Σωτηρία με Υπερνίκησι της Υπερήφανης Παραδόσεως — ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ της Σκοπιάς

Σωτηρία με Υπερνίκησι της Υπερήφανης Παραδόσεως

«Να μη φρονήτε υπέρ ό,τι είναι γεγραμμένον, δια να μη επαίρησθε είς υπέρ του ενός κατά του άλλου. Διότι τις σε διακρίνει από του άλλου; και τι έχεις το οποίον δεν έλαβες; Εάν δε και έλαβες, τι καυχάσαι ως μη λαβών;—1 Κορ. 4:6. 7.

1. Ποιον κίνδυνο για την οικογένεια βλέπομε στην κοσμική παράδοσι;

Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ παράδοσις είναι η σκέψις του παλαιού κόσμου που πρέπει να ξερριζωθή, επειδή δεν έχει θέσι στον νέο κόσμο του Θεού. Οι κοσμικές παραδόσεις επηρεάζουν σχεδόν κάθε οικογένεια με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο. Συχνά οι άνθρωποι ούτε καν κατανοούν σε τι βαθμό υφίσταται επίδρασι η σκέψις των από τις ριζωμένες παραδόσεις και έθιμα της κοινότητος στην οποία ζουν. Η σωτηρία της οικογενείας απαιτεί να έχουν τα μέλη της συναίσθησι του κινδύνου που προέρχεται από τις συνήθειες του παλαιού κόσμου. Το άρθρο αυτό εξετάζει τους φραγμούς, τις διαιρέσεις, τον διαχωρισμό που η υπερήφανη παράδοσις δημιουργεί μεταξύ οικογενειών, κοινοτήτων και εθνικών ομάδων.

2. Ποιες είναι μερικές από τις υπερήφανες παραδόσεις αυτού το κόσμου, και γιατί είναι σε αντίθεσι προς τις αρχές του Νέου Κόσμου;

² Μερικές από αυτές τις παραδόσεις, οι οποίες επηρεάζουν βαθιά τη σκέψι και επιφέρουν διαιρέσεις και προκαταλήψεις, είναι η εθνική υπερηφάνεια, η υπερηφάνεια φυλής ή γένους, η υπερηφάνεια οικογενείας και των ιστορικών επιτευγμάτων της· η υπερηφάνεια πλούτου, τάξεως, χρώματος ή γλώσσης· η υπερηφάνεια κοινωνικής θέσεως ή επαγγέλματος. Μερικές οικογένειες υπερηφανεύονται πολύ για τους προγόνους των και τη λατρεία των, για τα στρατιωτικά κατορθώματα και τις παραδόσεις των πατέρων των, για την αρχαιότητα των εκκλησιαστικών των παραδόσεων. Δεν μπορεί να υπάρξη αμφισβήτησις ότι οι παραδόσεις αυτές, που θέτουν έναν άνθρωπο ή ομάδα χωριστά από έναν άλλον, βρίσκονται σε αντίθεσι προς τη θεοσεβή αρχή της ενότητος. Κανείς δεν μπορεί να διακρατή αυτές τις παραδόσεις και τις προκαταλήψεις και ν’ αποτελή μέρος της κοινωνίας Νέου Κόσμου.

ΑΠΕΧΕΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

3. Επάνω σε τι βασίζεται η υπερήφανη παράδοσις; Γιατί εμποδίζει τον Χριστιανικό σύνδεσμο και υπηρεσία;

³ Ας εξετάσωμε τώρα πώς μερικές από αυτές τις κοσμικές παραδόσεις λειτουργούν εν σχέσει με το ανθρώπινο γένος. Διάκρισις τάξεων βρίσκεται σχεδόν σε όλα τα έθνη. Μπορεί να βασίζεται σε υπάρχοντα, σε κατορθώματα, σε τιτλούχους προγόνους, σε επαγγέλματα ή σε διανοητικές επιτεύξεις. Οικογένειες που κατάγονται από αυτούς τους προνομιούχους ομίλους υποθέτουν ότι βρίσκονται πιο πάνω από άλλους του ανθρωπίνου γένους, ώστε γίνονται υπερήφανες, υψηλόφρονες και θεωρούν τους εαυτούς των καλυτέρους από τους άλλους. Αυτή η νοοτροπία είναι, βεβαίως, αντίθετη προς τις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού. Ο απόστολος Παύλος κατεδίκασε την κοσμική νοοτροπία εκείνων που είναι «αλαζόνες, υπερήφανοι, . . . τετυφωμένοι.» (2 Τιμ. 3:1-7) «Ο Θεός αντιτάσσεται εις τους υπερηφάνους, εις δε τους ταπεινούς δίδει χάριν.» (1 Πέτρ. 5:5) Όποιος έχει τέτοιες διαθέσεις δεν μπορεί πραγματικά να βοηθήση τους πλησίον του στην οδό της σωτηρίας, διότι αυτές θα τον εμποδίσουν από το να έχη άδελφικό σύνδεσμο μαζί τους. Για τούτο όλοι πρέπει να ζητούν ταπεινοφροσύνη, καθώς αναφέρει ο λόγος του Θεού: «Η υπερηφανία του ανθρώπου θέλει ταπεινώσει αυτόν· ο δε ταπεινόφρων απολαμβάνει τιμήν.»—Παροιμ. 4:23.

