Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Στον Ησαΐα 66:8 αναγράφεται: «Τις ήκουσε τοιούτον πράγμα; τις είδε τοιαύτα; ήθελε γεννήσει η γη εν μια ημέρα; ή έθνος ήθελε γεννηθή ενταυτώ; αλλ’ η Σιών άμα εκοιλοπόνησεν, εγέννησε τα τέκνα αυτής.» Ποια είναι η διαφορά μεταξύ της «γης» και του «έθνους,» και πώς αυτό σχετίζεται με το θεμέλιον της «νέας γης» στο 1919;

Τα θεμέλια τίθενται για ό,τι πρόκειται να κτισθή επάνω σ’ αυτά, για κάτι νέο που θ’ ανεγερθή υπεράνω αυτών. Στον Ησαΐα 51:16 ο Θεός λέγει τι θα κάμη σχετικά με τους νέους ουρανούς που πρόκειται να στερεωθούν και τη νέα γη που πρόκειται να θεμελιωθή. Λέγει στον λαό του: «Και έθεσα τους λόγους μου εις το στόμα σου, και σε εσκέπασα με την σκιάν της χειρός μου, δια να στερεώσω τους ουρανούς και να θεμελιώσω την γην· και δια να είπω προς την Σιών, Λαός μου είσαι.» Αυτοί οι λόγοι προς τη Σιών καταδεικνύουν ότι ο Θεός αναγνωρίζει ένα λαό σ’ ένα ωρισμένο καιρό, ότι κάνει να γενηθή ένα έθνος, ένας λαός κάτω από μια κυβέρνησι. Η Σιών, όταν ήταν επάνω στη γη, συνηθίζετο να είναι το όρος όπου ήταν ο «θρόνος του Ιεχωβά,» όπου εκάθητο ο βασιλεύς του έθνους του Ιεχωβά.

Στο έτος 1914 ο Ιεχωβά Θεός έφερε στο είναι την ουράνια κυβέρνησι του κεχρισμένου Υιού του, Ιησού Χριστού, του Κληρονόμου της Βασιλείας. Εν τούτοις, στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος άρχισε το έτος εκείνο, οι κεχρισμένοι μάρτυρες του Ιεχωβά επάνω στη γη περιήλθαν σε Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία στα εμπόλεμα έθνη, λόγω φόβου και παρεξηγήσεως. Η οργάνωσίς των υπέστη εισβολή και διεσπάσθη εντελώς. Δεν ενεργούσαν ως έθνος με μια ανεξάρτητη κυβέρνησι, σ’ αυτή δε την περίπτωσι την εγκαθιδρυμένη βασιλεία του Θεού στους ουρανούς. Έγιναν όπως οι Ιουδαίοι στη γη της Βαβυλώνος στη διάρκεια των εβδομήντα ετών που η πρωτεύουσά των πόλις Σιών ή Ιερουσαλήμ και ο ναός της έκειντο ερημωμένοι και δεν είχαν ένα ανάσσοντα βασιλέα.

Στο 1919, λίγο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ιεχωβά φιλαγάθως άρχισε να συνάγη και πάλιν τον διασκορπισμένο, αποδιωργανωμένο λαό του απ’ όλα τα μέρη της γης και ν’ αυξάνη τον αριθμό των. Έθεσε το κεχρισμένο υπόλοιπό του σε μια καλά ωργανωμένη διάταξι και τους έθεσε πάλι σε ενέργεια. Έκαμε πιο βαθιά την εκτίμησί των στο γεγονός ότι η Βασιλεία είχε ιδρυθή κι ετέθη σε λειτουργία στους ουρανούς. Εφόσον υπήρχε ακόμη ένα υπόλοιπο κληρονόμων της Βασιλείας επάνω στη γη, όλοι, όσοι επρόκειτο να είναι συγκληρονόμοι του Ιησού Χριστού στη Βασιλεία, δεν ήσαν μαζί του στους ουρανούς, συμβασιλεύοντας με αυτόν ως νέες ουράνιες εξουσίες της γης, ανάμεσα στους εχθρούς του Χριστού. Εν τούτοις, ο Ιεχωβά Θεός, φέροντας σε γέννησι τη Βασιλεία δι’ ενθρονίσεως και στέψεως του Υιού του Ιησού Χριστού, εγκατέστησε τους συμβολικούς ουρανούς της υποσχεμένης νέας τάξεως.

Ο Ιεχωβά έθεσε τους λόγους του σχετικά με την εγκατάστασι των νέων ουρανών στα στόματα του απολυτρωμένου, απελευθερωμένου λαού του επάνω στη γη. Γι’ αυτό ο λαός του ανέλαβε την κήρυξι των αγαθών νέων της εγκαθιδρυμένης ουρανίας κυβερνήσεως, στην οποία οφείλουν υπέρτατη υποταγή, της βασιλείας του Θεού. Ο Ιεχωβά, με τις σχέσεις αυτές με τον τότε λαόν του, έκαμε ένα έθνος, το υπόλοιπον τον πνευματικού του Ισραήλ, να‘γεννηθή ενταυτώ’. Στο πνευματικό αυτό έθνος ένας «πολύς όχλος» προβατοειδών ανθρώπων έχει προσέλθει κι ενωθή μαζί του.

