Ποιος Πραγματικά Μπορεί να Σωθή;

1. Ποιον προσδιορίζουν οι Γραφές ως το «φως του κόσμου», και πώς το φως αυτό επηρεάζει την κρίσι του ανθρωπίνου γένους;

ΤΟ ΑΤΟΜΟ που πράττει το ορθόν και ζητεί την αλήθεια θα έλθη στο φως. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής εισήγαγε τους Ιουδαίους σ’ εκείνον που έγινε το «φως του κόσμου». Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής «ήλθεν εις μαρτυρίαν, δια να μαρτυρήση περί του φωτός, δια να πιστεύσωσι πάντες δι’ αυτού.» (Ιωάν. 1:7) Ο Ιωάννης εγνώριζε ότι το φως του κόσμου ήταν ο Χριστός Ιησούς. (Ιωάν. 8:12) Ο Ιησούς, έχοντας διδάξει τους μαθητάς του όσον αφορά την αλήθεια, είπε σ’ αυτούς: «Σεις είσθε το φως του κόσμου.» (Ματθ. 5:14) Επομένως, οι αληθινοί Χριστιανοί σήμερα είναι το μόνο φως που υπάρχει. Άνθρωποι όλων των τάξεων πρέπει να εξετάσουν τον εαυτό τους και να θέσουν στον εαυτό τους τις ερωτήσεις, «Φοβούμαι το φως; Φοβούμαι την αλήθεια;» Ο Ιησούς θέτει το ζήτημα τετραγωνικά σε όλους: «Και αύτη είναι η κρίσις, ότι το φως ήλθεν εις τον κόσμον, και οι άνθρωποι ηγάπησαν το σκότος μάλλον παρά το φως· διότι ήσαν πονηρά τα έργα αυτών. Επειδή πας όστις πράττει φαύλα, μισεί το φως, και δεν έρχεται εις το φως, δια να μη ελεγχθώσι τα έργα αυτού. Όστις όμως πράττει την αλήθειαν, έρχεται εις το φως, δια να φανερωθώσι τα έργα αυτού, ότι επράχθησαν κατά Θεόν.»—Ιωάν. 3:19-21.

2. Πώς είναι δυνατόν να σωθούν άνθρωποι;

² Ο πλούσιος που ήλθε στον Ιησούν ζητώντας ζωή δεν ζητούσε την αλήθεια. Εγκατέλειψε την ευκαιρία ν’ ακολουθήση τον Ιησούν και επήγε να φροντίση για τα πλούτη του. Πρέπει κανείς να αγαπά πραγματικά την αλήθεια και το φως για να εργάζεται σε αρμονία με τον Θεό. Αυτό ακριβώς ζητούσαν να πράττουν οι μαθηταί του Χριστού, και ο Ιησούς είπε στους μαθητάς του: «Αληθώς σας λέγω, ότι δυσκόλως θέλει εισέλθει πλούσιος εις την βασιλείαν των ουρανών.» «Ακούσαντες δε οι μαθηταί αυτού, εξεπλήττοντο σφόδρα, λέγοντες, Τις λοιπόν δύναται να σωθή; Εμβλέψας δε ο Ιησούς είπε προς αυτούς, Παρά ανθρώποις τούτο αδύνατον είναι, παρά τω Θεώ όμως τα πάντα είναι δυνατά.» (Ματθ. 19:23, 25, 26) Ένας που πράττει το θείο θέλημα του ουρανίου Πατρός θα διαπιστώση ότι είναι δυνατόν να σωθούν άνθρωποι. Ο Θεός το καθιστά δυνατόν. Το κατέστησε δυνατόν αποστέλλοντας τον μονογενή του Υιό στον κόσμο για ν’ αποκτήση αιώνια ζωή «πας ο πιστεύων εις αυτόν.» (Ιωάν. 3:16) Αν ένας πιστεύη στον Υιό, τότε θ’ ακολουθήση τη διδασκαλία του. Θα βαδίση στα ίχνη του. Θα είναι ένας διάκονος. Αυτό σημαίνει υπηρεσία, σκληρό έργο, και εμμονή σ’ αυτό. Εμμονή σ’ αυτό σημαίνει να αγρυπνή κανείς εξακολουθητικά.

