Στραφήτε στην Κοινωνία του Νέου Κόσμου
1. Τι είδους οργάνωσις είναι η Χριστιανική εκκλησία,·
ΣΤΗ θεοκρατική Χριστιανική εκκλησία έχομε μια οργάνωσι σταθερά αφωσιωμένη στην εκτέλεσι των σκοπών του Ιεχωβά, και τη μόνη οργάνωσι που διατηρεί στη γη τις αρετές του Θεού. Ο Ιησούς ανεφέρθη στους Χριστιανούς ως μέσον διατηρητικό της ανθρωπίνης ζωής, της λατρείας του Ιεχωβά και της αρετής, όταν είπε, «Σεις είσθε το άλας της γης.» (Ματθ. 5:13) Αυτό το «άλας», που φαίνεται τώρα στην κοινωνία του Νέου Κόσμου, έχει ευθύνες που δεν μπορεί να τις αποφύγη, με σκοπό να υποστηριχθή η δικαιοσύνη του Ιεχωβά, το προνόμιο δε αυτό και η υποχρέωσις ανήκουν σε όλους όσοι ενασχολούνται στη Χριστιανική λατρεία.
2. Στην πρώτη Χριστιανική εκκλησία ποιες ανάγκες έπρεπε να ικανοποιηθούν;
2 Ο Ιησούς Χριστός εγκαινίασε τη Χριστιανική εκκλησία. Μετά τη σταύρωσί του, την ανάστασί του και την εξύψωσί του στον ουρανό, έστειλε στους συντρόφους του το πνεύμα και τη δύναμι του ουρανίου του Πατρός, για να μπορέσουν να προχωρήσουν στην επέκτασι της αληθινής λατρείας ως η πρώτη Χριστιανική εκκλησία. Το Χριστιανικό ευαγγέλιο έπρεπε να κηρυχθή, άνθρωποι έπρεπε να γίνουν πνευματικώς ισχυροί για ν’ αντισταθούν στη διαφθορά της κυριάρχου Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εκκλησίες εχρειάζετο να οργανωθούν, και τα άτομα στις εκκλησίες να διδαχθούν και εκπαιδευθούν στη Χριστιανική διακονία. Οι Χριστιανοί, αρχάριοι και πεπειραμένοι εξίσου, έπρεπε να τηρούνται μέσα στα όρια της Χριστιανικής κοσμιότητος και να ενεργούν βάσει Χριστιανικών αρχών· αλλιώς, η διαφθορά θα παρεμπόδιζε τον θρίαμβο της Χριστιανικής εκκλησίας στα από τον Θεό προσδιωρισμένα καθήκοντά της.
3. Δείξτε την προμήθεια που έγινε για την αντιμετώπισι των αναγκών και απαιτήσεων της Χριστιανικής εκκλησίας.
3 Υπήρχε, συνεπώς, στη Χριστιανική εκκλησία μια ανάθεσις καθηκόντων, η οποία ανάθεσις καθηκόντων ή διορισμός σε ειδικά προνόμια και ευθύνες εγίνετο σε αφιερωμένους ανθρώπους που παρείχαν απόδειξι πνευματικής ωριμότητος και πιστότητος στα καθήκοντά των και στους διορισμούς των. Οι διορισμοί αυτοί εγίνοντο από το κυβερνών σώμα της πρώτης Χριστιανικής εκκλησίας που ήταν συγκεντρωμένο στην Ιερουσαλήμ και περιελάμβανε τους αποστόλους και άλλους ωρίμους Χριστιανούς, καθώς και τους αντιπροσώπους των. Οι διωρισμένοι αυτοί συμμετείχαν στη διακονία που ήταν κοινή για όλους τους Χριστιανούς. Είχαν να φροντίσουν για διοργανωτικά καθήκοντα στην εκκλησία, στην οποίαν ήσαν τοποθετημένοι και με την οποία συνυπηρετούσαν. Η φροντίδα και η εποπτεία των οικείων εκκλησιών απαιτούσε όπως οι επίσκοποι Χριστιανοί επαγρυπνούν, για να περιπατούν στα μονοπάτια της αρετής η εκκλησία η ίδια και τα άτομα που περιελάμβανε.
4. Ποιοι μπορούσαν κατάλληλα να διορισθούν σε ειδική διακονία;
4 Στο τρίτο κεφάλαιο της Πρώτης προς Τιμόθεον επιστολής εκτίθενται προσόντα που έπρεπε να κατέχη εκείνος που θα ήθελε να διορισθή ως επίσκοπος στη Χριστιανική εκκλησία. Αυτός δεν έπρεπε να είναι αξιόμεμπτο πρόσωπο, δίγαμος, ακρατής άνθρωπος χωρίς αυτοκυριαρχία, ασταθής στη διάνοια και άτακτος, αφιλόξενος, μέθυσος, φιλόνεικος, ή φιλάργυρος, δεν έπρεπε να είναι άτομο που περιθάλπει τη νεανική παραμέλησι καθηκόντων, ούτε νεοκατήχητος, ούτε απατεών σε εμπορικά ζητήματα. Όσον αφορά τους επισκόπους αναφέρεται: «Και ούτοι δε ας δοκιμάζωνται πρώτον ως προς την καταλληλότητα, έπειτα ας διακονώσιν, εάν ήναι άμεμπτοι.» (1 Τιμ. 3:10, ΜΝΚ) «Και όσα ήκουσας παρ’ εμού δια πολλών μαρτύρων, ταύτα παράδος εις πιστούς ανθρώπους, οίτινες θέλουσιν είσθαι ικανοί και άλλους να διδάξωσι.»—2 Τιμ. 2:2.
