Μετάφρασις του Νέου Κόσμου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών

1. Πώς επραγματοποιήθηκε η πρώτη γραπτή μετάφρασις της Γραφής;

Η ΠΡΩΤΗ γραπτή μετάφρασις των Αγίων Γραφών έγινε από τον Εβραϊκόν κανόνα στην κοινή Ελληνική και έφθασε να είναι γνωστή ως η Ελληνική Μετάφρασις των Εβδομήκοντα (Ο΄ ή LXX).a Οι μαθηταί του Χριστού, οι οποίοι έγραψαν στην Ελληνική, παρέθεσαν περικοπές από τη μετάφρασι αυτή στα θεόπνευστα συγγράμματά τους. Η μετάφρασις των Εβδομήκοντα άρχισε να γίνεται στην αρχή του τρίτου αιώνος προ Χριστού στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, που ένα μεγάλο ποσοστό των κατοίκων της ήταν τότε Ελληνόφωνοι Ιουδαίοι. Οι Εβραίοι της Ιερουσαλήμ είχαν αναπτύξει μια προκατάληψι εναντίον των γραπτών μεταφράσεων του ιερού κανόνος των Γραφών, νομίζοντας ότι ήσαν πάρα πολύ άγιες για να υποστούν παρερμηνεία, πράγμα που ήταν φυσικό να αναμένεται σε μια ξένη μετάφρασι. Εν τούτοις, παρά την Εβραϊκή αυτή προκατάληψι, η μετάφρασις επραγματοποιήθηκε στη διάρκεια τριών αιώνων, προφανώς από Αλεξανδρινούς, και όχι Παλαιστινίους, Ιουδαίους και με την προστασία του άρχοντος της Αιγύπτου, και από Εβραϊκούς ρόλλους φερμένους πιθανώς από την Παλαιστίνη. Μολονότι μια θρησκευτική παράδοσις διακρατεί ότι η μετάφρασις των Εβδομήκοντα είναι θεόπνευστη, δεν υπάρχει εσωτερική ή εξωτερική μαρτυρία που ν’ αποδεικνύη αυτόν τον ισχυρισμό. Αυτή η μετάφρασις απετέλεσε ό,τι μπορεί να ονομασθή οι Προχριστιανικές Ελληνικές Γραφές. Αποδείχθηκε πολυτιμότατη στους Ελληνοφώνους Χριστιανούς της εκκλησίας του πρώτου αιώνος και στους ίδιους τους μεταφραστάς των Εβραϊκών Γραφών. Αυτή η Ελληνική μετάφρασις, και όχι η Εβραϊκή Βίβλος η ίδια, ήταν η συλλογή των Γραφών που χρησιμοποιήθηκε στην πορεία του Χριστιανικού ιεραποστολικού έργου προς τη δύσι δια μέσου της Ευρώπης.

2. Πότε συμπληρώθηκε ο κανών της Γραφής: Πότε και πώς τα βιβλία της συνελέγησαν και εδημοσιεύθησαν;

² Στο τέλος του πρώτου αιώνος μ.Χ. ο επίσημος κατάλογος ή κανών των θεοπνεύστων συγγραμμάτων των μαθητών του Χριστού είχε αποτελειωθή. Αφού εγράφησαν στην Ελληνική, τα συγγράμματα αυτά αποτελούν ό,τι μπορεί ορθά να ονομασθή οι Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές. Βρίσκονται σε ισότητα με τις Εβραϊκές (Αραμαϊκές) Γραφές ως προς τη θεοπνευστία, και συμπληρώνουν τα αρχαία εκείνα συγγράμματα, για να αποτελεσθή η πλήρης Βίβλος. Έτσι ο κανών ή επίσημη συλλογή των θεοπνεύστων βιβλίων της Αγίας Γραφής συμπληρώθηκε στο τέλος του πρώτου αιώνος μ.Χ.b Γραπτή μετάφρασις των Αγίων Γραφών ακολούθησε παράλληλα με την ιεραποστολική προσπάθεια των πρώτων Χριστιανών να ‘μαθητεύσουν πάντα τα έθνη’ υπακούοντας στην εντολή του Χριστού. Τα βιβλία του Εβραϊκού κανόνος είχαν ήδη συλλεγή στην Ιερουσαλήμ πριν από την καταστροφή της που συνέβη το 70 μ.Χ., και τώρα, κατά τον δεύτερον αιώνα, έλαβε χώραν η συλλογή των βιβλίων των θεοπνεύστων Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών και άρχισαν να γίνωνται μεταφράσεις. Εμφανίσθηκαν μεταφράσεις στην Αρχαία Λατινική. Τμήματα των Γραφών, όπως οι αφηγήσεις των τεσσάρων ευαγγελίων και οι επιστολές του αποστόλου Παύλου, συγκεντρώθηκαν σε μορφή κώδικος σαν τα σημερινά βιβλία, για ευχερή μεταχείρισι και χρήσι. Ο τύπος αυτός βιβλίων μέσα σε καλύμματα αποδείχθηκε πώς ήταν μια χαρακτηριστική ειδικότης της Χριστιανικής εκκλησίας στη βιομηχανία κατασκευής βιβλίων, ενωρίς, στον δεύτερον εκείνον αιώνα.

3. Ποια ήταν η πρώτη τυπωμένη Βίβλος; Ποιος έκαμε αυτή τη μετάφρασι;

³ Προς το τέλος του τετάρτου αιώνος ο Ευσέβιος Ιερώνυμος, κοινώς γνωστός ως «Άγιος Ιερώνυμος», ανέλαβε το έργο του ως μεταφραστού. Το 383 παρήγαγε τη νέα του Λατινική μετάφρασι των ευαγγελικών αφηγήσεων του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννου, το δε 405 συνεπλήρωσε ολόκληρη τη μετάφρασι της Γραφής από την Εβραϊκή και Ελληνική στη Λατινική. Παρ’ όλη την εκτεταμένη αντίδρασι, η Λατινική Μετάφρασις του Ιερωνύμου ενίκησε και έγινε η Βίβλος του Δυτικού Χριστιανισμού στα επόμενα χίλια χρόνια. Έγινε γνωστή ως η Λατινική Βουλγάτα ή «κοινή Λατινική έκδοσις». Η πρώτη Γραφή που εβγήκε από το τυπογραφικό πιεστήριο του Ιωάννου Γουτεμβεργίου στο Μαίινζ της Γερμανίας, ήταν αυτή η Λατινική Βουλγάτα.