3. Τι έκαμαν οι μαθηταί του Ιησού μετά την ανάληψί του στον ουρανό;

³ Αφού ο Ιησούς άφησε τους μαθητάς του και ανελήφθη στους ουρανούς, οι ένδεκα πιστοί απόστολοι μαζί με άλλους μαθητάς, ενέμεναν μαζί στην πίστι και αγρυπνούσαν. Όταν έφθασε η Πεντηκοστή, το άγιο πνεύμα κατέβη επάνω τους και τους εκινητοποίησε σε περαιτέρω δράσι. Από τότε και έπειτα τίποτε δεν μπορούσε να τους σταματήση. Εκήρυτταν. Το ίδιο άγιο πνεύμα που εκινητοποίησε τους μαθητάς τότε, ενεργεί στους αληθινούς Χριστιανούς σήμερα. Η ίδια ενεργός δύναμις ή άγιο πνεύμα του Θεού παρακινεί τώρα τον λαό του να προχωρήση με το έργο του κηρύγματος των αγαθών νέων. Αμέσως μετά την Πεντηκοστή επί τριάμισυ έτη οι μαθηταί εταξίδευαν σε όλη την Παλαιστίνη κηρύττοντας και συνάγοντας το υπόλοιπο των Ιουδαίων που ζητούσαν τον Μεσσία. Μετά απ’ αυτό, το θείο θέλημα υπέδειξε ότι το άγγελμα της σωτηρίας έπρεπε να μεταδοθή σε όλα τα έθνη, τις φυλές και τις γλώσσες· και έτσι οι μαθηταί επήγαν στη Μικρά Ασία, στην Ελλάδα, στη Βαβυλώνα, στην Ιταλία και σε άλλα μέρη του κόσμου.

4. (α) Ποια πράγματα δεν εμποδίζουν τους πραγματικούς Χριστιανούς από το να εκπληρώσουν την ευθύνη τους να είναι διδάσκαλοι; (β) Ποιοι έρχονται τώρα στο όρος του Ιεχωβά, και τι τους υποκινεί;

⁴ Η εντολή που εδόθη στους Χριστιανούς ήταν: «Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς.» (Ματθ. 28:19, 20) Σήμερα τίποτε δεν σταματά έναν πραγματικό Χριστιανό από το να εκπληρώση αυτή την ευθύνη, ούτε και ο ίδιος ο θάνατος. Ακόμη και σ’ αυτές τις έσχατες ημέρες, όταν οι Χριστιανοί βλέπουν τη σύναξι των μεγάλων στρατιών της γης στη μάχη του Αρμαγεδδώνος, δεν φοβούνται, αλλ’ αγρυπνούν, φροντίζοντας για τα πράγματα που ο Ιεχωβά Θεός έθεσε υπό την φροντίδα των. Το μεγάλο τους ενδιαφέρον είναι το ενδιαφέρον για τη Βασιλεία, το να κηρύττουν τα αγαθά νέα σε όλο τον κόσμο για μαρτυρία σε όλα τα έθνη και να συνάγουν τα άλλα πρόβατα. Η τάξις του «πιστού και φρονίμου δούλου» στέκει επάνω στο όρος του Θεού, κράζοντας σε όλους όσοι έχουν αυτιά για να ακούουν, να έλθουν και να λάβουν δωρεάν το «ύδωρ της ζωής». Σήμερα εκατοντάδες χιλιάδων άτομα έρχονται στο «όρος του Ιεχωβά», για να μάθουν εκεί τους νόμους του και τις κατευθύνσεις του. Εκτιμούν την χάριν του, το δώρο του αγαπητού του Υιού, διότι μέσω αυτού αποκτάται η σωτηρία. Αγαπούν την αλήθεια, και γι’ αυτό έρχονται στο φως, τον Χριστόν Ιησούν, και, αφού έλθουν εκεί, θέλουν να κάνουν τα έργα που είναι σε αρμονία με τον Θεό.—Ησ. 2:2-4, ΜΝΚ· Αποκάλ. 22:17.

5. Απέναντι του διωγμού, τι εξακολούθησαν να πράττουν οι μαθηταί του Ιησού, και σε ποια ορθή πορεία πρέπει να παρακινήση αυτό τους αληθινούς Χριστιανούς τώρα;