5, 6. Πόσο γενική ήταν αυτή η διαδικασία του διορισμού, και σε ποιο βαθμό οι διοριζόμενοι ήσαν όμοιοι με τον κλήρο του «Χριστιανισμού»;
5 Αυτή ήταν η ομοιόμορφη διάταξις σε όλες τις Χριστιανικές εκκλησίες και η μέθοδος διορισμού υπευθύνων ατόμων που θα εφρόντιζαν για κάθε ένα από τα εκκλησιαστικά ποίμνια, ακόμη και ως την Αντιόχεια, καθώς διαβάζομε: «Ήσαν δε εν Αντιοχεία εν τη υπαρχούση εκκλησία προφήται τίνες και διδάσκαλοι.» (Πράξ. 13:1) Απευθυνόμενος προς τους Φιλιππησίους ο Παύλος λέγει: «Προς πάντας τους αγίους εν Χριστώ Ιησού, τους όντας εν Φιλίπποις, μετά των επισκόπων και διακόνων.» (Φιλιππησ. 1:1) Μ’ αυτούς τους διακονικούς υπηρέτας και επισκόπους και βοηθούς στη θεοκρατική Χριστιανική οργάνωσι δεν ομοιάζουν καθόλου τα μέλη της τάξεως του κλήρου του «Χριστιανισμού». Οι θεοκρατικοί υπηρέται ούτε αξιούν ούτε προσπαθούν να οδηγήσουν τα ποίμνιά των στην πολιτική, στην κοινωνική μεταρρύθμισι, στην ψυχιατρική, στο χαρτοπαίγνιο ή στις ειδωλολατρικές θρησκευτικές διδασκαλίες και συνήθειες. Αντιθέτως, οι υπηρέται αυτοί αναγνωρίζονται επειδή έχουν μελετήσει και διδάξει τον λόγον του Θεού και τους νόμους του Χριστού· έχουν κηρύξει τη βασιλεία του Ιεχωβά, το αντίλυτρον του Χριστού, την ανάστασι, τον Νέο Κόσμο και, μαζί με όλα αυτά, έχουν επιμείνει ότι τα άτομα που αποτελούν τη Χριστιανική εκκλησία πρέπει να είναι ενάρετα ή αλλιώς να αποβληθούν.
6 Επάνω σ’ αυτές τις γραμμές, λοιπόν, ήταν ωργανωμένη και λειτουργούσε η πρώτη εκκλησία, και ούτε αυτή ούτε ο λόγος του Θεού που αυτή εκήρυττε είναι υπεύθυνοι για τις συνθήκες που επεκράτησαν μετά τον θάνατο των αποστόλων. Τότε η Χριστιανική οργάνωσις επήγε σε αιχμαλωσία στον ειδωλολατρικό κόσμο και ανεδύθη μια μιγάς οργάνωσις, η συγχωνευμένη θρησκεία ειδωλολατρίας και ψευδούς Χριστιανοσύνης. Η Χριστιανοσύνη και ο «Χριστιανικός κόσμος» δεν είναι το ίδιο, βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές στο επίμαχο ζήτημα που περιλαμβάνει την καθαρή λατρεία και την αρετή.
7. (α) Αναφέρατε τις περιστάσεις και το περιεχόμενο της προφητείας του Παύλου που αναγράφεται στις Πράξεις, κεφάλαιον 20. (β) Εξεπληρώθη μέχρις εξαλείψεως της αληθείας και της αρετής;
7 Ο απόστολος Παύλος, έχοντας το πνεύμα του Θεού του, γνωρίζοντας την εναντίωσι του Σατανά και τις συνθήκες που περιέβαλλαν τη Χριστιανική οργάνωσι, με τα μάτια στο μέλλον και μιλώντας υπό έμπνευσιν, έστειλε από τη Μίλητο ανθρώπους στην Έφεσο για να προσκαλέση τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και είπε σ’ αυτούς: «Και τώρα ιδού, εγώ εξεύρω ότι πλέον δεν θέλετε ιδεί το πρόσωπόν μου σεις πάντες, μεταξύ των οποίων διήλθον κηρύττων την βασιλείαν του Θεού. Όθεν μαρτύρομαι προς εσάς εν τη σήμερον ημέρα, ότι εγώ είμαι καθαρός από του αίματος πάντων· διότι δεν συνεστάλην να αναγγείλω προς εσάς πάσαν την βουλήν του Θεού. Προσέχετε λοιπόν εις εαυτούς, και εις όλον το ποίμνιον, εις το οποίον το πνεύμα το άγιον σάς έθεσεν επισκόπους, δια να ποιμαίνητε την εκκλησίαν του Θεού, την οποίαν απέκτησε δια του αίματος του ιδίου [Υιού]. Διότι εγώ εξεύρω τούτο, ότι μετά την αναχώρησίν μου θέλουσιν εισέλθει εις εσάς λύκοι βαρείς, μη φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών θέλουσι σηκωθή άνθρωποι λαλούντες διεστραμμένα, δια να αποσπώσι τους μαθητάς οπίσω αυτών. . . . Πρέπει να βοηθήτε τους ασθενείς, και να ενθυμήσθε τους λόγους του Κυρίου Ιησού, ότι αυτός είπε, Μακάριον είναι να δίδη τις μάλλον παρά να λαμβάνη.» (Πράξ. 20:18-35) Επαληθεύοντας την πρόβλεψι του Παύλου, περιεστοίχισαν λύκοι από μέσα και απ’ έξω το ποίμνιο του Θεού, η δε ιστορία αναγράφει πόσο αδύνατα σχετικώς έλαμπε το φως της αληθείας σε όλους τους αιώνας που ακλούθησαν. Όμως, παρά την αιχμαλωσία αυτή της Χριστιανικής εκκλησίας, οι αρχές της Χριστιανοσύνης παρέμειναν ζωντανές και ο λόγος του Θεού, με τη δύναμι του Θεού, διετηρήθη σε όλους τους αιώνας και φθάνει σ’ εμάς καθαρός και αξιόπιστος σήμερα.