4. Όταν η Λατινική έγινε νεκρή γλώσσα, ποιες μεταφράσεις εχρειάσθηκαν; Πώς αντιμετωπίσθηκε η ανάγκη;

⁴ Αλλά με τον καιρό η Λατινική έγινε νεκρή γλώσσα, έπαυσε, δηλαδή, να είναι η γλώσσα του κοινού λαού, ανεπτύχθησαν δε λαϊκές γλώσσες Λατινικής προελεύσεως, καθώς επίσης και Τευτονικές γλώσσες. Η ανάγκη μεταφράσεων της Γραφής στη γλώσσα του λαού έγινε πιο επιτακτική, παρήχθησαν δε πολλές χειρόγραφες μεταφράσεις. Πριν από την εφεύρεσι της τυπογραφίας, το 1456 περίπου, υπήρχαν μερικές Γερμανικές μεταφράσεις της Γραφής ή τμημάτων αυτής. Η πρώτη Γραφή που τυπώθηκε σε νεώτερη γλώσσα ήταν μια Γερμανική μετάφρασις αγνώστου συγγραφέως, τυπώθηκε δε στο Στρασβούργο από τον Ιωάννη Μέντελ το 1466. Αλλά μας λείπει ο χρόνος για να εκθέσωμε ή και να μνημονεύσωμε απλώς τα της παραγωγής Γραφών σε όλες τις άλλες γλώσσες.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΠΌ ΔΟΓΜΑΤΑ ΒΙΒΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ

5. Σε τι αφιερώθηκε απ’ την αρχή η Εταιρία Σκοπιά; Πώς και γιατί έκαμε χρήσι μεταφράσεων της Γραφής;

⁵ Από τον καιρό που ωργανώθηκε, η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά εχρησιμοποίησε την Αγγλική Μετάφρασι του Βασιλέως Ιακώβου του 1611 ως βασική της μετάφρασι για τη μελέτη της Γραφής. Ο κύριος σκοπός μας υπήρξε να καταστήσωμε σαφείς στους ανθρώπους τις αγνές διδασκαλίες της Γραφής υπό το φως της εκτυλισσομένης προφητείας. Ζητούμε να προχωρούμε μαζί με το λάμπον φως της αληθείας και να απαλλαγούμε από όλες τις επισκοτιστικές παραδόσεις ανθρώπων και τις ειδωλολατρικές φιλοσοφίες του κόσμου τούτου. Όταν ιδρύθηκε αρχικά το 1881, ωνομάσθηκε Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά, για να υποδείξη το σκοπό της να διαδώση τις αποκαλυμμένες αλήθειες της Γραφής. (Η Σκοπιά, Απρίλιος 1881) Το 1884 συγκροτήθηκε σε σωματείο με τα όνομα Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Σιών, αλλά το 1896 ωνομάσθηκε Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά. Συνεπής προς το όνομά της, ενασχολήθηκε στη διανομή Γραφών καθώς και στην έκδοσι βιβλίων, φυλλαδίων και άλλων εντύπων για τη διάδοσι Χριστιανικής γνώσεως βασισμένης στις θεμελιώδεις διδασκαλίες του λόγου του Θεού. Η Γραφική εκπαιδευτική εργασία της για το λαό υπήρξε ανεξάρτητη από δόγματα, ο τύπος δε αυτός της εκπαιδεύσεως είναι ο μόνος που παρέχει στο Χριστιανό την ελευθερία να περάση μέσα από τη θρησκευτική παράδοσι και την κοσμική φιλοσοφία και να επιστρέψη στην «πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους». Από τον καιρό, λοιπόν, της εκδόσεως του περιοδικού Σκοπιά το 1879 έως σήμερα, τα συγγράμματα της Εταιρίας Σκοπιά που εκδίδονται στην Αγγλική γλώσσα, παρέθεσαν, ανέφεραν και παρέπεμψαν σε πάνω από εβδομήντα διάφορες μεταφράσεις της Γραφής στην Αγγλική και σε άλλες γλώσσες. Έτσι η Εταιρία ανεγνώρισε την αξία όλων αυτών και έκαμε χρήσι του καλού που υπήρχε σε όλες αυτές τις μεταφράσεις καθώς εχρειάζετο για την έκθεσι του αληθινού αγγέλματος του Θεού και την απομάκρυνσι της θρησκευτικής συγχύσεως.

6. Πότε έγινε για πρώτη φορά η Εταιρία μια Εταιρία εκτυπώσεως Γραφών; Πώς;

⁶ Το 1902 η Εταιρία Σκοπιά απέκτησε τις πρώτες της τυπογραφικές πλάκες μιας Γραφικής εκδόσεως και έτσι μπόρεσε να γίνη μια εταιρία εκτυπώσεως Γραφών. Αυτές ήσαν οι πλάκες μιας εμφατικής μεταφράσεως των Χριστιανικών Ελληνικών γραφών γνωστής ως «Το Εμφατικόν Δίγλωττον». Αυτό είχε αρχικά εκδοθή το 1864 από τον συγγραφέα του Βενιαμίν Ουίλσον, εκδότην εφημερίδος στη Γενεύη της πολιτείας Ιλλινόις, ο οποίος δεν συνεδέθη ποτέ με τη Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά. Η εμφατική αυτή μετάφρασις είχε μερικά αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά που συνέβαλαν σε μια καλύτερη κατανόησι της αληθείας. Εν τούτοις, μόνο στις 21 Δεκεμβρίου 1926 ετυπώθηκε το Εμφατικόν Δίγλωττον σε ιδιόκτητα πιεστήρια της Εταιρίας μας κι ετοιμάσθηκε πλήρως ως βιβλίο σ’ ένα δικό της τυπογραφικό εργοστάσιο.

7. Πώς η Εταιρία έφθασε να εκτυπώση και θέση σε κυκλοφορία ολόκληρη τη Βίβλο;

⁷ Αυτό ωδήγησε τελικά στην επιθυμία της Εταιρίας να εκτυπώση την πλήρη Βίβλο στα πιεστήρια της. Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος κατέστησε ακόμη μεγαλύτερη την ανάγκη για μια ανεξάρτητη έκδοσι της ιδίας της Βίβλου. Μέσα στις οδύνες της παγκοσμίου εκείνης συρράξεως η Εταιρία επέτυχε να αγοράση πλάκες της πλήρους Βιβλικής μεταφράσεως του Βασιλέως Ιακώβου. Στις 18 Σεπτεμβρίου του 1942 η συνέλευσις των μαρτύρων του Ιεχωβά, που έφερε το όνομα Θεοκρατική Συνέλευσις του Νέου Κόσμου, άνοιξε με τη βασική της συνάθροισι στο Κλήβελαντ του Οχάιο. Εκεί ο πρόεδρος της Εταιρίας μίλησε πάνω στο θέμα «Παρουσίασις της ‘Μαχαίρας του Πνεύματος’» και ως ένα αποκορύφωμα έδωσε στην κυκλοφορία την πρώτη πλήρη Βίβλο που τυπώθηκε στα πιεστήριά μας. Στο παράρτημά της περιείχε μια προσθήκη πολλών βοηθητικών πληροφοριών για να χρησιμοποιούνται στη μελέτη της Γραφής. Στην Αμερική διετέθησαν αμέσως 35.000 αντίτυπα, έπειτα δε από την έναρξι αυτή διενεμήθησαν σε πολλές χώρες 700.000 αντίτυπα της εκδόσεως αυτής της Σκοπιάς.