Τώρα, ποια είναι η διαφορά μεταξύ αυτού του πρόσφατα γεννημένου «έθνους» και της «γης», η οποία «ήθελε γεννήσει εν μια ημέρα»; Για να υπάρξη ένα έθνος πρέπει να έχη μια δική του γη. Λόγου χάριν, εφόσον οι αρχαίοι Ισραηλίται ήσαν εξόριστοι σε ξένο έδαφος, στη γη της Βαβυλώνος, δεν ήσαν ένα έθνος με αναγνωρισμένη υπόστασι μεταξύ των εθνών της γης. Όσο για την πατρίδα των, την περιοχή της Ιουδαίας και της Ιερουσαλήμ, ήταν γη αυτή; Όχι! Έκειτο ερημωμένη χωρίς άνθρωπο και κατοικίδιο ζώο. Οι διερχόμενοι την απέφευγαν με φόβο εξαιτίας όλων των πληγών που είχαν επέλθει σ’ αυτήν από τον Ιεχωβά. Δεν είχε πρωτεύουσα· δεν είχε πόλεις γεμάτες κατοίκους. Ήταν όλο ερείπια που κατοικούντο από άγρια ζώα. Ήταν μια έρημος με φυτά ζούγκλας. Αλλ’ όταν το απελευθερωμένο υπόλοιπο των πιστών Ιουδαίων έφθασε σ’ αυτόν τον έρημο τόπο το θέρος του 537 π.Χ. κι εγκατεστάθη πάλι στα μέρη των προγενεστέρων πόλεων, εκαλλιέργησαν τη γη και ανοικοδόμησαν το θυσιαστήριον του Ιεχωβά στο Όρος Μοριά, α, τότε ανεφάνη μια γη, που κατελήφθη από ένα νεογέννητο έθνος, «εν μια ημέρα,» δηλαδή, σε μια βραχεία περίοδο χρόνου, με μια ξαφνικότητα που εξέπληξε τους εχθρούς. Αυτή η ανοικοδόμησις εκ νέου της χώρας των εξεικόνιζε το πώς θ’ ανεφαίνετο μια γη «νέας τάξεως» το 1919 (μ.Χ.).

Η γη αυτή των μελών του αποκαταστημένου υπολοίπου του πνευματικού Ισραήλ είναι η επίγεια θέσις που κατέχουν επάνω στη γη, σε μια ανανεωμένη και επιδοκιμασμένη στάσι ενώπιον του Ιεχωβά ως μαρτύρων του. Η Σκοπιά (στην Αγγλική) 15ης Οκτωβρίου 1919 έγραψε: «Οι καιροί των Εθνών Έληξαν. Ο παλαιός κόσμος παρήλθε και βαίνει προς διάλυσιν. Ποτέ δεν μπορεί να επανέλθη, και κανείς, ο οποίος έχει κάποια αντίληψι του μεγαλείου που θα φέρη στην ανθρωπότητα και στον τόπο της κατοικίας της, στη γη, η αρχομένη βασιλεία του Χριστού, δεν μπορεί να έχη καμμιά επιθυμία να ιδή την παλαιά τάξι αποκαταστημένη όπως ήταν.» (Σελίς 308, στήλη 2α) Τον Σεπτέμβριο έγινε η πρώτη γενική συνέλευσις του Σήνταρ Πόιντ (Οχάιο), και σχετικά με τούτο Η Σκοπιά της 15ης Δεκεμβρίου 1919 (στην Αγγλική) είπε: «Όταν οι παρόντες ήσαν στον ανώτερο αριθμό της συγκεντρώσεώς των έφθασαν πλήρως τα 7.000 άτομα. Ποτέ δεν είχε παρατηρηθή μια τέτοια συνέλευσις από κανένα που είναι στην παρούσα αλήθεια· ποτέ δεν παρετηρήθη ένα τόσο αρμονικό πνεύμα και ζωηρή επιθυμία να είναι ευλογία ο ένας στον άλλον. . . . Πραγματικά, ήταν καλό να είναι κανείς εκεί, γιατί εδημιουργείτο η σκέψις ότι αυτή η συναναστροφή αποτελεί πρόγευσιν του επαναπατρισμού του λαού του Κυρίου, την οποία λαχταρούν κι αναμένουν.»