Σ’ ΑΥΤΗΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΤΡΑΦΗΤΕ
8. Σήμερα ποια προμήθεια είναι πραγματικά μαζί μας;
8 Σήμερα, εν τούτοις, υπάρχει και κάτι άλλο μαζί μας εκτός από αυτόν τον λόγον του Θεού, το οποίο γίνεται ομοίως δυνατόν με το πνεύμα του Ιεχωβά. Αυτό είναι η κοινωνία του Νέου Κόσμου, που εκτείνεται σε όλη τη γη και που αποτελείται από άνδρες και γυναίκες όλων των εθνών, που ο καθένας τους έχει προσέλθει στον Ιεχωβά Θεό με αφιέρωσι, παρέχοντας απόδειξι ότι έχει την επιδοκιμασία και το πνεύμα του Ιεχωβά καθώς συμμετέχει ο καθένας στο έργο της επεκτάσεως της καθαρής λατρείας. Πώς είναι δυνατόν, σ’ έναν κόσμο που έχει φθάσει σ’ ένα νέο βάθος διαφθοράς, να υπάρχη μια κοινωνία αφωσιωμένη στον νέο κόσμο, όπου θα κατοική δικαιοσύνη; (2 Πέτρ. 3:13) Υπάρχει πραγματικά επάνω στη γη μια κοινωνία ή ένας όμιλος Χριστιανών που επιμένει να ασκήται η αρετή από τα μέλη της και τους συνταυτισμένους μαζί της, στην οποία μπορείτε να στραφήτε; Μάλιστα!
9, 10. Ποια ανάπτυξις ωδήγησε στην επανεγκαθίδρυσι της θεοκρατικής διακυβερνήσεως επάνω στη γη;
9 Ο απόστολος Παύλος, όπως ετόνισε στην τελική του ομιλία προς τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας της Εφέσου, εκήρυττε το άγγελμα της Βασιλείας. Εκείνοι που επίστευαν στις επαγγελίες του Ιεχωβά, επίστευαν στο άγγελμα αυτό και απέβλεπαν στην εγκαθίδρυσι της βασιλείας των ουρανών στον ωρισμένο καιρό του Ιεχωβά. Καθώς επλησίαζε ο καιρός για τη γέννησι αυτής της δικαίας κυβερνήσεως, ο Ιεχωβά είχε ένα έργο να κάμη στη γη, κινώντας Χριστιανούς, μέσω της κατανοήσεως του λόγου της αληθείας του, να προοδεύσουν στη Χριστιανική διδασκαλία, οργάνωσι και πράξι. Με μια αρχή μικρή, μολονότι όχι αξιοκαταφρόνητη, στα τελευταία χρόνια του δεκάτου ενάτου αιώνος, άρχισε το προπαρασκευαστικό έργο της αναγγελίας της βασιλείας του Θεού επάνω στη γη. Χριστιανοί διωργανώθησαν σε μια εκτός δογμάτων εταιρία και σε εκκλησίες για συστηματική μελέτη της Γραφής και διακονία. Έχοντας ιδεί τα κακά της διακυβερνήσεως του κλήρου, ωργανώθησαν στην αρχή σύμφωνα με δημοκρατικές κατευθύνσεις, έτσι ώστε κάθε εκκλησία διηύθυνε τις υποθέσεις της με δημοκρατική ψήφο. Αργότερα έγινε κάποια πρόοδος προς τη θεοκρατική διακυβέρνησι. Ήλθε το έτος 1931, κατά το οποίον η επίσημη Εταιρία που είχαν σχηματίσει για τη συστηματική εκτέλεσι του έργου των, έκαμε ένα βήμα προς τα εμπρός, αποβλέποντας στην αποκατάστασι της θεοκρατικής διακυβερνήσεις μεταξύ των Χριστιανών επάνω στη γη.