8. Ποιας άλλης κατόπιν μεταφράσεως της Γραφής ετύπωσε και έθεσε σε κυκλοφορία την έκδοσι η Εταιρία, και πώς;

⁸ Μια έξοχη Βιβλική μετάφρασις του εικοστού αιώνος είναι η Αμερικανική Στερεότυπη Μετάφρασις. Εκτός του ότι αποτελεί μια μεγάλη βελτίωσι της Μεταφράσεως του Βασιλέως Ιακώβου, έχει το αξιοσημείωτο και αξιοσύστατο χαρακτηριστικό ότι αποδίδει το όνομα του Θεού «Ιεχωβά» στις 6.823 περιπτώσεις που απαντάται στις Εβραϊκές Γραφές. Έπειτα από μακρές διαπραγματεύσεις και με μια οικονομική διευθέτησι η Εταιρία Σκοπιά μπόρεσε το 1944 να αγοράση τη χρήσι των πλακών της πλήρους Αμερικανικής Στερεοτύπου Μεταφράσεως της Γραφής για να την εκτυπώση στα πιεστήριά της μαζί με ένα ειδικά παρασκευασμένο Παράρτημα βοηθημάτων Γραφικής μελέτης. Στις 10 Αυγούστου 1944, στο Μπούφφαλο της Νέας Υόρκης, που ήταν η βασική πόλις 17 ταυτοχρόνων συνελεύσεων των μαρτύρων του Ιεχωβά συνδεδεμένων μαζί με ιδιωτικές τηλεφωνικές γραμμές, ο πρόεδρος της Εταιρίας εχαροποίησε το μεγάλο του ακροατήριο δίδοντας στην κυκλοφορία την Αμερικανική Στερεότυπη Μετάφρασι, εκδόσεως της «Σκοπιάς». Είχαν ήδη παραχθή 252.000 αντίτυπα της μεταφράσεως αυτής, η οποία απεδείχθη ένα επιπρόσθετο μέσον διακηρύξεως του αγίου ονόματος του Θεού και δημοσιεύσεως των μεγαλειωδών νέων της βασιλείας του, της βασιλείας του νέου κόσμου της ζωής και της ειρήνης.

ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ

9. Μετά τη χρησιμοποίησι όλων των διαφόρων μεταφράσεων ποια ανάγκη έγινε αισθητή; Γιατί;

⁹ Αναγνωρίζομε την οφειλή μας σε όλες τις μεταφράσεις της Γραφής που εχρησιμοποιήσαμε για να φθάσωμε στην αλήθεια του λόγου του Θεού που απολαμβάνομε σήμερα. Δεν αποθαρρύνομε κανένα από το να χρησιμοποιή οποιαδήποτε απ’ αυτές τις Βιβλικές μεταφράσεις, αλλά θα εξακολουθήσωμε να κάνωμε κατάλληλη χρήσι των μεταφράσεων αυτών. Εν τούτοις, σε όλα τα χρόνια που εκάναμε χρήσι αυτών των μεταφράσεων έως την τελευταία απ’ αυτές, τις βρήκαμε ελαττωματικές. Από τη μία η την άλλη ζωτική άποψι είναι όλες ασυνεπείς ή μη ικανοποιητικές, επηρεασμένες από τις θρησκευτικές παραδόσεις ή την κοσμική φιλοσοφία και επομένως όχι σύμφωνες με τις ιερές αλήθειες που αποκατέστησε ο Θεός στον αφωσιωμένο λαό του, ο οποίος επικαλείται το όνομά του και ζητεί να τον υπηρετήση με μια γνώμη. Αυτό ιδιαίτερα υπήρξε αληθινό στην περίπτωσι των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών που ρίχνουν φως και δίδουν κατάλληλη εξήγησι στις αρχαίες Εβραϊκές Γραφές. Διαρκώς περισσότερο έγινε αισθητή η ανάγκη για μια μετάφρασι στη σύγχρονη ομιλία, που να είναι σε αρμονία με την αποκαλυμμένη αλήθεια και ακόμη να μας παρέχη τη βάσι για ν’ αποκτήσωμε περαιτέρω αλήθεια με το να παρουσιάζη πιστά τη σημασία των αρχικών συγγραμμάτων· μια μετάφρασι τόσο ακριβώς καταληπτή από τους νεώτερους αναγνώστας όσο ήσαν καταληπτά τα αρχικά συγγράμματα των αποστόλων του Χριστού στους απλούς, αγνούς, κοινούς, ταπεινούς αναγνώστας των ημερών τους. Ο Ιησούς μάς υπενθύμισε ότι ο ουράνιος Πατήρ μας γνωρίζει τις ανάγκες των τέκνων του προτού καν να του υποβάλουν τα αιτήματά τους. Πώς όμως έκαμε προμήθεια για την ανάγκη μας αυτή που τώρα την αισθανόμεθα έντονα;

10. Πώς ανηγγέλθη η επιτροπή μιας άλλης μεταφράσεως σε μια συνάθροισι διευθυντών, και τι είχε κάμει η επιτροπή αυτή;

¹⁰ Ιδιαίτερα από το 1946 ο πρόεδρος της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά άρχισε τις αναζητήσεις του για μια τέτοια μετάφρασι των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1949, στις 8 π.μ., ο πρόεδρος της Εταιρίας συνεκάλεσε στα κεντρικά γραφεία του Μπρούκλυν (Μπέθελ) μια από κοινού συνεδρίασι των συμβουλίων των διευθυντών των σωματείων της Πενσυλβανίας και της Νέας Υόρκης, από την οποία απουσίαζε ένας μόνο διευθυντής. Μετά την έναρξι της συναθροίσεως με προσευχή, ο πρόεδρος ανήγγειλε στους οκτώ αυτούς συνδιευθυντάς την ύπαρξι μιας «Επιτροπής Βιβλικής Μεταφράσεως του Νέου Κόσμου» και ότι η επιτροπή αυτή είχε τελειώσει μια μετάφρασι των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών. Τη μετάφρασι αυτή την είχε μεταβιβάσει και θέσει υπό την κατοχή και τον έλεγχο της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά, του σωματείου της Πενσυλβανίας, ακριβώς την προηγούμενη μέρα. Ο πρόεδρος ανέγνωσε το έγγραφο με το οποίον η επιτροπή εξεχώρησε το χειρόγραφο της μεταφράσεως στην Εταιρία εις αναγνώρισιν του αφατρίαστου έργου της που συνίσταται στη διάδοσι του ιερού λόγου του Θεού και στην προώθησι της γνώσεως και της κατανοήσεως της διδασκαλίας του μεταξύ των ανθρώπων κάθε έθνους, φυλής, λαού και γλώσσης, και για να μπορέση η μετάφρασις να είναι ένα νέο μέσον για την επέκτασι της Χριστιανικής εκπαιδευτικής δράσεως της Εταιρίας σε όλο τον κόσμο.