Σ’ εκείνη τη συνέλευσι ανηγγέλθη η έκδοσις ενός νέου περιοδικού, του Χρυσού Αιώνος, και προεκάλεσε μεγάλες επευφημίες· ελήφθησαν αμέσως συνδρομές γι’ αυτό, κι εξεδόθη τον Οκτώβριο του έτους εκείνου. Η αναζωογονημένη Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά εξαπέστειλε ογδόντα έξη περιοδεύοντας ομιλητάς (ή «πίλγκριμς») στη διάρκεια του έτους. Αυτοί οι τακτικοί περιοδεύοντες εκπρόσωποι επεσκέπτοντο τις εκκλησίες· επεσκέφθησαν 6.330 πόλεις μικρές και μεγάλες, και διήνυσαν συνολικά 506.860 μίλια. Ωμίλησαν σε 687 δημόσιες συναθροίσεις, με σύνολον ακροατών 107.893. Διηύθυναν, επίσης, 10.398 συναθροίσεις σε αίθουσες με σύνολο παρόντων 479.311. (Σελίς 373) Στον παγκόσμιο εορτασμό του δείπνου τον Κυρίου στις 13 Απριλίου 1919, εώρτασαν πάνω από 17.961 άτομα.

Ως ένα περαιτέρω σύμβολον ότι το υπόλοιπον των μαρτύρων τον Ιεχωβά αποκατεστάθη κι εγκατεστάθη εκ νέου στη «γη» του πνευματικού Ισραήλ, ως μάρτυρες της εγκαθιδρυμένης βασιλείας του Θεού, αποκατεστάθη ο οίκος Μπέθελ στη διεύθυνσι 124 Κολόμπια Χάιτς, Μπρούκλυν, Νέας Υόρκης, και επανεπιπλώθη, και τα γραφεία μετεφέρθησαν εκεί. Εκεί εξακολούθησε να είναι το διεθνές κέντρον των μαρτύρων του Ιεχωβά ως τη σημερινή ένδοξη μέρα το 1960. Το παρόν κτιριακόν συγκρότημα των εργοστασίων είναι απλώς διάδοχον του πρώτου εργαστασίου της Εταιρίας, που ήταν ένα μικρό εργοστάσιο, το οποίον είχε ανεγερθή στη διεύθυνσι 35 Μυρτλ Άβενιου, Μπρούκλυν, το 1920. Σήμερα όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι ένα πνευματικό έθνος εγεννήθη και ακμάζει στη Θεόδοτη γη του που τόσο γρήγορα παρήχθη στην παρούσα ημέρα του Ιεχωβά.

Αυτή η αποκατάστασις του κεχρισμένου υπολοίπου ήταν η τοποθέτησις του θεμελίου μιας νέας γης, όπως προελέχθη στον Ησαΐα 51:16. Τελεί υπό τον Καλόν Ποιμένα-Βασιλέα του Ιεχωβά, Ιησούν Χριστόν. Κατά αξιοσημείωτο τρόπον αυτός συνήγαγε από το έτος 1931 τα «άλλα πρόβατά» του σ’ αυτήν, για να τα κάμη «μίαν ποίμνην» με το κεχρισμένο υπόλοιπον των κληρονόμων της Βασιλείας κάτω από τον «ένα Ποιμένα.» Μ’ αυτόν τον τρόπο η αποκατάστασις του κεχρισμένου υπολοίπου στη Θεόδοτη συμβολική των «γη» επί της γης παρέσχε το θεμέλιο για να οικοδομηθούν επάνω σ’ αυτό οι εκατοντάδες αυτές χιλιάδων «άλλων προβάτων.»

Σ’ αυτή τη συμβολική «γη» των πνευματικών Ισραηλιτών, αυτά τα «άλλα πρόβατα» είναι τώρα οι ξένοι κάτοικοι. Ήδη αυτοί υπερτερούν αριθμητικώς το υπόλοιπον των πνευματικών Ισραηλιτών σε αναλογία πενήντα και πλέον προς ένα. Η συμβολική αυτή «γη», η επίγεια αυτή ποίμνη του Καλού Ποιμένος-Βασιλέως, δεν θα ερημωθή από τη μάχη του Αρμαγεδδώνος. Θα εξακολουθήση να παραμένη σαν ένα σταθερό θεμέλιο στην επερχόμενη διάταξι των «νέων ουρανών και νέας γης.» Όταν και ο τελευταίος από το επιζών πνευματικόν υπόλοιπον θα τελειώση την επίγεια πορεία του και προσληφθή στην ουράνια κυβέρνησι, τότε η συμβολική «γη», που ιδρύθη στο έτος 1919, θα καταληφθή πλήρως απ’ αυτούς τους «ξένους κατοίκους,» τα άλλα πρόβατα.

Απ’ αυτό μπορούμε να διακρίνωμε τη σχέσι μεταξύ της γεννήσεως του αποκαταστημένου έθνους των υιών της Σιών, του πνευματικού Ισραήλ, στο έτος 1919, και της τοποθετήσεως του «θεμελίου της γης,» μιας νέας γης, για την αιώνια κατοχή της από τα λυτρωμένα και τελειοποιημένα «άλλα πρόβατα.»