10 Το επόμενο έτος, 1932, η εκκλησία των μαρτύρων του Ιεχωβά σε όλο τον κόσμο έφερε τον εαυτό της κάτω από θεοκρατικούς τρόπους ενεργείας, με τη φανερή ευλογία του Ιεχωβά, ώσπου σήμερα βρίσκομε την κοινωνία του Νέου Κόσμου σε όλη τη γη να λειτουργή όπως και η πρώτη Χριστιανική εκκλησία, όχι εμπορικά, όχι πολιτικά, με εκούσια ενέργεια κάθε ατόμου που περιλαμβάνεται σ’ αυτήν. Υπάρχει, λοιπόν, τώρα ο κατάλληλος θεοκρατικός έλεγχος επάνω στη Χριστιανική εκκλησία, ο οποίος έλεγχος δεν υπήρχε αφότου έγινε η αιχμαλωσία για την οποία προειδοποίησε ο Παύλος.
11. Ποιος διευθύνει τη Χριστιανική κοινωνία Νέου Κόσμου;
11 Ποιος έχει τον έλεγχο της οργανώσεως, ποιος την διευθύνει; Ποιος είναι επικεφαλής; Ένας άνθρωπος; Ένας όμιλος ανθρώπων; Μια τάξις κλήρου; Ένας πάπας; Μια ιεραρχία; Ένα συμβούλιο; Όχι, κανείς απ’ αυτούς. Πώς είναι δυνατόν αυτό; Σε οποιαδήποτε οργάνωσι δεν είναι μήπως αναγκαίο να υπάρχη μια διευθύνουσα κεφαλή ή τμήμα που καθορίζει την τακτική της και που ελέγχει ή οδηγεί την οργάνωσι; Μάλιστα. Μήπως είναι ο ζων Θεός Ιεχωβά εκείνος που διευθύνει τη θεοκρατική Χριστιανική οργάνωσι; Μάλιστα!
12. Ποια ζωτικά γεγονότα αποδεικνύει η προηγούμενη απάντησις;
12 Εξαιτίας του ζωτικού γεγονότος ότι ο νόμος που διέπει τη λειτουργία της θεοκρατικής κοινωνίας του Νέου Κόσμου είναι ο λόγος του Ιεχωβά Θεού, και εξαιτίας του γεγονότος ότι ο ενθρονισμένος στον ουρανό Χριστός Ιησούς είναι ο Εκτελεστικός Αξιωματούχος του Ιεχωβά, ο οποίος συνεχίζει το έργο του στη γη, και εξαιτίας του προσθέτου γεγονότος ότι το πνεύμα του Θεού δια του Χριστού Ιησού λειτουργεί μέσω του λόγου του και επάνω στις καρδιές και στις διάνοιες των αφιερωμένων δούλων του, η κοινωνία Νέου Κόσμου είναι θεοκρατική, που σημαίνει «Κυβερνώμενη από τον Θεό».
13. (α) Πώς γίνονται οι διορισμοί των διακονικών υπηρετών; (β) Αποδείξτε ότι οι διορισμοί αυτοί είναι θεοκρατικοί. (γ) Επάνω σε ποιους ασκείται ο θεοκρατικός έλεγχος;
13 Μήπως ο Χριστός Ιησούς έρχεται στη γη και κάνει διορισμούς των διαφόρων διακονικών υπηρετών, επισκόπων και βοηθών και άλλων τέτοιων διακόνων σε όλες τις εκκλησίες στη γη; Όχι. Πώς, λοιπόν, γίνονται αυτοί οι διορισμοί; Γίνονται από το ορατό κυβερνών σώμα που είναι συνταυτισμένο με τη νόμιμη αντιπροσωπεία η Εταιρία, που οι μάρτυρες του Ιεχωβά στο 1884 διεμόρφωσαν σε σωματείο γι’ αυτόν τον σκοπό, και η οποία τώρα ονομάζεται Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Πενσυλβανίας. Οι μάρτυρες του Ιεχωβά είναι θεοκρατικοί επειδή ενεργούν σύμφωνα με τον γραπτό λόγο του μεγάλου Θεοκράτου και σύμφωνα με την πρότυπη οργάνωσι της πρώτης Χριστιανικής εκκλησίας που εγκαινιάσθη από τον Ιησού Χριστό. Μήπως μερικοί θα πουν «αυτό είναι εξεζητημένο»; Αλλ’ ας δείξουν εκείνοι που ισχυρίζονται ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά δεν είναι θεοκρατική οργάνωσις, σε ποιο σημείο δεν είναι. Σε λόγο και σε έργο, σε διδασκαλία, σε οργάνωσι και σε τακτική, η κοινωνία Νέου Κόσμου προσπαθεί ειλικρινώς να συμμορφώνεται προς τον λόγον του Ιεχωβά Θεού και να εμμένη στις αρχές του, και για τούτο είναι Γραφική, Χριστιανική, θεοκρατική ή διευθυνόμενη από τον Θεό οργάνωσις. Μέσω του λόγου του ο Ιεχωβά εκφράζει τη γνώμη του στον λαό του. Δεν υπάρχει άλλη οργάνωσις στον «Χριστιανικό κόσμο» που να συμμορφώνεται με το υπόδειγμα ή πρότυπον των Γραφών. Μόνο η κοινωνία Νέου Κόσμου των μαρτύρων του Ιεχωβά επιμένει να συμμορφώνωνται εκείνοι που είναι στις τάξεις της με το Γραφικό υπόδειγμα, τόσο σε ζητήματα προσωπικά, όσο και εκκλησιαστικά. Αυτός ο θεοκρατικός έλεγχος και διεύθυνσις δεν ασκείται επάνω σε όλους τους ανθρώπους· δεν ασκείται καν επάνω σε όλους όσοι μπορεί να έρχωνται σε επαφή με την κοινωνία Νέου Κόσμου ή και να είναι συνταυτισμένοι με τις εκκλησίες των μαρτύρων του Ιεχωβά ή να παρακολουθούν τις συναθροίσεις των. Ένα άτομο πρέπει εκούσια να υποταχθή ή υπαχθή στον ευεργετικό έλεγχο με την προσωπική του αφιέρωσι στον Ιεχωβά Θεό· και έτσι ο θεοκρατικός έλεγχος και διεύθυνσις ασκείται μόνο επάνω στους αφιερωμένους.