⁵ Δεν πρόκειται να είναι εύκολο για έναν αληθινό Χριστιανό το να σταθή δημοσία διακηρύττοντας τα αγαθά νέα, όπως δεν ήταν εύκολο και για τους πρώτους μαθητάς, που έστεκαν σε συναγωγές και σε δημόσιες αγορές διακηρύττοντας τα αγαθά νέα για τον Χριστόν Ιησούν. Γι’ αυτό, η Γραφή μάς λέγει, ότι οι μαθηταί εδέροντο και συχνά προειδοποιούντο να παύσουν το κήρυγμα. Μήπως έπαυαν οι πρώτοι Χριστιανοί; Όχι· διότι όσον αφορά τους αποστόλους αναγράφεται: «Κατά πάσαν ημέραν εν τω ιερώ και κατ’ οίκον δεν έπαυον διδάσκοντες και ευαγγελιζόμενοι τον Ιησούν Χριστόν.» (Πράξ. 5:42) Οι απόστολοι εκείνοι, μολονότι ατελείς, ενέμεναν στο από τον Θεό προσδιωρισμένο έργο τους. Δεν ελυπούντο τον εαυτό τους ούτε προέβαλλαν δικαιολογίες για να εγκαταλείψουν το έργο επειδή ήταν σκληρό. Είχαν πεισθή ότι εκείνο που έκαναν ήταν το ορθό πράγμα που έπρεπε να κάμουν. Ο Ιησούς το έκαμε αυτό. Είχαν ακούσει τον διδάσκαλό των να τους λέγη τι να κάμουν και τι να πουν. Είχαν το άγιο πνεύμα που τους υπεστήριζε τώρα. Ο καιρός αυτός δεν ήταν καιρός για δισταγμό, δεν ήταν καιρός για φόβο. Ήταν καιρός για να είναι αφυπνισμένοι και άγρυπνοι. Ήταν τότε καιρός για να κηρύττουν τα αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού, και είναι ακόμη καιρός για να κηρύττωμε, ναι, τώρα, περισσότερο παρά ποτέ, διότι τώρα ακριβώς είναι ο καιρός που ο Χριστός Ιησούς έρχεται ως επιθεωρητής των φρουρών. Μακάριος είναι εκείνος που αγρυπνεί και φυλάττει τα ιμάτιά του, για να μην περιπατή γυμνός και βλέπουν οι άνθρωποι την ασχημοσύνη του. Άσχετα με το τι πράττει ο «Χριστιανικός κόσμος»—και οι αποδείξεις φανερώνουν ότι ο «Χριστιανικός κόσμος» κοιμάται όσον αφορά τη φροντίδα για τα συμφέροντα της Βασιλείας, και έχει απογυμνωθή στα μάτια των Χριστιανών—οι μάρτυρες του Ιεχωβά πρέπει να παραμείνουν και θα παραμείνουν άγρυπνοι σ’ αυτές τις έσχατες ημέρες του τέλους αυτού του συστήματος πραγμάτων και θα κηρύττουν. Αυτός είναι ο καιρός για να εκτελέσουν το θείο θέλημα της συνάξεως των «άλλων προβάτων» από όλα τα έθνη, τις φυλές, τις γλώσσες, τις θρησκείες και από όλες τις τάξεις των ανθρώπων, πλουσίους ή πτωχούς.—Ιωάν. 10:16.

ΕΜΜΟΝΗ Σ’ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑ

6. Γιατί είναι τόσο σπουδαίο να εμμένωμε σ’ αυτά τα πράγματα και πώς θ’ αντιδράση ο παλαιός κόσμος;

⁶ Είναι μεγάλη ανάγκη για ένα Χριστιανό να εμμένη σ’ αυτά τα πράγματα που εδιδάχθη στην πρώτη Χριστιανική του ζωή. Ο Παύλος είπε στον Τιμόθεο: «Κήρυξον τον λόγον· επίμενε εγκαίρως, ακαίρως.» (2 Τιμ. 4:2) Τίποτε δεν μπορεί να επιτραπή να χωρίση ένα Χριστιανό από την αγάπη του Θεού άσχετα με το πόσο σκληρή μπορεί να είναι η εναντίωσις. Δεν είναι καιρός να κοιμώμεθα ή να αναπαυώμεθα ή να τρώγωμε και να πίνωμε και να φροντίζωμε για τις μέριμνες της ζωής αυτής. Η εμμονή από μέρους του Χριστού Ιησού στο κήρυγμα της βασιλείας του Θεού ηρέθισε τον θρησκευτικό κλήρο της εποχής του τόσο πολύ, ώστε τελικά τον εθανάτωσαν επάνω στο ξύλο του μαρτυρίου. Τον εφόνευσαν! Οι πρώτοι Χριστιανοί επέμεναν εξίσου στο κήρυγμά των, το δε πλήθος του Διαβόλου της εποχής εκείνης προσεπάθησε με απειλές και φυλακίσεις να τους κάμη να σταματήσουν τη διακήρυξι των αγαθών νέων του Ιησού Χριστού, που αυτός τους είχε διδάξει. Τούτο απέτυχε.