4. Γιατί οικοδομήθηκε η εθνική υπερηφάνεια, και γιατί δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτήν στην κοινωνία Νέου Κόσμου;

⁴ Μια άλλη παράδοσις που παίζει μεγαλύτερο ρόλο στη σκέψι του παλαιού κόσμου είναι η εθνική υπερηφάνεια. Αυτή αναπτύσσεται επιμελώς από το πολιτικό κράτος και τα εκπαιδευτικά του ιδρύματα, καθώς και από τις θρησκευτικές του εξουσίες. Είναι ένα παλαιό σχέδιο που χρησιμοποιείται από τους πολιτικούς ηγέτας για την υποδούλωσι όλων των τάξεων του λαού και τη σύνδεσί των με το πολιτικό κράτος. Οι πολίται διδάσκονται ότι το δικό τους έθνος είναι διαφορετικό, ο λαός του υπέρτερος από τους άλλους. Η Γερμανία της εποχής του Χίτλερ αποτελεί ένα πρόσφατο παράδειγμα γενεάς ανθρώπων εμποτισμένων με την ιδέα ότι αυτοί ήσαν η ‘ανώτερη φυλή’ προωρισμένη να κυριαρχήση και εξουσιάση τη ζωή των άλλων. Αυτό δεν είναι νέο, διότι και οι Ρωμαίοι, οι Αγγλοσάξωνες και άλλοι ακολούθησαν το ίδιο πρότυπο. Εκείνοι που ανήκουν στην κοινωνία Νέου Κόσμου πρέπει να μπορούν να βλέπουν πέρα από αυτή την ψευδή δόξα. Είναι έργα, του Διαβόλου και αυτός «είναι ψεύστης». Ο εμπνευσμένος λόγος του Θεού λέγει: «Και έκαμεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων, δια να κατοικώσιν εφ’ όλου του προσώπου της γης.» (Πράξ. 17:26) Και πάλι: «Να μη φρονήτε υπέρ ό,τι είναι γεγραμμένον, δια να μη επαίρησθε . . . Διότι τις σε διακρίνει από του άλλου;» (1 Κορ. 4:6, 7) Από αυτές τις θεοσεβείς αρχές πρέπει να γίνη αντιληπτό, ότι δεν υπάρχει χώρος στην κοινωνία Νέου Κόσμου για εθνική υπερηφάνεια. Ότι οι άνθρωποι μπορούν να ζουν αρμονικά χωρίς τη διαίρεσι αυτού του άφρονος παλαιού κόσμου μπορεί να γίνη αντιληπτό από τη Διεθνή Συνέλευσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά «Το Θείον Θέλημα», που έγινε στην πόλι της Νέας Υόρκης το 1958, οπότε 253.922 άνθρωποι από 123 έθνη έζησαν μαζί με Χριστιανική ειρήνη και ενότητα.

5, 6. Πώς η Απόφασις των μαρτύρων του Ιεχωβά κατεδίκασε την εθνική υπερηφάνεια, και τι πρέπει να γίνη για να κερδηθή η επιδοκιμασία του Θεού;

⁵ Αυτή η απέραντη διεθνής σύναξις ενώθηκε σε μια Απόφασι που γνωστοποιήθηκε στον Κόσμο με τη διανομή 70.000.000 και πλέον αντιτύπων. Μεταξύ άλλων διεκηρύττετο: «Ότι λόγω της κοινής μας καταγωγής από τον Νώε . . . είμεθα μία ανθρώπινη οικογένεια, μία ανθρώπινη φυλή, για την οποίαν ο Ιεχωβά Θεός έκαμε μια κοινή πρόβλεψι μέσω του Υιού του Ιησού Χριστού για την αιωνία μας ζωή και ευτυχία στον επικείμενο νέο Του κόσμο. . . . καθώς λέγει η Αγία Γραφή, ο Σατανάς ή Διάβολος είναι ο αόρατος θεός και άρχων· και ότι υπ’ αυτόν και τους δαίμονάς του τα έθνη και οι γλώσσες της γης διέσπασαν την ενότητα της ανθρώπινης φυλής κι έφεραν το ανθρώπινο γένος στην κινδυνώδη σημερινή κατάστασι.»

⁶ Η μεγάλη οικογένεια της κοινωνίας Νέου Κόσμου, που υιοθέτησε αυτή την Απόφασι, υπερενίκησε την εθνική υπερηφάνεια. Όλες οι οικογένειες που θέλουν να κερδίσουν την επιδοκιμασία του Θεού πρέπει ομοίως να απεκδυθούν την υπερήφανη εθνική παράδοσι και ν’ αναγνωρίσουν την εξάρτησί των από τον Θεό, ο οποίος απαιτεί να ζουν ο ένας με τον άλλον ως αδελφοί.