14. Για ποιον σκοπό γίνονται οι θεοκρατικοί διορισμοί;
14 Η τωρινή ανάθεσις καθηκόντων στους υπηρέτας της εκκλησίας και τους άλλους ειδικούς αντιπροσώπους της θεοκρατικής οργανώσεως είναι για ειδικούς σκοπούς. Αυτοί πρέπει να τρέφουν το ποίμνιον του Θεού, ποιμαίνοντας πιστά και με αγάπη. Πρέπει να βοηθούν τον λαόν του Ιεχωβά παντού να μελετά τη Γραφή, ν’ αυξάνη σε ωριμότητα, να εκπαιδεύεται στη διακονία του αγρού, κηρύττοντας το ευαγγέλιον της Βασιλείας στους άλλους, και πρέπει να διατηρούν την αρετή στην εκκλησία σε όλη την οργάνωσι της κοινωνίας του Νέου Κόσμου. Αυτό είναι αναγκαίο για να μην επιτραπή να εισδύση και επιφέρη μολυσμό η διαφθορά και η απρέπεια κάθε είδους.
15. Με ποιον τρόπο η θεοκρατική αρχή της αποκοπής βρίσκεται στην κοινωνία του Νέου Κόσμου;
15 Όπως παρετηρήσαμε προηγουμένως, στο έθνος του τυπικού Ισραήλ η διαφθορά της καθαρής λατρείας επέφερε θάνατο σ’ εκείνον που διέπραττε το αδίκημα. Στη Χριστιανική εκκλησία τα μέλη της εκκλησίας δεν αφαιρούν τη ζωή ενός πταίστου. Υπάρχει, εν τούτοις, μια Χριστιανική αποκοπή ή απομάκρυνσις από την επικοινωνία. Τούτο δεν είναι αφαίρεσις ανθρωπίνης ζωής, αλλά είναι μια αποβολή από την επικοινωνία με την εκκλησία των αφιερωμένων δούλων του Ιεχωβά Θεού, μια αποκοπή από την κοινωνία του Νέου Κόσμου. Τούτο είναι αναγκαίο και ακολουθία την εξάντλησι των άλλων προβλέψεων του Χριστιανικού κανόνος για τον χειρισμό τέτοιων ζητημάτων, επιτελείται δε με την ώριμη κρίσι και τη μελετημένη ενέργεια των διωρισμένων υπηρετών της Χριστιανικής εκκλησίας. Αυτό αποτελεί ευθύνη των. Αν είναι πιστοί, πρέπει ν’ ανταποκριθούν σ’ αυτή την ευθύνη, χωρίς πάθος, χάριν των συμφερόντων όλων των ενδιαφερομένων και για την τιμή του Ιεχωβά και την καθαρότητα της οργανώσεώς του.
ΣΤΑΣΙΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΑΠΟΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
16. Απαριθμήσατε αδικήματα που απαιτούν καθαρισμό.
16 Στα αδικήματα που καθιστούν αναγκαία την αποκοπή από την επικοινωνία περιλαμβάνονται εκείνα που επέφεραν τιμωρία στον καιρό της πρώτης Χριστιανικής εκκλησίας. Στα αδικήματα αυτά περιλαμβάνεται η εμμονή στο ψεύδος, στην κλοπή, οι ανέντιμες συνήθειες στο εμπόριο, οι σεξουαλικές προσβολές, η διδασκαλία ψευδών δογμάτων, η άρνησις της προμηθείας του Ιεχωβά δια του Ιησού Χριστού, ο στασιασμός εναντίον της θεοκρατικής οργανώσεως, η πρόκλησις ερίδων, η συκοφαντία, η κακολογία και άλλα αδικήματα. Αυτά, καθώς γνωρίζομε, δεν συμβιβάζονται με την έννοια της αρετής και δεν μπορούμε να φαντασθούμε ότι τέτοια πράγματα διαπράττονται από τον Ιεχωβά Θεό ή από τον Υιό του Ιησού Χριστό.