11. Τι έγινε με την εκχωρηθείσα μετάφρασι; Πότε και πού άρχισε η εργασία για την έκδοσί της;

¹¹ Ο ίδιος ο πρόεδρος είχε διαβάσει το χειρόγραφο ολοκλήρου της μεταφράσεως, και κατά παράκλησιν των διευθυντών ανέγνωσε στη συνάθροισι μερικά κεφάλαια ολόκληρα, για ν’ αντιληφθούν κι εκείνοι τη φύσι της μεταφράσεως. Η ανάγνωσις αυτή ακολουθήθηκε από ευμενή σχόλια από όλους τους παρόντας διευθυντάς. Ένας από τους διευθυντάς του σωματείου της Πενσυλβανίας επρότεινε τότε την αποδοχή του δώρου από την Εταιρία. Η πρότασις αυτή υπεστηρίχθη και ακολούθως έγινε ομόθυμα δεκτή από όλους τους διευθυντάς του σωματείου, και έτσι η μετάφρασις κατέστη νομίμως ιδιοκτησία του σωματείου της Εταιρίας που εδρεύει στην Πενσυλβανία. Αλλά έπρεπε να τυπωθή στο εργοστάσιο του σωματείου της Νέας Υόρκης, στο Μπρούκλυν. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1949, ο πρόεδρος παρέδωσε τα πρώτα χειρόγραφα στο προσωπικό του εργοστασίου του Μπρούκλυν για ν’ αρχίση τη σχετική εργασία.

12. Πώς η μετάφρασις προώδευσε στην έκδοσι και την παρουσίασί της;

¹² Μαζί με όλο το άλλο έργο που έπρεπε να εκτελεσθή από το εργοστάσιο και με όλα τα χαρακτηριστικά με τα οποία η επιτροπή συνώδευσε τη μετάφρασι, θα εχρειάζετο ένα πελώριο ποσόν εργασίας για να παραχθή η πλήρης έκδοσις. Ένας όμιλος από 40 μέλη της οικογενείας των κεντρικών γραφείων του Μπρούκλυν (Μπέθελ) ωργανώθηκε για να κάμη εξαιρετικό έργο διορθώσεως και ελέγχου των δοκιμίων ώστε να εξασφαλισθή η ακρίβεια των χαρακτηριστικών της εκδόσεως. Στις 9 Φεβρουαρίου 1950 η Επιτροπή Βιβλικής Μεταφράσεως του Νέου Κόσμου μάς υπέβαλε τον σπουδαίο της Πρόλογο της μεταφράσεως. Επί μακρόν εφαίνετο προβληματικό αν το έργο θα μπορούσε να συμπληρωθή εγκαίρως για το εξέχον γεγονός που θα ελάμβανε χώραν το θέρος του 1950. Αλλά την Τετάρτη το απόγευμα της 2ας Αυγούστου του 1950, ο πρόεδρος της Εταιρίας, όταν εξεφώνησε την ομιλία του «Αποκατάστασις στους Λαούς Γλώσσης Καθαράς» στο Στάδιο Γιάγκη της Νέας Υόρκης, είχε την εξαιρετική ευχαρίστησι να παρουσιάση στη διεθνή Συνέλευσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά «Αύξησις της Θεοκρατίας» τη Μετάφρασι του Νέου Κόσμου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών. Η μετάφρασις έγινε δεκτή με τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό και εκτίμησι από το εκτεταμένο πλήθος πολλών χιλιάδων που προήρχοντο από 72 χώρες της γης. Δεκάδες χιλιάδων αντίτυπα ελήφθησαν πρόθυμα από τα μέλη της συνελεύσεως το ίδιο εκείνο απόγευμα και πολλές χιλιάδες περισσότερα στο τέλος της συνελεύσεως την 6η Αυγούστου.

ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

13. Τι έχομε να πούμε για το όνομά της, για το Ελληνικό κείμενο που χρησιμοποιήθηκε, για το γλωσσικό ύφος;

¹³ Η νέα αυτή Αγγλική μετάφρασις αποτελεί μια τελεία απομάκρυνσι από τις θρησκευτικές παραδόσεις του δεσμευμένου με σύμβολα πίστεως «Χριστιανισμού». Αυτό φανερώνεται ακόμη κι από το ίδιο το όνομά της, που την προσδιορίζει ως μετάφρασιν των «Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών», αντί της κατά παράδοσιν λεγομένης «Καινής Διαθήκης». Είναι αντιγραφικό και παροδηγητικό να ονομάζωμε αυτά τα 27 Χριστιανικά βιβλία των θεοπνεύστων Γραφών «Καινή Διαθήκη». Η μετάφρασις δεν αποτελεί αναθεώρησι ενός προηγουμένου έργου, αλλά είναι μια εντελώς νέα απόδοσις από το αρχικό Ελληνικό κείμενο, για την οποία χρησιμοποιήθηκε το στερεότυπο κείμενο που ετοιμάσθηκε από τους δύο αναγνωρισμένους Βρεττανούς λογίους, Ουέστκοτ και Χορτ. Ωστόσο, η επιτροπή της μεταφράσεως συμβουλεύθηκε επίσης Ελληνικά κείμενα που τα επεμελήθησαν λόγιοι άλλων χωρών, με μια ειλικρινή προσπάθεια να δοθή μια μετάφρασις σύμφωνη με τις διδασκαλίες των Γραφών στο Ελληνικό πρωτότυπο. Αγωνίσθηκε η επιτροπή για μια επακριβή μετάφρασι όσο το επέτρεπε αυτό το νεώτερο Αγγλικό ιδίωμα χωρίς τραχύτητες. Κάθε αρχαΐζον ή ασυγχρόνιστο ύφος του λόγου εξαλείφθηκε, ακριβώς όπως οι αρχικές Γραφές ήσαν γραμμένες με τον φυσικό τρόπο ομιλίας των ανθρώπων της εποχής εκείνης μεταξύ τους. Αυτό συμβάλλει σε μια καλύτερη κατανόησι και επομένως απόλαυσι της μεταφράσεως.

14. Ποιο εξέχον χαρακτηριστικό θα διεγείρη μεγάλη συζήτησι; Ποια προφορά ακολουθήσαμε, και γιατί;

¹⁴ Ένα εξέχον χαρακτηριστικό που είναι προωρισμένο να διεγείρη μεγάλη συζήτησι μεταξύ των νεωτέρων μεταφραστών και των θρησκευτικών ηγετών του «Χριστιανισμού» είναι η χρήσις του αποκαλυμμένου ονόματος του Θεού σ’ αυτή την Αγγλική απόδοσι των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών. Το θείον όνομα παριστάνεται με μια τετραγράμματη Εβραϊκή λέξι, που ωνομάσθηκε ακριβώς το «τετραγράμματον» από τον Λατίνο μεταφραστή Ιερώνυμο. Το όνομα συναντάται 6.823 φορές στις παλαιές Εβραϊκές Γραφές, και, καθ’ όσον φανερώνουν τα ιστορικά δεδομένα, το όνομα αυτό ανεγινώσκετο ως «Ιεχωβά» από τον δέκατο τέταρτο αιώνα και εκλαϊκεύθηκε σ’ αυτή τη μορφή στον «Χριστιανισμό». Πώς ακριβώς επροφέρετο το όνομα δεν είναι τώρα γνωστό. Ωστόσο η επιτροπή, ενώ ανεγνώρισε την αξία της προφοράς «Γιαβέ» (Yah·wehʹ) εχρησιμοποίησε τη μορφή «Ιεχωβά» (Jehovah) επειδή είναι γνώριμη και επειδή διατηρεί τα τέσσερα αρχικά γράμματα του Εβραϊκού ονόματος. Στον καιρό του Θεού, όταν Αυτός θα αποκαλύψη την ορθή προφορά του αγίου του ονόματος, θα κάνωμε με χαρά την ακριβή διόρθωσι.

15. Από ποια άποψι η μετάφρασις αυτή είναι η πρώτη που χρησιμοποιεί έτσι το θείον όνομα;

¹⁵ Η επιτροπή δεν αξιοί ότι είναι η πρώτη που αποδίδει το ιερό όνομα σε μια Αγγλική μετάφρασι των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών. Ήδη πριν από εκατό χρόνια ο συγγραφεύς του Εμφατικού Διγλώττου εξέδωσε τη δική του μετάφρασι της ευαγγελικής αφηγήσεως του Ματθαίου και σ’ αυτή εχρησιμοποίησε 5 φορές το όνομα «Ιεχωβά», το δε συμπληρωμένο Δίγλωττον (1864) περιέχει το όνομα 18 φορές από τον Ματθαίο έως τις Πράξεις, αλλά χωρίς καμμιά εξήγησι για τη χρήσι του. Καθ’ όσον, όμως, γνωρίζομε, η Μετάφρασις του Νέου Κόσμου είναι η πρώτη που αποδίδει σταθερά το θείον όνομα, από το Ματθαίο έως την Αποκάλυψι, 237 φορές εν όλω στο κύριο αναγνωστικό κείμενο, για να μην αναφέρωμε τις 72 πρόσθετες φορές που αυτό συναντάται στις περιθωριακές μόνο αναγνώσεις στο κάτω μέρος της σελίδος.

16. Πώς έθεσε ο Ματθαίος το θείον όνομα στις Χριστιανικές Γραφές;

¹⁶ «Αλλά δεν μπορείτε να το κάμετε αυτό!» είπε ένας κριτικός στον οποίον ανεγνώσθη το χειρόγραφο της μεταφράσεως για να δώση τα σχόλιά του. Η επιτροπή, στον Πρόλογό της από είκοσι εννέα σελίδες, δείχνει τώρα ότι μπορεί να γίνη αυτό για βασίμους λόγους· και γίνεται. Οι Άγγλοι μεταφρασταί της Βίβλου αξίωσαν ότι το θείον όνομα δεν βρέθηκε ποτέ στα θεόπνευστα συγγράμματα των μαθητών του Χριστού. Αλλά ο Ιερώνυμος—για να αναφέρωμε έναν από τους πολλούς—μας πληροφορεί: «Ο Ματθαίος, που ονομαζόταν επίσης Λευί, και ο οποίος από τελώνης έφθασε να γίνη απόστολος, πρώτος από όλους τους Ευαγγελιστάς συνέγραψε ένα Ευαγγέλιο του Χριστού στην Ιουδαία, στην Εβραϊκή γλώσσα και με Εβραϊκούς χαρακτήρας, προς όφελος εκείνων από την περιτομή που είχαν πιστέψει . . . οπουδήποτε ο Ευαγγελιστής κάνει χρήσι των μαρτυριών των παλαιών Γραφών δεν ακολουθεί την αυθεντία των εβδομήκοντα μεταφραστών [την Ελληνική Μετάφρασι των Εβδομήκοντα], αλλά του Εβραϊκού κειμένου.» (Περί των Εκκλησιαστικών Συγγραφέων) Όπου, επομένως, ο Ματθαίος παρέθετε εβραϊστί περικοπές από τις θεόπνευστες Εβραϊκές Γραφές, παρέθετε ασφαλώς πιστά το θείον όνομα και έτσι το έθεσε στην Ευαγγελική του αφήγησι. Ο απόστολος Ματθαίος ήταν ένας από τους ανθρώπους για τους οποίους ο Ιησούς είπε σε προσευχή προς τον Θεό: «Εφανέρωσα το όνομά σου εις τους ανθρώπους τους οποίους μοι έδωκας εκ του κόσμου. . . . Και εφανέρωσα εις αυτούς το όνομά σου, και θέλω φανερώσει.» (Ιωάννης 17:6, 26) Ο Ματθαίος, συνεπώς, θα είχε γνωρίσει το όνομα από τον Ιησούν και δεν θα είχε τύψεις της συνειδήσεως χρησιμοποιώντας το κατάλληλα στην ιστορία της ζωής του Ιησού. Αν ο Ματθαίος μετέφρασε την αφήγησι του Ευαγγελίου του από τα Εβραϊκά στα Ελληνικά, τότε θα ακολούθησε την αρχαία τακτική να παρεμβάλλη τα τέσσερα Εβραϊκά γράμματα του θείου ονόματος στο Ελληνικό του κείμενο εκεί όπου έπρεπε, και θα το έπραξε πιθανώς αυτό 18 φορές όπως συμβαίνει και στη Μετάφρασι του Νέου Κόσμου.