7. Ποια στάσι πρέπει να υιοθετήσουν οι Χριστιανοί στο ζήτημα της γλώσσης;

⁷ Μια περαιτέρω ανάπτυξις αυτού του σατανικού φραγμού των ανθρωπίνων διακρίσεων φαίνεται στην προκατάληψι και δυσμενή διάκρισι που εκδηλώνεται προς ομίλους διαφορετικής γλώσσης, φυλής και χρώματος. Η γλωσσική υπερηφάνεια εμποδίζει τους ανθρώπους από το να αναμιγνύωνται ελεύθερα με άλλους, αλλά οι Χριστιανοί πρέπει να πλησιάζουν όλους τους ανθρώπους με το άγγελμα. Αν δεν γίνεται αυτό, υπάρχει αποτυχία στην εκπλήρωσι της Θεόδοτης εντολής για ‘μαθήτευσι όλων των εθνών’. Αυτή πρέπει να είναι η ένθερμη επιθυμία κάθε ατόμου που επιθυμεί να ζήση στον νέο κόσμο του Θεού για να μπορή να συνομιλή ελεύθερα με τους πλησίον του. Μερικές φορές υπάρχει απροθυμία να καταβάλη ένας κομιστής του αγγέλματος προσπάθεια να μάθη τη γλώσσα της ξένης χώρας στην οποίαν απεστάλη.

8. Πώς μπορούν φυλετικά και κοινωνικά έθιμα να οδηγήσουν σε μια αντιγραφική πορεία;

⁸ Έπειτα υπάρχουν οι ομάδες εκείνες που θέτουν τα φυλετικά των έθιμα, τις παραδόσεις και τις συνήθειες πιο πάνω από τις Χριστιανικές αρχές. Αυτό ιδιαίτερα εφαρμόζεται στα κοινωνικά έθιμα. Μερικοί θα ήθελαν μάλλον να δείξουν φιλοξενία και να έχουν συναναστροφή με άτομα της δικής των φυλής, ή με συγγενείς, προτιμώντας αυτά από τους αδελφούς των στην κοινωνία Νέου Κόσμου. Γονείς κατά καιρούς ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να συναναστρέφωνται και να νυμφεύωνται μάλλον με άτομα της δικής των φυλετικής και γλωσσικής ομάδος παρά με Χριστιανούς αδελφούς των, αν και αυτό είναι αντίθετο προς τη Γραφική δήλωσι, «Μη ομοζυγείτε με τους απίστους.»—2 Κορ. 6:14.

9. (α) Γιατί είναι όλοι οι άνθρωποι ίσοι ενώπιον του Θεού άσχετα με το χρώμα του δέρματος; (β) Ποια συνήθεια των ανθρώπων θ’ αναγνωρίση η οργάνωσις του Ιεχωβά, και γιατί;

⁹ Το χρώμα του δέρματος είναι ένα άλλο αντικείμενο, επάνω στο οποίο η καθαρώς ανθρώπινη παράδοσις οικοδόμησε ένα σύστημα τεχνητών φραγμών μεταξύ ανθρώπου και ανθρώπου. Θεμελιωδώς οι άνθρωποι όλοι κατάγονται από τον ίδιο πρόγονο και έχουν τις ίδιες βασικές ικανότητες. Όλοι πρέπει ν’ αναγνωρίσουν τον ένα αληθινό Θεό και να τον λατρεύσουν και να δεχθούν ως προσωπικόν των Σωτήρα τον Ιησού Χριστό. Οι άνθρωποι δημιουργούν διαφορές, και ο λαός του Θεού πρέπει ν’ αναγνωρίζη τον νόμο της χώρας όταν απαιτήται χωρισμός όσον αφορά τη φυλή το χρώμα σε μερικές χώρες. Αλλά μέσα στην κοινωνία Νέου Κόσμου δεν υπάρχει διαφορά και δεν υπάρχει δικαιολογία για δυσμενή διάκρισι εναντίον αδελφών λόγω του χρώματος του δέρματός των. Ο Ιεχωβά Θεός δεν κάνει τέτοια μεταχείρισι δυσμενούς διακρίσεως: «Επ’ αληθείας γνωρίζω, ότι δεν είναι προσωπολήπτης ο Θεός αλλ’ εν παντί έθνει όστις φοβείται αυτόν, και εργάζεται δικαιοσύνην, είναι δεκτός εις αυτόν.»—Πράξ. 10:34, 35.

10. Γιατί η λατρεία των προγόνων είναι επίμεμπτη ενώπιον του Θεού, και ποιες δυσκολίες βρίσκονται στο δρόμο της υπερνικήσεώς της;

¹⁰ Στις Ανατολικές χώρες ιδιαίτερα υπάρχει μια βαθιά εδραιωμένη παράδοσις λατρείας των προγόνων. Οι νεκροί πρόγονοι είναι οι θεοί: τοποθετείται τροφή γι’ αυτούς, ακολουθούνται περίτεχνες τελετουργίες και απευθύνονται προσευχές σ’ αυτούς. Είναι ζήτημα τιμής του ονόματος της οικογενείας, και τα ζωντανά μέλη της οικογενείας ενδιαφέρονται όλα γι’ αυτό. Τα γηραιότερα μέλη της οικογενείας, που είναι οι ζωντανοί πρόγονοι που πρόκειται σε λίγο να γίνουν θεοί, βρίσκουν αυτή τη λατρεία ένα πολύτιμο μέσον ασκήσεως ελέγχου επί των νεωτέρων μελών της οικογενείας και υποδουλώσεως αυτών. Ακόμη και μεσήλικες άνδρες δεν έχουν εξουσία στην οικογένεια ώσπου να πεθάνουν οι γονείς των. Η λατρεία των προγόνων είναι, επίσης, μια ύπουλη μορφή αυτοκολακείας—ο λάτρης είναι ένας απόγονος προγονικών θεών και συνεπώς βρίσκεται στο δρόμο να γίνη θεός ο ίδιος. Η πίστις αυτή ξεχωρίζει έναν άνθρωπο από τους πλησίον του. Επίσης, ένας που διαφωτίζεται βρίσκει πολύ δύσκολο το να διασπάση μια οικογενειακή παράδοσι που είναι συνδεδεμένη με κοινωνικές, πατροπαράδοτες, θρησκευτικές και οικονομικές συνήθειες. Η σκέψις αλλαγής παρατηρείται με χλευασμό και φόβο· έτσι οι διάνοιές των είναι κλειστές στην αλλαγή ή στην πρόοδο. Η οικογένεια που θέλει να προοδεύση στην κοινωνία Νέου Κόσμου πρέπει να ετοιμασθή για να θέση κατά μέρος την προγονική ή οικογενειακή λατρεία.

11. Για ποιες αιτίες κατεδίκασε ο Ιησούς τις θρησκευτικές παραδόσεις, και ποια παραδείγματα δίδονται;

¹¹ Μια άλλη βαθιά εδραιωμένη ανθρώπινη παράδοσις είναι ο σεβασμός της θρησκευτικής αρχαιότητος. Οι Μουσουλμάνοι, οι Ρωμαιοκαθολικοί, οι Βουδδισταί, οι Κομφουκιανοί και οι Ινδουισταί ευλαβούνται τους αρχαίους των, τα έργα και τα ρητά της θολής αρχαιότητος, που είναι αντίθετα στον λόγον του Θεού. Η ανθρώπινη αυτή παράδοσις τυφλώνει τις διάνοιές των στην έρευνα. Οι Καθολικοί και οι Προτεστάνται θέτουν τις πατροπαράδοτες δοξασίες των και σύμβολα πίστεως πιο πάνω από τον λόγον του Θεού. Οι Ιουδαίοι θεωρούν το Ταλμούδ, με το απάνθισμα των ανθρωπίνων συλλογισμών του, ως πολυτιμότερο από τις θεόπνευστες Εβραϊκές Γραφές. Γι’ αυτούς οι Γραφές είναι ως προς το Ταλμούδ όπως είναι το νερό ως προς το πλούσιο, κόκκινο κρασί. Όλες οι διδασκαλίες αυτών των ανθρωπίνων, κοσμικών παραδόσεων, αδιάφορο πόσο αρχαίες είναι, θα οδηγήσουν σε καταστροφή. Ο Ιησούς είπε: «Δια τι και σεις παραβαίνετε την εντολήν του Θεού δια την παράδοσίν σας; . . . ηκυρώσατε την εντολήν του Θεού δια την παράδοσίν σας. Υποκριταί, καλώς προεφήτευσε περί υμών ο Ησαΐας, λέγων, “Ο λαός ούτος με πλησιάζει με το στόμα αυτών, και με τα χείλη με τιμά· η δε καρδία αυτών, μακράν απέχει απ’ εμού· εις μάτην δε με σέβονται, διδάσκοντες διδασκαλίας, εντάλματα ανθρώπων”.»—Ματθ. 15:3-6.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΚΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙ

12. Με ποιον τρόπο θα μπορούσε η υπερηφάνεια για κοινωνική θέσι να εμποδίση την αποδοχή της αληθείας;

¹² Οικογένειες ή άτομα που δέχονται την αλήθεια του λόγου του Ιεχωβά εμποδίζονται συχνά από αυτές τις υπερήφανες παραδόσεις. Παραδείγματος χάριν, μπορεί ένας να είναι πραγματικά ενθουσιασμένος, όταν για πρώτη φορά τού μιλούν για τον Ιεχωβά Θεό, τον Χριστό τον Βασιλέα και τον νέο κόσμο της δικαιοσύνης. Αυτά φαίνονται θαυμάσια! Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: «Πώς θα επηρεάσουν αυτά την οικογενειακή μου θέσι; Είμεθα μια από τις πολύ εκτιμώμενες οικογένειες στην κοινότητα. Αντί σεβασμού και τιμής θα ήταν δυνατόν να επιφέρωμε στον εαυτό μας περιφρόνησι ή διωγμό. Η αλήθεια δεν είναι δημοφιλής.» Τι πρέπει να κάμη το άτομο που βρίσκεται σ’ αυτή τη θέσι; Να κυβερνηθή από τις ανθρώπινες παραδόσεις, ή να δεχθή τον λόγον του Θεού και να περιπατήση στο φως του; Για ν’ αποκτήση την εύνοια του Θεού, είναι καλύτερα να υπακούση σ’ αυτόν.