17. Από ποιες απόψεις η αποκοπή από την επικοινωνία είναι πράξις αγάπης;
17 Ο Χριστιανικός νόμος σ’ αυτά τα πράγματα δεν αγνοεί την αδυναμία του ανθρώπου ούτε παραβλέπει την απολυτρωτική προμήθεια του Ιησού Χριστού και τη συγχώρησι και το έλεος του Ιεχωβά. Η διαδικασία της αποκοπής από την επικοινωνία τα λαμβάνει όλα αυτά υπ’ όψι και είναι πραγματικά μια τελευταία προσφυγή αφού όλες οι άλλες προμήθειες απέτυχαν να διατηρήσουν ή να αποκαταστήσουν καθαρότητα και αρετή. Συνεπώς, η αποκοπή από την επικοινωνία είναι πράγματι μια πράξις αγάπης, αγάπης από μέρους του Ιεχωβά Θεού και του Ιησού Χριστού, από μέρους της ίδιας της θεοκρατικής οργανώσεως και από μέρους των υπηρετών της εκκλησίας, οι οποίοι κατάλληλα αναλαμβάνουν απ’ ευθείας αυτή την ενέργεια. Αυτό συμβαίνει επειδή η αποκοπή δεν γίνεται με κακεντρέχεια ή έλλειψι αγαθότητος, αλλά με υπακοή στους δικαίους νόμους του Ιεχωβά. Είναι πράξις πιστότητος· παράλειψις του να τηρηθή η οργάνωσις καθαρή θα ήταν απιστία. Η αποκοπή έχει τριπλούν σκοπό, (1) να διατηρήση καθαρή τη Χριστιανική εκκλησία της κοινωνίας Νέου Κόσμου· (2) να βοηθήση τον πταίστην, αν είναι δυνατόν, με το δραστικό αυτό μέσον, ώστε να μπορέση να του κάμη εντύπωσι το σφάλμα του και να μετανοήση δεόντως ενώπιον του Ιεχωβά Θεού· (3) είναι προς το συμφέρον εκείνων οι οποίοι παρατηρούν την ενέργεια που γίνεται, διότι, και τους βεβαιώνει για την ορθή πορεία της θεοκρατικής οργανώσεως, και τους προειδοποιεί για τη σοβαρότητα της παρεκκλίσεως από την κατάλληλη διαγωγή.
18. Παραβάλατε τα σεξουαλικά αδικήματα με άλλες παραβάσεις του Χριστιανικού νόμου.
18 Υπάρχουν αυτά τα ποικίλα αδικήματα, μερικά από τα οποία κατωνομάσαμε, που συντελούν στην εξασθένησι του ατόμου και της εκκλησίας αν εμμένη κανείς σ’ αυτά. Πλείστα απ’ αυτά μπορούμε να τα αναγνωρίσωμε ως αδικήματα εναντίον ενός άλλου ατόμου, που αποστερούν τον άλλον από ωρισμένα δικαιώματα και για τούτο δείχνουν έλλειψι αγάπης. Αλλά μερικοί φαίνεται να δυσκολεύωνται να κατανοήσουν γιατί τα σεξουαλικά αδικήματα είναι τόσο απαράδεκτα στη Χριστιανική οργάνωσι και γιατί καταδικάζονται τόσο έντονα από τον Θεό τον ίδιο στον λόγο του, τη Γραφή. Ο μεγάλος Δημιουργός και Πατέρας είναι εκείνος που έκαμε την προμήθειά του για τη μεταβίβασι της ανθρωπίνης ζωής, και αυτή είναι κάτι πολύ θαυμαστό και ιερό. Έχομε όλοι λάβει τα οφέλη της, επειδή ζούμε. Αν δεχώμεθα τα οφέλη της, δεχόμεθα, φυσικά, και την μέθοδο του Θεού, η δε αποδοχή του οφέλους και της μεθόδου από μας καθιστά επιτακτικό σ’ εμάς να δεχθούμε την από τον Θεό ρύθμισι της όλης πορείας. Μερικοί μπορεί να υποστηρίζουν ότι τα σεξουαλικά αδικήματα δεν βλάπτουν, ούτε ακόμη τους ίδιους εκείνους που μετέχουν εκουσίως· που, λοιπόν, είναι το άδικο; Το ψεύδος, μάλιστα! Η κλοπή, μάλιστα! Τέτοια αδικήματα αποστερούν τον άλλον από εκείνο που του ανήκει δικαιωματικά. Αλλά ένα αδίκημα όπως η μοιχεία ή η πορνεία, δεν είναι διαφορετικό; Αφού τόσο κοινώς ασκείται στον παλαιό κόσμο, πώς μπορεί να είναι τόσο κακό να το ασκούν τα μέλη της κοινωνίας του Νέου Κόσμου;
19. Πώς ο Παύλος δείχνει ότι εμπλέκεται η θρησκεία σ’ αυτό το ζήτημα;
19 Ίσως ο απόστολος Παύλος αντιμετώπισε τέτοιον ή όμοιο συλλογισμό. Σε κάποιο περιστατικό που αναφέρεται στο έκτο κεφάλαιο της Πρώτης προς Κορινθίους επιστολής, δείχνει ότι εμπλέκεται η θρησκεία σ’ αυτό το ζήτημα, λέγοντας μεταξύ άλλων τα εξής: «Φεύγετε την πορνείαν· παν αμάρτημα το οποίον ήθελε πράξει ο άνθρωπος, είναι εκτός του σώματος· ο πορνεύων όμως αμαρτάνει εις το ίδιον αυτού σώμα. Ή δεν εξεύρετε, ότι το σώμα σας είναι ναός του αγίου πνεύματος του εν υμίν, το οποίον έχετε από Θεού; και δεν είσθε κύριοι εαυτών; Διότι ηγοράσθητε δια τιμής· δοξάσατε λοιπόν τον Θεόν δια του σώματός σας.»—1 Κορ. 6:9-20.