17. Πώς η Ελληνική μετάφρασις των Εβδομήκοντα δικαιολογούσε τη χρήσι από τους μαθητάς του θείου ονόματος στα Ελληνικά τους συγγράμματα; Γιατί η παράδοσις δεν ήταν εμπόδιο;

¹⁷ Υπό έμπνευσιν οι μαθηταί του Χριστού παρέθεσαν άφθονες περικοπές από την Ελληνική Μετάφρασι των Εβραϊκών Γραφών που είχαν κάμει οι Εβδομήκοντα. Σ’ αυτή τη μετάφρασι η αρχαία τακτική ήταν να παρεμβάλλεται το Εβραϊκό τετραγράμματον στο Ελληνικό κείμενο στα μέρη ακριβώς εκείνα που συνηντάτο στις Εβραϊκές Γραφές. Ακόμη και στον τέταρτον αιώνα ο Ιερώνυμος μάς λέγει ότι στην εποχή του υπήρχαν ακόμη αντίγραφα της Ελληνικής μεταφράσεως που περιείχαν το Εβραϊκό τετραγράμματον εκεί που το θείον όνομα συνηντάτο στο κείμενο. Τι θα έκαναν οι απόστολοι γράφοντας στην Ελληνική όταν παρέθεταν περικοπές από μια τέτοια Ελληνική μετάφρασι των Εβραϊκών Γραφών; Ο Ιησούς δεν ακολούθησε την παράδοσι των Ιουδαίων και εδίδαξε τους μαθητάς του να μην την ακολουθούν. Η παράδοσις των Ιουδαίων θρησκευτικών ηγετών που εναντιώθηκαν στον Ιησούν μέχρι θανάτου, ήταν να αντικαθιστούν με τον τίτλο «Κύριος» το θείον όνομα, ένα όνομα που ισχυρίζοντο ότι δεν το ελάμβαναν επί ματαίω με το να μην το προφέρουν, αλλά που το εβεβήλωναν στην πράξι. Οι θεόπνευστοι Χριστιανοί συγγραφείς δεν ήσαν δεσμευμένοι με την Ιουδαϊκή παράδοσι να αντικαταστήσουν με τους τίτλους «Θεός» και «Κύριος» το θείον όνομα, το δε άγιο πνεύμα που ενέπνευσε τους συγγραφείς εκείνους δεν είχε κάποιο φόβο ότι θα εβεβηλώνετο το θείον όνομα με το να κατευθύνη να γραφή αυτό με Εβραϊκούς χαρακτήρας στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές. Οι μαθηταί ήσαν ελεύθεροι ν’ ακολουθήσουν την τακτική της παρεμβολής των Εβραϊκών γραμμάτων του θείου ονόματος στο Ελληνικό τους κείμενο. Τα αρχικά αυτόγραφα συγγράμματά τους εξηφανίσθησαν.

18. Τι ήσαν υποχρεωμένοι να κάμουν σχετικά με το όνομα οι μεταγενέστεροι Εβραίοι μεταφρασταί;

¹⁸ Από τον δέκατον τέταρτον αιώνα έγιναν μεταφράσεις των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών στην Εβραϊκή γλώσσα προς όφελος των Ιουδαίων. Η επιτροπή στον Πρόλογό της αναφέρει 19 τέτοιες Εβραϊκές μεταφράσεις, όλες δε αυτές μαζί περιέχουν το θείον όνομα σε 307 ξεχωριστές περιπτώσεις. Εκεί που οι μαθηταί του Χριστού παρέθεταν από τις Εβραϊκές Γραφές εδάφια όπου απαντάται το τετραγράμματον, οι Εβραϊκές αυτές μεταφράσεις ήσαν απλώς υποχρεωμένες να εισαγάγουν το θείον όνομα όπως ακριβώς βρίσκεται στο θεόπνευστο πρωτότυπο Εβραϊκό κείμενο, το ίδιο όπως και ο απόστολος Ματθαίος ήταν υποχρεωμένος να πράξη. Έτσι όλες αυτές οι Εβραϊκές μεταφράσεις εισήγαγαν το θείον όνομα Ιεχωβά στα Χριστιανικά συγγράμματα από τον Ματθαίο έως την Αποκάλυψι· όλοι δε οι νεώτεροι μεταφρασταί είναι ανίσχυροι να αντιτείνουν. Οι περιθωριακές παραπομπές που βρίσκονται στο κάτω μέρος των σελίδων της Μεταφράσεως του Νέου Κόσμου, δείχνουν πού η μετάφρασις αυτή έχει υποστήριξι από όλες αυτές τις 19 Εβραϊκές μεταφράσεις.

19. Σε ποιες άλλες νεώτερες μεταφράσεις υπάρχει το θείον όνομα;

¹⁹ Επί πλέον, το θείον όνομα βρίσκεται, όχι μόνο σε τέτοιες Εβραϊκές μεταφράσεις, αλλά επίσης, σε ιδιωματική γλωσσική μορφή, σε πολλές μεταφράσεις που έγιναν από ιεραποστόλους κατά τους δύο περασμένους αιώνες. Ο πρόλογος της επιτροπής αναφέρει 38 τέτοιες μεταφράσεις των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών στις οποίες το όνομα Ιεχωβά απαντάται σε είκοσι ιδιωματικούς γλωσσικούς τύπους εκτός από τις Εβραϊκές και Αγγλικές μεταφράσεις. Και καθ’ όσον όλες αυτές οι μεταφράσεις έχουν την υποστήριξι των Εβραϊκών Γραφών, είναι ορθές όταν χρησιμοποιούν το θείον όνομα Ιεχωβά (Γιαβέ, Yah·wehʹ) αντί του αορίστου τίτλου «Κύριος», όπως είναι η τακτική της Μεταφράσεως του Βασιλέως Ιακώβου.