13. Πώς κάποια οικογενειακή παράδοσις είναι αντίθετη προς τις αρχές του Άρχοντος της Ειρήνης, όπως περιγράφονται στην Απόφασι του 1958;

¹³ Ένα άλλο άτομο μπορεί να χαρή υπερβολικά να μάθη ότι είναι σκοπός του Θεού να προμηθεύση μια χιλιετή βασιλεία παγκοσμίου ειρήνης και ευτυχίας, στη διάρκεια της οποίας θα λάβη χώραν η ανάστασις. Τώρα εγείρεται ένα πρόβλημα. Του λέγεται για τη μεγάλη Απόφασι που υιοθετήθη από τους μάρτυρας του Ιεχωβά στη Νέα Υόρκη κατά το θέρος του 1958. Αυτή, μεταξύ άλλων, λέγει: «Ότι, για να μεταχειρισθούμε μεταφορική έκφρασι, εμείς εσφυρηλατήσαμε τας μαχαίρας μας δια υνία και τας λόγχας μας δια δρέπανα, και, μολονότι είμεθα από πολλές εθνικότητες, δεν θα υψώσωμε μάχαιραν εναντίον αλλήλων, διότι είμεθα Χριστιανοί αδελφοί και μέλη της μιας οικογενείας του Θεού, ούτε θα μάθωμε πια να μαχώμεθα εναντίον αλλήλων, αλλά θα περιπατούμε στας οδούς του Θεού με ειρήνη, ενότητα και αδελφική αγάπη.» Τώρα το ενδιαφερόμενο άτομο λέγει: «Αλλά η οικογένειά μου έχει μια υπερήφανη στρατιωτική και ναυτική παράδοσι. Το όνομά μας έφερε τα χρώματα αυτού του έθνους επί γενεές. Οι πρόγονοί μου επολέμησαν σε πολλές φημισμένες μάχες.» Η υπερήφανη αυτή παράδοσις βρίσκεται σε άμεση σύγκρουσι με τις αρχές του Άρχοντος της Ειρήνης. Το άτομο αυτό θα πρέπει να εκλέξη μεταξύ της υπερήφανης οικογενειακής παραδόσεως και ζωής στον νέο κόσμο.

14. (α) Εξηγήστε την πραγματική πηγή της αληθείας που εκηρύχθη από τον Ιησού Χριστό και κηρύττεται από τους πιστούς ακολούθους του σήμερα. (β) Ποια είναι η αιτία για να έχωμε τα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας στην Αμερική; Γιατί αυτό δεν πρέπει να προκαταλάβη ανθρώπους εναντίον της αληθείας;

¹⁴ Άλλοι άνθρωποι, υπερήφανοι για τις αρχαίες εθνικές παραδόσεις των, μ’ ένα ύφος υπεροχής λέγουν για τη Βιβλική έρευνα και τις μελέτες που δημοσιεύονται από τη Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά: «Από πού προέρχονται αυτά τα συγγράμματα; Από τις Ηνωμένες Πολιτείες; Αυτές είναι μόνο ένα νέο έθνος. Είχαμε σοφούς ερμηνευτάς της Βίβλου στη χώρα μας επί αιώνες. Τι μπορεί να ελπίζη η Αμερική ότι θα μας διδάξη;» Τα άτομα αυτά είναι υπεροπτικά και η διάθεσίς των δεν είναι διαφορετική από τη διάθεσι εκείνων που έλεγαν για την καταφρονημένη πόλι της Ναζαρέτ. «Εκ Ναζαρέτ δύναται να προέλθη τι αγαθόν;» (Ιωάν. 1:47) Το άγγελμα του Ιησού προήρχετο, όχι από τη Ναζαρέτ, αλλ’ από τον Ιεχωβά Θεό. Έτσι και σήμερα το άγγελμα των μαρτύρων του Ιεχωβά προέρχεται, όχι, από την Αμερική, αλλ’ από τον Ύψιστο Θεό, παρεδόθη δε σε πιστούς ανθρώπους από τον Ιεχωβά Θεό μέσω της λειτουργίας του αγίου του πνεύματος. Η αλήθεια δεν είναι ένα Αμερικανικό άγγελμα, μολονότι, για ευκολία και πρακτικό χειρισμό της δράσεως της Εταιρίας, τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στη Νέα Υόρκη, ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα ναυτιλίας και εμπορίου στη γη σήμερα. Η εθνική παράδοσις δεν πρέπει να κάμη λογικούς ανθρώπους τόσο προκατειλημμένους ώστε να γίνουν τυφλοί ως προς την αλήθεια του λόγου του Θεού, διότι η αλήθεια του Ιεχωβά είναι η ίδια σε οποιαδήποτε χώρα ή γλώσσα. Για να δεχθή κανείς την αλήθεια πρέπει να υπερνικήση αυτή την παράδοσι.

15. Δώστε ένα παράδειγμα του πώς η ανθρώπινη παράδοσις εμποδίζει την αποδοχή της αληθείας.