20. Γιατί πρέπει τα «άλλα πρόβατα» του Κυρίου να απέχουν από σεξουαλικές ακαθαρσίες;
20 Εδώ ο Παύλος απευθύνεται στα μέλη του σώματος του Χριστού. Αλλά μήπως αυτό σημαίνει ότι η εντολή αυτή περί αποχής από σεξουαλικές ακαθαρσίες δεν είναι δεσμευτική και για τα άλλα πρόβατα του Κυρίου, που αποτελούν τη μεγάλη πλειονότητα εκείνων που ανήκουν στην κοινωνία του Νέου Κόσμου; Δεν θα μπορούσε να είναι αυτό το συμπέρασμα, αλλά, μάλλον, η διαταγή αυτή για ηθική καθαρότητα είναι εξίσου δεσμευτική για όλους τους δούλους τους αφιερωμένους στον Θεό. Γιατί; Επειδή το πνεύμα του είναι επάνω στον αφιερωμένο λαό του ως όμιλον ή σώμα και ως άτομα. Οι άλλες εκείνες αμαρτίες που καταδικάζονται, όπως το ψεύδος, η κλοπή, η διδασκαλία εσφαλμένων δογμάτων, και ο στασιασμός, είναι αμαρτίες έξω από το σώμα τού κάθε μέλους των «άλλων προβάτων» του Κυρίου, αλλ’ οι αμαρτίες της μοιχείας και της πορνείας είναι αμαρτίες εναντίον του σώματος του ατόμου, το οποίο πρέπει να χρησιμοποιήται για να δοξάση τον Θεό.
21. Τι πρέπει να κάμωμε για να δοξάσωμε τον Θεό;
21 Δεν μπορούμε να δοξάσωμε τον Θεό σ’ αυτό το ζήτημα ή σε άλλα, αν αρνούμεθα να υποταχθούμε στους κανονισμούς που αυτός καθώρισε. Έχουν μήπως τα μέλη των άλλων προβάτων του Ιεχωβά, το πνεύμα του επάνω τους; Το έχουν. Για τούτο δεν τολμούν ν’ αμαρτήσουν στα ίδια των σώματα. Οι καιροί στους οποίους ζούμε, οι οποίοι είναι κρίσιμοι και «χαλεποί», απαιτούν ακριβή διατήρησι της αρετής και το απαιτούν αυτό, όχι μόνο από τα μέλη του υπολοίπου του «σώματος του Χριστού», αλλά και από τα μέλη των «άλλων προβάτων» του Κυρίου, από όλους όσοι αποτελούν ή ελπίζουν ν’ αποτελέσουν την κοινωνία του Νέου Κόσμου. Στον καιρό του ο Παύλος αναφέρθηκε σε ό,τι ωνόμασε επικράτησι της πορνείας. Δεν επικρατεί αυτή ολιγώτερο τώρα.