20, 21. (α) Σημαίνει αυτό ότι κάνομε το Θείον Ον φυλετικό Θεό; (β) Γιατί θέλουν οι νεώτεροι μεταφρασταί να τον κάνουν έναν ανώνυμο Θεό; Γιατί εμείς δεν πρέπει να τον κάνωμε;

²⁰ Αυτό δεν σημαίνει ότι κάνομε το Θείον Ον φυλετικό Θεό των Ιουδαίων με τον οποίον δεν έχουν σχέσι οι λαοί των άλλων εθνών. Ένας νεώτερος μεταφραστής της Βίβλου, ο οποίος ευνοεί την εξάλειψι του ονόματος «Ιεχωβά» ή «Γιαβέ» από τις μεταφράσεις και των Εβραϊκών ακόμη Γραφών, είπε, όπως ανεγράφη το περασμένο έτος: «Έτσι η παράδοσις της Ιουδαϊκής συναγωγής ευνοεί την τακτική της Μεταφράσεως του Βασιλέως Ιακώβου, στην οποία επιστρέφομε . . . Υπάρχει μια ακόμη ισχυρότερη παρούσα αιτία. Ούτε οι Ιουδαίοι ούτε οι Χριστιανοί λατρεύουν απλώς μια φυλετική θεότητα, που πρέπει να έχη ένα κύριον όνομα για να την διακρίνωμε από άλλους θεούς. Λατρεύομε τον ένα και μόνο Θεό του σύμπαντος.» Τώρα ποια ικανοποίησι βρίσκετε να έχετε έναν άνθρωπο τέτοιων απόψεων ως μεταφραστή της Βίβλου, έστω και αν είναι καθηγητής πανεπιστημίου; Κάτω από την φαινομενικά ευρεία ιδέα του να κάνη την Υπέρτατη Προσωπικότητα διεθνή Θεό, αυτός, όπως πολλοί άλλοι, την κάνει έναν ανώνυμο Θεό.

²¹ Αλλά ο Ύψιστος Θεός δεν επροτίμησε να παραμείνη ανώνυμος στην ανθρώπινη οικογένεια. Έδωσε στον εαυτό του ένα όνομα γεμάτο σημασία για μας. Όταν διετυπώθη από άνθρωπο ερώτησις ποιο είναι το όνομα του Θεού, αυτός το έδωσε και είπε στον προφήτη του Μωυσή: «Εγώ είμαι ο Ιεχωβά.» Μέσω του προφήτου του Ησαΐα λέγει: «Εγώ είμαι ο Ιεχωβά· τούτο είναι το όνομά μου.» (Έξοδος 3:13-15· 6:2, 3 και Ησαΐας 42:8, Μ.Ρ.Γ.) Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Μεγαλύτερος Προφήτης που προσκιάσθηκε τόσο από τον Μωυσή όσο και από τον Ησαΐα, και το ίδιο του το όνομα «Ιησούς» σημαίνει «ο Ιεχωβά είναι σωτηρία». Ο Ιησούς είπε: «Εγώ ήλθον εν τω ονόματι του Πατρός μου.» Εδίδαξε τους μαθητάς του να προσεύχωνται: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου.» (Ιωάννης 5:43 και Ματθαίος 6:9) Όχι, αυτός ο Ιησούς που έστειλε το πνεύμα ως βοηθόν μέσω του οποίου ήλθε η έμπνευσις των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών, δεν μετέτρεψε τον ουράνιον Πατέρα του σ’ έναν ανώνυμο Θεό.

22. Τι επιτελεί η αποκατάστασις του ονόματος στις Χριστιανικές Γραφές;

²² Η αποκατάστασις του θείου ονόματος στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές δίδει στον ουράνιο Πατέρα μια ατομικότητα που τον διακρίνει από τον Υιό του Ιησού Χριστό. Αντί να ακολουθηθή η Μετάφρασις του Βασιλέως Ιακώβου στις Πράξεις 2:34, λόγου χάριν, όπου η μετάφρασις αυτή λέγει: «Είπεν ο Κύριος προς τον Κύριόν μου, Κάθου εκ δεξιών μου», η Μετάφρασις του Νέου Κόσμου λέγει, σε πλήρη αρμονία με τους Εβραϊκούς Ψαλμούς: «Είπεν ο Ιεχωβά προς τον Κύριόν μου, ‘Κάθου εκ δεξιών μου’·» και στο εδάφιο 21 λέγει: «Και πας όστις αν επικαλεσθή το όνομα του Ιεχωβά, θέλει σωθή.» Ω, πόσο αυτή η έγκυρη μετάφρασις καθιστά το Γραφικό κείμενο διαυγέστερο και πιο κατανοητό σε μας και υποκείμενο αμέσως στην ορθή εξήγησι! Τι αποκαλυπτικό φως ρίχνει επάνω στο κατά παράδοσιν δόγμα του «Χριστιανισμού» περί τριάδος! Με όμοιο τρόπο η Μετάφρασις του Νέου Κόσμου με τις άμεσες και συνεπείς αποδόσεις της εκθέτει τις ψευδείς θρησκευτικές παραδόσεις για την ανθρώπινη ψυχή, τον άδη, τον προορισμό της γης, τη βασιλεία του Θεού και άλλες σπουδαίες διδασκαλίες. Αλλά πρέπει να επιφυλάξωμε την εξέτασι των διαφωτιστικών χαρακτηριστικών της μεταφράσεως αυτής του 1950 για άρθρα μιας επομένης εκδόσεως του περιοδικού αυτού.

ΔΙΑΔΩΣΑΤΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ

23. (α) Ποια σύναξις τώρα πλησιάζει στην τελική της φάσι, και γιατί; (β) Τι έκαμε ο Ιεχωβά προς όφελος της γλώσσης του νέου κόσμου;

²³ Τι θα κάνωμε τώρα; Ή τι θα πούμε; Η αρχή των παγκοσμίων θλίψεων το 1914 και όλες οι εκπληρώσεις της Γραφικής προφητείας από τότε, μαρτυρούν ότι βρισκόμαστε ασφαλώς στον «καιρόν της συντελείας» του κόσμου. Η επιδοκιμασία και ευλογία του Θεού δεν είναι επάνω σ’ αυτόν τον καταδικασμένο κόσμο σε οποιεσδήποτε πολιτικές, εμπορικές και θρησκευτικές του προσπάθειες για την διαιώνισι του παλαιού αυτού συστήματος πραγμάτων αλλά, αντιθέτως, η δικαία του οργή και αγανάκτησις. Η σύναξις των εθνών και η συνάθροισις των βασιλείων, με τα Ηνωμένα των Έθνη και τα πολιτικά των συγκροτήματα και σύμφωνα μέσα στο πλαίσιο αυτής της ΟΗΕ, πλησιάζουν στην τελική τους φάσι. Ο καιρός να ‘καταναλωθή’ ολόκληρο το επίγειο σύστημα πραγμάτων «υπό του πυρός του ζήλου» του Ιεχωβά προσεγγίζει. Αλλά όχι χωρίς πεοειδοποίησι από τον Θεό της αγάπης και του ελέους. Σ’ αυτόν τον καιρό του τέλους ο Θεός εκράτησε την υπόσχεσί του και αποκατέστησε «γλώσσαν καθαράν» στους λαούς που ποθούν έντονα την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Δεν άφησε τον εαυτό του ανώνυμο, αλλά απεκάλυψε την ταυτότητά του για να μπορούν να γνωρίζουν οι λαοί προς ποιον να στραφούν μέσω του Ιησού Χριστού. Μέσω της Θεοκρατικής οργανώσεως των κεχρισμένων μαρτύρων του ξεκαθαρίζει την αλήθεια της Γραφής ολοένα περισσότερο και έτσι αγνίζει την ομιλία τους. Τώρα, λοιπόν, αυτοί μιλούν και ζουν σύμφωνα με τη γλώσσα του νέου κόσμου που πλησιάζει. Και ακόμη, στο έτος που έληξε, το 1950, η πρόνοιά του παρήγαγε αυτή τη Μετάφρασι του Νέου Κόσμου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών ως ένα περαιτέρω αγνισμό της ομιλίας του λαού του. Την επρομήθευσε φιλάγαθα ως ένα επιπρόσθετο ισχυρό μέσον για την αποκατάσταση στους λαούς ‘γλώσσης καθαράς’.

24. (α) Προς τιμήν ποιου ονόματος εκδίδεται αυτή η νέα μετάφρασις; (β) Πώς η Αγγλική αυτή μετάφρασις θα ωφελήση ανθρώπους πολλών άλλων γλωσσών;

²⁴ Μην αφήνετε, λοιπόν, τις προκαταλήψεις τις θρησκευτικές παραδόσεις και τη δογματική έπαρσι του «Χριστιανισμού» να σας κάνουν να προσκόψετε. Κάμετε σ’ αυτή τη νέα Αγγλική μετάφρασι μια ανοιχτόκαρδη υποδοχή. Δεν εκδίδεται για να δοξάση ή να διαφημίση ονόματα ανθρώπων. Για τούτο οι άνθρωποι που αποτελούν την επιτροπή της μεταφράσεως εξεδήλωσαν στο συμβούλιο των διευθυντών της Εταιρίας την επιθυμία τους να παραμείνουν ανώνυμοι, και ειδικώς δεν θέλουν να δημοσιευθούν τα ονόματά τους ενόσω ζουν ή μετά θάνατον. Ο σκοπός της μεταφράσεως είναι να εξυψώση το όνομα του ζώντος, αληθινού Θεού και να διαδώση την ευώδη γνώσι της βασιλείας του δια Ιησού Χριστού. Αν και εξεδόθη μόνο στην Αγγλική, όμως, μέσω των δημοσιεύσεων της Εταιρίας Σκοπιά που παραθέτουν περικοπές της και που μεταφράζονται σε 90 γλώσσες και πλέον, η μετάφρασις αυτή θα εκτείνη την πνευματική της βοήθεια σε εκατομμύρια ανθρώπων πολλών γλωσσών και εθνών. Η μετάφρασις αυτή, για την πιστότητά της, το θάρρος και την ορθότητα, θα συστηθή σε κάθε ειλικρινή ερευνητή της αληθείας της θείας αποκαλύψεως.

25. Τι πρέπει να κάμουν εκείνοι που έχουν αυτή τη μετάφρασι, και σε ποιο έργον θα έχουν έτσι μεγαλύτερο μέρος;

²⁵ Πάρτε αυτή τη μετάφρασι. Διαβάστε την από την αρχή ως το τέλος όσοι γνωρίζετε την Αγγλική, πράγμα που θα γίνη με ευχαρίστησι. Μελετήστε την, διότι θα σας βοηθήση να καταλάβετε καλύτερα τον λόγον του Θεού. Θέστε την στα χέρια άλλων. Βοηθήστε άλλους να τη μελετήσουν, καθώς και τις Γραφικές εκδόσεις που βασίζονται σ’ αυτή. Με την πορεία αυτή θα τελειοποιηθήτε στον χειρισμό της ‘καθαράς γλώσσης’, της λαλιάς που μιλεί εύληπτα για τον νέο κόσμο, στον οποίον η βασιλεία του Θεού δια Ιησού Χριστού θα κυβερνά υπέρτατη και χωρίς αντίπαλον. Με την πορεία αυτή, επίσης, θα έχετε μέρος, ως συνεργάτης του Θεού, στην αποκατάστασι αυτής της ‘καθαράς γλώσσης’ στους λαούς. Αυτό θα τους καταστήση όλους ικανούς να ‘επικαλούνται το όνομα του Ιεχωβά’ και να τον ‘δουλεύουν υπό ένα ζυγόν’, συναγμένοι ομόθυμα για την υποστήριξι της βασιλείας του. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να προασπισθούν κατά το ξέσπασμα του πυρός της οργής του και της αγανακτήσεώς του στον Αρμαγεδδώνα και να διαφυλαχθούν για χαρούμενη ζωή στον ατελεύτητο νέο κόσμο.

[Υποσημειώσεις]

«Δεν διστάζομε να ξαναπούμε ποια είναι τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, διότι είναι τα ακόλουθα: Τέσσερα ευαγγέλια, το κατά Ματθαίον, το κατά Μάρκον, το κατά Λουκάν και το κατά Ιωάννην· και αμέσως έπειτα απ’ αυτά οι Πράξεις των Αποστόλων και επτά λεγόμενες γενικές επιστολές των αποστόλων ως εξής: Μία του Ιακώβου, δύο του Πέτρου, έπειτα τρεις του Ιωάννου και μετά απ’ αυτές μία του Ιούδα. Εκτός απ’ αυτές υπάρχουν δεκατέσσερες επιστολές του αποστόλου Παύλου γραμμένες κατά τάξιν ως εξής: Η πρώτη προς Ρωμαίους, έπειτα δύο προς Κορινθίους, και η αμέσως επόμενη προς Γαλάτας και μετά ταύτα η προς Εφεσίους, ακολούθους η προς Φιλιππησίους και η προς Κολοσσαείς και δύο προς Θεσσαλονικείς, μία δε προς Εβραίους· και έπειτα δύο προς Τιμόθεον, μία δε προς Τίτον. Και μία τελική προς Φιλήμονα· και πάλιν του Ιωάννου η Αποκάλυψις.»

Αυτό είναι το πρώτο δείγμα καταλόγου των βιβλίων των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών όπως τις έχομε σήμερα. Ο δημοσιευμένος αυτός κατάλογος, γνωστός ως «Ο Κανών του Αθανασίου», προηγήθηκε έτσι κατά 30 χρόνια από τον κατάλογο που εδημοσίευσε η Σύνοδος της Καρθαγένης (Καρχηδόνος) της Αφρικής το 397 (μ.Χ.).