¹⁵ Ένα πραγματικό παράδειγμα μπορεί να βρεθή στην περίπτωσι ενός Γερμανού Ιουδαίου που ήταν σ’ ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως μαζί με μάρτυρας του Ιεχωβά στην εποχή του Χίτλερ. Ο Ιουδαίος αυτός είπε: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτοί είναι ένας θαυμάσιος λαός. Άλλους, Καθολικούς ιερείς, ραββίνους, Προτεστάντας, τους είδα να εγκαταλείπουν όλες τις αρχές των και να ζουν σαν ζώα. Αλλά οι μάρτυρες του Ιεχωβά ήσαν ακαταδάμαστοι. Τους θαυμάζω πάρα πολύ. Ασφαλώς ο Θεός είναι μαζί τους. Στην περίπτωσί μου, εν τούτοις, υπάρχει η οικογένειά μου, οι φίλοι μου: από παράδοσι και εκπαίδευσι είμαι ένας Ιουδαίος και πρέπει να παραμείνω τέτοιος. Θα είμαι ένας σιωπηλός υποστηρικτής και θαυμαστής, αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ πραγματικά να πάω μαζί τους.» Ιδού ένα παράδειγμα παραδοχής με ανοιχτά μάτια ότι οι ανθρώπινες παραδόσεις και η φυλετική υπερηφάνεια αναχαιτίζουν έναν άνθρωπο από το να ενωθή μ’ εκείνους, επάνω στους οποίους είδε φανερά το πνεύμα του Ιεχωβά.

ΓΙΑΤΙ Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΝΙΚΗΘΗ

16. Παρουσιάστε εδάφια και αιτίες για τις οποίες η ανθρώπινη παράδοσις πρέπει να υπερνικηθή από τον λαόν του Θεού.

¹⁶ Επειδή η παράδοσις δεν προέρχεται από τον Ιεχωβά, αλλ’ από αυτόν τον κόσμο, ο πιστός λαός του Ιεχωβά δεν πρέπει να έχη μέρος με αυτόν τον κόσμο: «Εκ του κόσμου δεν είναι, καθώς εγώ δεν είμαι εκ του κόσμου», είπε ο Κύριος Ιησούς. (Ιωάν. 17:16) Η ανάγκη του αποχωρισμού από τις κοσμικές συνήθειες και παραδόσεις εδηλώθη από τον απόστολο Ιωάννη: «Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω· Εάν τις αγαπά τον κόσμον, η αγάπη του Πατρός δεν είναι εν αυτώ· διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός, και η επιθυμία των οφθαλμών, και η αλαζονεία του βίου, δεν είναι εκ του Πατρός, αλλ’ είναι εκ του κόσμου. Και ο κόσμος παρέρχεται, και η επιθυμία αυτού· όστις όμως πράττει το θέλημα του Θεού, μένει εις τον αιώνα.» (1 Ιωάν. 2:15-17) Η εντολή αυτή είναι εντελώς σαφής· δεν πρέπει κανείς να συμμορφώνεται προς τις κατευθύνσεις του παλαιού κόσμου. Ο απόστολος Παύλος είπε: «Και μη συμμορφόνεσθε με τον αιώνα τούτον, αλλά μεταμορφόνεσθε δια της ανακαινίσεως του νοός σας, ώστε να δοκιμάζητε τι είναι το θέλημα του Θεού το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον.»—Ρωμ. 12:2.

17. Ποιος είναι ο πρωτουργός της ανθρωπίνης παραδόσεως, και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα σ’ εκείνους που προσκολλώνται σ’ αυτήν;

¹⁷ Τα εδάφια αυτά δείχνουν καθαρά ότι η ανθρώπινη, υπερήφανη παράδοσις, δεν προέρχεται από τον Θεό, αλλ’ από τον Διάβολο. Δεν είναι εκ των άνω, αλλά εκ των κάτω, από αυτόν τον πονηρό κόσμο που βρίσκεται σε έχθρα με τον Θεό. «Δεν εξεύρετε ότι η φιλία του κόσμου είναι έχθρα του Θεού; όστις λοιπόν θελήση να ήναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται.» (Ιάκ. 4:4) Ασφαλώς κανείς δεν θέλει νοημόνως να είναι εχθρός του Θεού. Για τούτο ο λαός του Ιεχωβά πρέπει να νικήση τον κόσμο και την παράδοσί του.

18, 19. Τι είναι τα έργα της ανθρωπίνης παραδόσεως, και πώς τα βλέπομε σήμερα;

¹⁸ Η ανθρώπινη παράδοσις αποτελεί μέρος της αλαζονείας της σαρκός. Εργάζεται το κακόν. Ο απόστολος Παύλος λέγει: «Φανερά δε είναι τα έργα της σαρκός· τα οποία είναι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρεία, φαρμακεία, έχθραι, έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτων· περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει.» (Γαλ. 5:19-21) Αυτή είναι μια άλλη ισχυρή αιτία, για την οποία υπερήφανη παράδοσις πρέπει να υπερνικηθή από όλους όσοι επιθυμούν να ανήκουν στον νέο κόσμο του Θεού.