22. Τι θα πούμε για το προνόμιο και την ευθύνη ολοκλήρου της εκκλησίας σ’ αυτό το ζήτημα της διατηρήσεως της αρετής;
22 Τι θα πούμε για το προνόμιο και την ευθύνη ολοκλήρου της εκκλησίας σ’ αυτό το ζήτημα της διατηρήσεως της αρετής; Ενθυμούμεθα ότι στην περίπτωσι του τυπικού Ισραήλ, η εκκλησία, ο λαός ήταν εκείνος που εκτελούσε τη θανατική καταδίκη εναντίον των ενόχων που ήσαν άξιοι αυτής υπό τον νόμον του Ιεχωβά Θεού. Στη Χριστιανική εκκλησία όλοι πρέπει ειλικρινώς να επιθυμούν να διατηρήσουν τις αρετές του Ιεχωβά μεταξύ των ανθρώπων. Πρέπει να σέβωνται την απόφασι των υπηρετών σε μια τέτοια υπόθεσι όπως η αποκοπή από την επικοινωνία. Τούτο υποστηρίζεται από το Τίτον 1:5-16: «Να καταστήσης [πρεσβυτέρους] . . . δια να ήναι [ο επίσκοπος] δυνατός και να προτρέπη δια της υγιαινούσης διδασκαλίας, και να εξελέγχη τους αντιλέγοντας. . . . υπάρχουσι . . . ανυπότακτοι . . . τους οποίους πρέπει να αποστομόνωμεν . . . έλεγχε αυτούς αποτόμως, . . . Ομολογούσιν ότι γνωρίζουσι τον Θεόν, με τα έργα όμως αρνούνται, βδελυκτοί όντες.» Βλέπομε από τούτο ότι η ανυποταξία δεν πρέπει να επιτρέπεται. Η ανυποταξία θα ήταν μια δεύτερη παράβασις, και μια δεύτερη παράβασις δεν θα έκανε καλό ούτε θα παρείχε βοήθεια εν σχέσει με την πρώτη παράβασι του νόμου του Θεού που αποτελεί τη βάσι για την ενέργεια της αποκοπής από την επικοινωνία. Το να αμφισβητούμε την απόφασι που αφορά την ενέργεια της αποκοπής από την επικοινωνία θα ήταν ασυνεπές προς την ομολογία μας πίστεως στον Θεό και τον λόγον του και προς την ομολογία της επιθυμίας να ιδούμε τον λόγον του Θεού να λεπουργή μεταξύ του λαού του. Θα ήταν ασυνεπές προς την ένωσί μας με την κοινωνία του Νέου Κόσμου στο θαυμαστό της έργον επεκτάσεως της καθαρής λατρείας. Θα έδειχνε έλλειψι εμπιστοσύνης, ενώ η συνεργασία όλων στην εκκλησία και η προσαρμογή προς την αποκοπή από την επικοινωνία που έγινε προς όφελος όλων, δείχνει εμπιστοσύνη από εκείνους που έχουν επικοινωνία. Για τούτο είναι ανάγκη όλοι στην εκκλησία να δέχωνται την τακτική της εκκλησίας. Προς τους Θεσσαλονικείς ο Παύλος έγραψε: «Σας παρακαλούμεν δε, αδελφοί, να γνωρίζητε τους όσοι κοπιάζουσι μεταξύ σας, και είναι προεστώτες σας εν Κυρίω, και σας νουθετούσι· και να τιμάτε αυτούς εν αγάπη υπερεκπερισσού δια το έργον αυτών.—1 Θεσ. 5:12-27.
23. Σε τι βαθμό πρέπει να λυπηθή για την αμαρτία του ένα άτομο που έσφαλε;
23 Εκδήλωσις οργής από μέρους του προσώπου που αποκόπτεται από την επικοινωνία δεν συνδέεται με τη μετάνοιά του. Ένα άτομο δεν μπορεί να είναι συγχρόνως και μετανοημένο και ωργισμένο· για τούτο δεν πρέπει να υπάρξη κάποιο κακώς τοποθετημένο έλεος και κακώς τοποθετημένη συμπάθεια. Πρέπει η καρδιά να λυπήται τότε; Ναι, η αποκοπή από την επικοινωνία πρέπει να λυπήση την καρδιά. Από μέρους του ατόμου που έσφαλε, για οποιαδήποτε παράβασι των νόμων του Θεού, μικρή ή σοβαρή, πρέπει να υπάρξη πραγματική μετάνοια, που σημαίνει λύπη στην καρδιά. Στην περίπτωσι ενός ατόμου που απεκόπη από την επικοινωνία, για να ενεργήση η αποκοπή για το καλό του και να γίνη πιθανώς η αποκατάστασίς του, πρέπει η καρδιά να συντριβή, η διάνοια να πληγωθή, πρέπει να υπάρξη πραγματικός ειλικρινής πόθος αρετής από μέρους του, ο οποίος πόθος θα οδηγήση σε μετάνοια.
24. Με ποια ενέργεια μπορούμε να δείξωμε την εξάρτησί μας από τον Ιεχωβά και την αγάπη μας για την αρετή του;
24 Για τη γνησία λατρεία και τη διατήρησι της αρετής του Θεού, ολόκληρη η εκκλησία βρίσκεται κάτω από δοκιμασία. Το ν’ ακολουθή την ευπειθή πορεία φέρνει την ευλογία του Ιεχωβά. Με τούτο όλοι στην εκκλησία δείχνουν σταθερά την εξάρτησί τους από τον Ιεχωβά μέσω του Ιησού Χριστού για όλα· για την αλήθεια την ίδια, για το πνεύμα του που μας καθιστά ικανούς να κρατήσωμε την ακεραιότητά μας και να εκτελέσωμε τη διακονία μας, ακόμη και για τις κοινές ευλογίες της ζωής. Εκεί όπου εφαρμόζονται και λαμβάνονται νουθεσία και καθοδηγία και ακόμη αυστηρή πειθαρχική διαπαιδαγώγησις, «αν υπάρχη τις αρετή, και εάν τις έπαινος», αυτά προέρχονται από τον Ιεχωβά Θεό μέσω του Ιησού Χριστού. Η θεοκρατική κοινωνία Νέου Κόσμου, δια μέσου των δεκαετηρίδων, εξακολουθεί σταθερά ν’ αξίζη την ολόψυχη υποστήριξί μας και συνεργασία ως Χριστιανών που λατρεύουν τον Ιεχωβά Θεό με διατήρησι της αρετής, στην ενάρετη θριαμβεύουσα βασιλεία του. Στραφήτε στην κοινωνία του Νέου Κόσμου!