυτό το όνομα. «Και θέλεις καλέσει το όνομα αυτού Ιησούν,» είπε ο άγγελος Γαβριήλ στη Μαρία τη μητέρα του. (Λουκ. 1:26-31· 2:21) Στη γη λοιπόν ούτε νύξις έγινε περί του ότι αυτός υπήρξε ο Μιχαήλ στον ουρανό και «είς των πρώτων αρχόντων.» Το Δανιήλ 8:11, 25 ομιλεί περί του Ιεχωβά Θεού ως «του άρχοντος του στρατεύματος» και «του Άρχοντος των αρχόντων.» Ο Ιεχωβά είναι ο πρώτιστος Άρχων, και μαζί με Αυτόν ο Υιός του Μιχαήλ είναι «είς των πρώτων αρχόντων.» Αυτός έγινε Άρχων Ειρήνης.—Ησ. 9:6.

15. Μετά την επάνοδό του στον ουρανό, ποιο ήταν το όνομά του, και γιατί ήταν δίκαιο να εκβάλη αυτός τον Σατανάν από τον ουρανό;

¹⁵ Όταν απέθανε ως ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός και ανεστήθη και μετέθη πάλι στον ουρανό, ποιο ήταν το κύριον όνομά του; Ήταν ακόμη ή ήταν μόνο Ιησούς Χριστός; Όχι· δεν ήταν απλώς το επίγειο ανθρώπινο όνομά του. Ανέλαβε πάλι το ουράνιο όνομά του Μιχαήλ. Το όνομα Ιησούς Χριστός διετηρήθη για να δείξη ότι ήταν ο ίδιος ακριβώς με τον ως άνθρωπο γεννηθέντα Υιόν του Θεού πάνω στη γη. Το όνομα Μιχαήλ ανελήφθη πάλι για να τον συνδέση με την προανθρώπινη ύπαρξί του. Ως Μιχαήλ, ήταν το ουράνιο μέλος, το οποίον η από αγίους αγγέλους συζυγική οργάνωσις του Ιεχωβά, η συμβολική «γυνή» του Ιεχωβά, επρομήθευσε για ν’ αποτελέση το Σπέρμα που θα εκεντάτο στην πτέρνα από τον μέγαν Όφιν και που θα συνέτριβε κι αυτό την κεφαλήν του Όφεως. (Γέν. 3:15) Ήταν, λοιπόν, δίκαιο το ότι ο δοξασμένος Ιησούς Χριστός, του οποίου είχε κεντηθή η πτέρνα επάνω στη γη, έπρεπε, ως Μιχαήλ και πάλι, να πολεμήση εναντίον του Σατανά και των δαιμόνων του και να τους εκβάλη από τον ουρανό και να τους θέση υπό τους πόδας του στη γη. Το εδάφιον Ιούδα 9 τον ονομαζει «Μιχαήλ ο αρχάγγελος» που είχε κάποτε μια φιλονεικία στον ουρανό με τον Σατανά ή Διάβολο, κι ενίκησε.

16. Πώς αυτός είναι ο «Άρχων» του αγιαστηρίου, και ποιο ήταν το καθήκον τον προς το υπόλοιπον της τάξεως του αγιαστηρίου;

¹⁶ Αφού ο Ιησούς Χριστός δοξασμένος είναι ο Μιχαήλ ο μέγας άρχων που στέκει υπέρ των υιών του λαού του Δανιήλ, αυτός είναι ο Άρχων του αγιαστηρίου. Ο λαός του Δανιήλ σήμερα είναι, όπως κι ο Δανιήλ, μάρτυρες του Ιεχωβά. Είναι η τάξις του αγιαστηρίου του Ιεχωβά, ο ναός Του των «ζώντων λίθων», ο «πνευματικός οίκος» του στον οποίον κατοικεί με το πνεύμα του. Ο δοξασμένος Ιησούς Χριστός, ή Μιχαήλ, είναι ο Ακρογωνιαίος Λίθος του ζώντος αυτού αγιαστηρίου. Αυτός λοιπόν είναι ο Άρχων αυτού του αγιαστηρίου κι επάνω στον ίδιο τον εαυτό του ως την πέτραν οικοδομεί το αγιαστήριό του. Επομένως αποτελεί καθήκον του να εγερθή υπέρ των υπολοίπων μελών της τάξεως αυτού του αγιαστηρίου και να τους απολυτρώση από τους καταδυνάστας των.

17. Γιατί τώρα περισσότερο από άλλοτε προηγουμένως ο Χριστός πρέπει να είναι ο Άρχων αυτών;

¹⁷ Περισσότερο από κάθε άλλη φορά προηγουμένως πρέπει αυτός, ως Μιχαήλ, να είναι Άρχων των. Γιατί; Διότι τώρα είναι ο Καλός Ποιμήν του Ιεχωβά, ο οποίος κατέθεσε την ανθρώπινη ζωή του για το «μικρόν ποίμνιόν» του των συγκληρονόμων της Βασιλείας. «Θέλεις καλέσει το όνομα αυτού Ιησούν· διότι αυτός θέλει σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών.» (Ματθ. 1:21· Ιωάν. 10:11-15· Λουκ. 12:32· Ρωμ. 8:16, 17) Ως Άρχων τώρα έχει περισσότερη ισχύν από άλλοτε, διότι «εταπείνωσεν εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Δια τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν, και εχάρισεν εις αυτόν όνομα το υπέρ παν όνομα· δια να κλίνη εις το όνομα του Ιησού παν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων· και πάσα γλώσσα να ομολογήση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός.» (Φιλιππησ. 2:8-11· Ματθ. 28:18) Το 1914 έγινε ανάσσων Βασιλεύς στην πρωτεύουσα οργάνωσι του Ιεχωβά σε όλο το σύμπαν. Θ’ αποδειχθή ότι είναι Άρχων Ειρήνης.—Ησ. 9:6.

(Ακολουθεί)

[Υποσημειώσεις]