¹⁹ Τα κακά της υπερήφανης, ανθρωπίνης παραδόσεως, τα βλέπομε στη σημερινή αξιοθρήνητη κατάστασι του κόσμου τούτου με τις διαμάχες του, την έλλειψι ενότητος, τη διαίρεσι, τη μεροληψία, το μίσος, τη διαφθορά και τον πόλεμο. Η όλη θεωρία της χωριστικής παραδόσεως είναι μια διαιρετική δύναμις. Η παγκόσμια ενότης, η εθνική ενότης και η οικογενειακή ενότης διασπώνται από την παράδοσι αυτή.

20. Ποια στάσι έλαβαν οι μάρτυρες του Ιεχωβά ατομικώς και συλλογικώς όπως φανερώνεται από την Απόφασι που υιοθέτησαν στη συνέλευσι Νέας Υόρκης:

²⁰ Οι μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν εγκαταλείψει τον κόσμο και έχουν λάβει μια στάσι εναντίον του. Είναι υπέρ του νέου κόσμου του Θεού και έχουν κάμει γνωστή παγκοσμίως τη στάσι των ως ενός ενωμένου λαού χωρισμένου από αυτόν τον κόσμο και τις διαιρετικές παραδόσεις του. Στην Απόφασι που υιοθέτησαν στη διεθνή των συνέλευσι της Νέας Υόρκης το 1958 διεκήρυξαν: «Ότι εκείνο που μας έκαμε να είμεθα ένας Χριστιανικός λαός παρά το γεγονός ότι προερχόμεθα από τόσο πολλούς διαφορετικούς λαούς, είναι ότι εμείς αποχωρισθήκαμε απ’ αυτόν τον κόσμο και τις μισητές διαμάχες του και αφιερωθήκαμε μέσω του Ιησού Χριστού στον ένα μας Θεό και ουράνιο Πατέρα . . . δεν θα επιτρέψωμε σε ανθρώπους που μάχονται εναντίον του Θεού να διασπάσουν την ενότητά μας.» Και περαιτέρω: «. . . να μπορέσωμε να κριθούμε άξιοι να εισέλθωμε στον αιώνιο νέο κόσμο του Θεού μετά τον Αρμαγεδδώνα, για να λατρεύωμε Αυτόν εκεί ενωμένοι σαν μια οικογένεια πλασμάτων χωρίς φυλετικές διακρίσεις και εθνικά οροθέσια και διαιρέσεις, κάτω από μια κυβέρνησι, τη βασιλεία Του υπό τον Χριστόν, και να πράττωμε το θέλημά Του για πάντα.»

ΠΩΣ ΝΑ ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΩΜΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙ

21. Είναι νέα η υπερήφανη παράδοσις; Εξηγήστε τι βρήκε ο απόστολος Παύλος στας Αθήνας.

²¹ Οι υπερήφανες ανθρώπινες παραδόσεις που εκδηλώνονται σ’ αυτόν τον εικοστόν αιώνα δεν είναι νέες στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Ο Ελληνικός πολιτισμός που είδε ο απόστολος Παύλος όταν επεσκέφθη τας Αθήνας πριν από 1.900 χρόνια είχε την ίδια βασική νοοτροπία. Όταν ο Παύλος ήταν μόνος, περιμένοντας τον Σίλα και τον Τιμόθεο, παρετήρησε προσεκτικά την πόλι και τα έθιμά της. Μολονότι είχε ιδεί πολλές πόλεις και πολλή ειδωλολατρία, εταράχθη από ό,τι είδε στας Αθήνας: «Ενώ δε περιέμενεν αυτούς ο Παύλος εν ταις Αθήναις, το πνεύμα αυτού παρωξύνετο εν αυτώ, επειδή έβλεπε την πόλιν γέμουσαν ειδώλων.» (Πράξ. 17:16) Είδωλα ήσαν όχι μόνο στους ναούς, αλλά και στις δημόσιες πλατείες, στους δρόμους και σε όλη την πόλι.

22. Ποια κατάστασι του λαού συνήντησε ο Παύλος στας Αθήνας; Και ποια προβλήματα αντιμετώπισε παρουσιάζοντας την αλήθεια;

²² Αι Αθήναι ήσαν μια πανεπιστημιακή πόλις, γεμάτη από καθηγητάς, ομιλητάς, φιλοσόφους, σπουδαστάς και διανοουμένους. «Πάντες δε οι Αθηναίοι και οι επιδημούντες ξένοι εις ουδέν άλλο ηυκαίρουν, παρά εις το να λέγωσι και να ακούωσί τι νεώτερον.» Αγαπούσαν να μιλούν και να συζητούν: «Τινές δε των Επικουρίων και των Στωικών φιλοσόφων συνήρχοντο εις λόγους μετ’ αυτού.» (Πράξ. 17:18-21) Ο Χριστιανός Παύλος ήταν μόνος σ’ αυτή την άθεη κοινότητα των αγνωστικών, διανοουμένων, γεμάτων από υπερήφανες παραδόσεις και θεωρίες ανθρώπων. Πώς θα μπορούσε η αληθινή λατρεία να τεθή μπροστά σ’ αυτούς τους απίστους; Πώς θα μπορούσε ο Παύλος να βοηθήση αυτούς τους κατά κόσμον σοφούς ανθρώπους ν’ αρχίσουν να κατανοούν ότι δεν είχαν την αλήθεια; Πώς θα μπορούσε να τους βοηθήση απομακρύνοντας από τις διάνοιές των τους φραγμούς της παραδόσεως; Είδε ότι η σωτηρία αυτών των ανθρώπων θα εξηρτάτο από το να συντρίψη πρώτα την υπερήφανη παράδοσί των. Για τούτο επήγε στο δικαστήριο του Αρείου Πάγου, το ανώτατο δικαστήριο των Αθηνών. Αυτός ήταν ένας τόπος πολύ αρχαίος, και εδώ ο Παύλος συνηγόρησε για την υπόθεσι της Χριστιανοσύνης. Μια και κατανοούμε πώς ο απόστολος Παύλος ενήργησε υπό την καθοδηγία του αγίου πνεύματος, εθέσαμε ενώπιόν μας ένα παράδειγμα του πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι Βιβλικές αλήθειες για να υπερνικηθή η υπερήφανη παράδοσις.