7-9. Με ποιους τρόπους προσεπάθησε ο κόσμος να συντρίψη την πιστότητα του λαού του Ιεχωβά, αλλά τι έχει να πη ένα βιβλίο που εξεδόθη στις Βρεττανικές Νήσους το 1957, όσον αφορά την αποτελεσματικότητα των μεθόδων αυτών;

⁷ Το ίδιο θρησκευτικό πλήθος προσεπάθησε να κατασιωπήση τους Χριστιανούς σ’ αυτές τις έσχατες ημέρες, επηρεάζοντας το πολιτικό πλήθος να ενεργήση εναντίον των μαρτύρων του Ιεχωβά. Οι ολοκληρωτικοί άρχοντες εχρησιμοποίησαν την «ιδεολογική αποκάθαρσι», τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως και τις Κομμουνιστικές φυλακές. Οι άρχοντες προσεπάθησαν να συντρίψουν την πιστότητα μερικών από τους μάρτυρας του Ιεχωβά, ώστε να μη συνεχίσουν την υπηρεσία των στον Θεό. Εν τούτοις, όταν ένας Χριστιανός είναι αποφασισμένος να παραμείνη πιστός και άγρυπνος, όλη η «ιδεολογική αποκάθαρσις», που γίνεται, δεν θα έχη αποτέλεσμα.

⁸ Ένα βιβλίο που εξεδόθη στις Βρεττανικές Νήσους το 1957 και ωνομάζετο Μάχη για τη Διάνοια, μια Φυσιολογία Μεταστροφής και Ιδεολογικής Αποκαθάρσεως, έλεγε: «Εκείνοι που ανεφέρθησαν ως μεταξύ των πιο ικανών να διατηρήσουν τους κανόνες των και τις πεποιθήσεις των στα Γερμανικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως στη διάρκεια του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ήσαν μέλη του δόγματος των μαρτύρων του Ιεχωβά. Αυτός ο ειρηνιστικός θρησκευτικός όμιλος έχει πολλές παράδοξες δοξασίες, αλλ’ αυτές ενεφυτεύθησαν μέσα τους με τέτοια δύναμι και βεβαιότητα από τους θρησκευτικούς ηγέτας των, ώστε να παραμένουν ενεργοί όταν συνεχής εξασθένισις και ψυχολογικός εκπεσμός είχαν επηρεάσει πλείστους άλλους ανθρώπους των υψίστων ιδεωδών, αλλά όχι ειδικών πίστεων, να δεχθούν την πιο χαμηλή αντίληψι ατομικής και ομαδικής ηθικής. Ένα μέσον προφυλάξεως από τη μεταστροφή είναι πράγματι η ύπαρξις μιας φλογερής και κυριαρχούσης πεποιθήσεως σε κάποιο άλλο «πιστεύω» ή τρόπον ζωής. Η ιστορία δείχνει ότι καλά εκπαιδευμένοι και εκγυμνασμένοι στρατιώται μπορούν να είναι εξίσου γενναίοι και επίμονοι όσο οι μάρτυρες του Ιεχωβά.»

⁹ Έτσι πρέπει να είναι σήμερα όλοι οι μάρτυρες του Ιεχωβά, όλοι οι Χριστιανοί, όλοι οι αληθινοί ακόλουθοι του Ιησού Χριστού. Με αυτή την αποκλειστικότητα αφοσιώσεως στον Ιεχωβά μέσω του Χριστού Ιησού μπορούν να σωθούν.

10, 11. (α) Από πού οι μάρτυρες του Ιεχωβά αποκτούν τη δύναμι που χρειάζεται για να διατηρήσουν αποκλειστική αφοσίωσι στον Ιεχωβά Θεό; (β) Πού βρίσκεται σήμερα ο πιο μεγάλος χωριστός όμιλος μαρτύρων του Ιεχωβά έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες, πιστοποιώντας το γεγονός ότι αυτοί ‛μένουν εις ταύτα’ απέναντι εντόνου διωγμού;

¹⁰ Από πού αποκτούν οι μάρτυρες του Ιεχωβά αυτή τη δύναμι; Όχι από κάτι που είναι μέσα στον εαυτό τους. Αυτό γίνεται με την ενδυνάμωσί των από τον Θεό. Ο Παύλος είπε στον Τιμόθεο: «Συ λοιπόν, τέκνον μου, ενδυναμού δια της χάριτος της εν Χριστώ Ιησού· και όσα ήκουσας παρ’ εμού δια πολλών μαρτύρων, ταύτα παράδος εις πιστούς ανθρώπους, οίτινες θέλουσιν είσθαι ικανοί και άλλους να διδάξωσι. Συ λοιπόν κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού.»—2 Τιμ. 2:1-3.