23. Ποιες θεμελιώδεις αλήθειες εχρησιμοποίησε ο Παύλος για να συντρίψη την υπερήφανη παράδοσι;

²³ Ο Παύλος πρώτα έφερε τους υπερήφανους Αθηναίους διανοουμένους σ’ ένα κοινό επίπεδο εκθέτοντας τις θεμελιώδεις αυτές αλήθειες: «Ο Θεός όστις έκαμε τον κόσμον και πάντα τα εν αυτώ, ούτος Κύριος ων του ουρανού και της γης, . . . αυτός δίδει εις πάντας ζωήν και πνοήν και τα πάντα. Και έκαμεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων . . . Διότι εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν . . . Γένος λοιπόν όντες του Θεού, δεν πρέπει να νομίζωμεν τον Θεόν ότι είναι όμοιος με χρυσόν ή άργυρον ή λίθον, κεχαραγμένα δια τέχνης και επινοίας ανθρώπου. . . . προσδιώρισεν ημέραν, εν η μέλλει να κρίνη την οικουμένην εν δικαιοσύνη δια ανδρός τον οποίον διώρισε, και έδωκεν εις πάντας βεβαίωσιν περί τούτου, αναστήσας αυτόν εκ νεκρών.»—Πράξ. 17:24-31.

24. Δείξτε από τις Γραφές ότι κανείς άνθρωπος δεν έχει κάτι για να καυχάται γι’ αυτό.

²⁴ Εδώ βλέπομε πώς ο Παύλος έθεσε το ανθρώπινο γένος με τις υπερήφανες παραδόσεις του στο αληθινό φως δείχνοντας ότι όλοι οι άνθρωποι εξαρτώνται από τον Θεό για την ίδια τους την ύπαρξι. Χωρίς αυτό το πρώτο δώρο από τον Θεό, ούτε αυτοί, ούτε οι πόλεις των, τα έθνη ή οι παραδόσεις των θα υπήρχαν καν εδώ. Για τούτο, κατανοώντας την πλήρη εξάρτησί των από τον Δημιουργό και Ζωοδότη, πρέπει να μάθουν τας οδούς του και να υπακούσουν στις εντολές του. Όπως είπε αργότερα ο Παύλος στην επιστολή του προς τον Τιμόθεο: «Διότι δεν εφέραμεν ουδέν εις τον κόσμον· φανερόν ότι ουδέ δυνάμεθα να εκφέρωμέν τι. Έχοντες δε διατροφάς και σκεπάσματα, ας αρκώμεθα εις ταύτα.»—1 Τιμ. 6:7, 8.

25. Τι πρέπει να κάμωμε για ν’ αποκτήσωμε σωτηρία, και γιατί πρέπει να δώσωμε ευχαριστίες;

²⁵ Κανείς από μας δεν θα μπορέση ποτέ ν’ αποκτήση σωτηρία, είτε ως οικογένεια είτε ατομικώς, εκτός αν όλοι κατανοήσωμε ότι κάθε τι που έχομε προέρχεται από τον Παντοδύναμο Δημιουργό του σύμπαντος. Όλοι πρέπει να είμεθα γεμάτοι, από ευγνωμοσύνη προς Αυτόν για την αγαθότητά του και την χάρι του ν’ ανοίξη για μας το δρόμο προς την εύνοιά του και τη σωτηρία του. Αν δεν εγκαταλείψωμε τις ανθρώπινες κοσμικές παραδόσεις με την υπερηφάνειά των, αυτές θα είναι ένας φραγμός πάντοτε στο δρόμο, πάντοτε βλάπτοντας, πάντοτε διαιρώντας, πάντοτε κρατώντας τους ανθρώπους σε έχθρα με τον Θεό και με τους πλησίον των. Ας δώσωμε ευχαριστίες στον Ιεχωβά για την αποκάλυψι της αληθείας, γνωρίζοντας ότι ο νέος κόσμος του Ιεχωβά δεν έχει χώρο για κάποια διαίρεσι και διάκρισι. Όλοι πρέπει να ζουν μαζί τώρα με ειρήνη και να έχουν ενότητα ο ένας με τον άλλον.

[Εικόνα στη σελίδα 563]

Noah

Negro

Caucasian

Oriental