¹¹ Οι μάρτυρες του Ιεχωβά πρέπει ν’ αγρυπνούν καθημερινά με το να μελετούν τον λόγον του Θεού, με το να συνέρχωνται με τον λαόν του Ιεχωβά στις εκκλησίες, με το να πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι κηρύττοντας τα αγαθά νέα. Σήμερα τα Γερμανικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως έχουν προ πολλού παρέλθει, αλλά οι μάρτυρες του Ιεχωβά παραμένουν, θριαμβευταί. Τα Κομμουνιστικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως είναι ακόμη σε λειτουργία, αλλά οι μάρτυρες του Ιεχωβά αυξάνουν γοργά πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, όπως δείχνει η έκθεσις του Βιβλίου του Έτους των μαρτύρων του Ιεχωβά. Ο πιο μεγάλος χωριστός όμιλος μαρτύρων του Ιεχωβά σε οποιαδήποτε χώρα έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες έχει συγκεντρωθή πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα παρ’ όλη την «ιδεολογική αποκάθαρσι», την προπαγάνδα και τις απειλές για εκμηδένισι και καταστροφή των πιστών δούλων του Θεού.

12, 13. Τι πρέπει να προσέξουν ιδιαίτερα όλοι όσοι θα βρεθούν πιστοί, και πώς;

¹² Άσχετα με το πού ζη κανείς σε όλο τον κόσμο, αν πρόκειται να παραμείνη Χριστιανός και να σταθή άγρυπνος και να βρεθή πιστός όταν θα έλθη ο Χριστός Ιησούς ως κλέπτης στον Αρμαγεδδώνα, πρέπει να προσέχη σταθερά στον εαυτό του και σ’ εκείνο που διδάσκει. Ο μόνος τρόπος να το κάμη αυτό είναι να παραμένη κοντά στην οργάνωσι του Ιεχωβά, να μελετά το θείο θέλημα και να ζη σύμφωνα μ’ αυτό, διότι αν εμμένη σ’ αυτά τα πράγματα και τα πράττη, θα σώση τον εαυτό του κι εκείνους που τον ακούουν.

¹³ Αυτή είναι η δύναμις της οργανώσεως του Ιεχωβά, πίστις στον Ιεχωβά Θεό, στον αγαπητό του Υιό Ιησού Χριστό και στις πιστές του υποσχέσεις. Οι Χριστιανικές διάνοιες πρέπει να είναι γεμάτες από αλήθεια. Και εκείνοι που κάνουν το ίδιο πράγμα που έκανε ο Τιμόθεος, ένας από τους πρώτους Χριστιανούς, ‘προσέχοντας στον εαυτό του και στη διδασκαλία του, εμμένοντας σ’ αυτά και έτσι σώζοντας και τον εαυτό του και εκείνους που τον άκουαν’, θα έχουν την ίδια ανταμοιβή μ’ εκείνον. Μπορείτε να είσθε σεις, αν ζητήτε το Φως, τον Ιησού Χριστό, και πράττετε το θείο θέλημα! Η υπομονή φέρνει ευτυχία. Η υπομονή φέρνει ανταμοιβή. Η επιτέλεσις ενός έργου μέσω πιστού κόπου φέρνει μεγάλη χαρά και απεριόριστη ευτυχία

14. Ποιο είπε ο Ιησούς ότι ήταν το «φαγητόν» του, και ποια, επομένως, είναι η απόφασις των μαρτύρων του Ιεχωβά τώρα;

¹⁴ Οι Χριστιανοί σήμερα εργάζονται, είναι άγρυπνοι, πραγματικά ενασχολημένοι στο κήρυγμα. Μολονότι η εκτέλεσις αυτού του έργου σημαίνει διωγμό για όλους, και θάνατο για μερικούς, εν τούτοις ο Χριστιανός πρέπει πάντοτε να θυμάται ότι ο Ιησούς είπε: «Το εμόν φαγητόν είναι να πράττω το θέλημα του πέμψαντός με, και να τελειώσω το έργον αυτού.» (Ιωάν. 4:34) Ως το πλήρες τέλος, λοιπόν, ως τη λήξι της μάχης του Αρμαγεδδώνος, οι μάρτυρες του Ιεχωβά θα εξακολουθήσουν να αγρυπνούν, παραμένοντας αφυπνισμένοι, φυλάττοντας τα διακονικά τους ιμάτια. Θα εμμείνουν στην αποστολή των διακηρύττοντας τα αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού.