Άφοβοι στο Τέλος του Κόσμου

«Ο Θεός είναι καταφυγή ημών και δύναμις, βοήθεια ετοιμοτάτη εν ταις θλίψεσι. Δια τούτο δεν θέλομεν φοβηθή.»—Ψαλμός 46:1, 2.

1. Ποιοι είναι φοβισμένοι σήμερα, και ποιοι δεν είναι, και γιατί;

Ο ΙΕΧΩΒΑ κατηύθυνε να αναγραφή ότι στις τελευταίες ημέρες του παλαιού αυτού κόσμου θα υπήρχαν πολλές θλίψεις, θα διεπράττοντο πολλά κακά, θα ηύξαναν οι καταπιέσεις, θα επολλαπλασιάζοντο τα δεινά και μια αίσθησις αβεβαιότητος και ελλείψεως ασφαλείας θα ήταν διάχυτη σε όλη την ανθρωπότητα. Αλλεπάλληλες ταλαιπωρίες έχουν επέλθει σ’ αυτή τη γενεά, ώστε πολλοί διερωτώνται ποια ακριβώς θα είναι η επόμενη. Μεγάλος φόβος έχει καταλάβει τους κατοίκους της γης. Γνωρίζουν ότι επικρέμαται μια μεγάλη καταστροφή και ότι δεν έχουν τη δύναμι να τη σταματήσουν. Τρομερές συμφορές έλαβαν ήδη χώραν και περισσότερες ακόμη πρόκειται να επακολουθήσουν. Ανάμεσα σε όλα αυτά οι πιστοί Χριστιανοί είναι το αντικείμενον εντόνου παγκοσμίου μίσους, και όμως νουθετούνται να μην αποθαρρύνονται και να μη φοβούνται. Γι’ αυτόν τον ‘καιρό του τέλους’ του κόσμου, στον οποίο βρισκόμαστε από το 1914 μ.Χ., ο Διδάσκαλός τους είπε: «Όταν δε ακούσητε πολέμους και ακαταστασίας, μη φοβηθήτε· διότι πρέπει ταύτα να γείνωσι πρώτον· αλλά δεν είναι ευθύς το τέλος.» (Λουκάς 21:9) Και πριν από την προφητεία αυτή τους είχε πει: «Μη φοβού, μικρόν ποίμνιον· διότι ο Πατήρ σας ευδόκησε να σας δώση την βασιλείαν.»—Λουκάς 12:32.

2. Ποιοι φέρνουν σήμερα το φως; Γιατί γίνεται προσπάθεια να τους εκφοβίσουν;

² Αυτός ο παρών πονηρός κόσμος βρίσκεται σε αντίθεσι με τον Παντοδύναμο Θεό, και πάντοτε ήταν σε αντίθεσι, δεν υπάρχει δε ελπίδα ότι θα έλθη ποτέ σε αρμονία με το τέλειο θέλημα του Θεού. Παντού υπάρχει άγνοια του Υψίστου Θεού· ένα πυκνό, διανοητικό σκοτάδι καλύπτει το ανθρώπινο γένος, που επισκοτίζει τη γνώσι για τον Ιεχωβά. Μόνο εκείνοι που ακολουθούν πιστά τα ίχνη του Ιησού Χριστού γνωρίζουν τον Ιεχωβά. Αληθινά «σκότος σκεπάζει την γην, και ζόφος τα έθνη· επί σε όμως ανατέλλει [ο Ιεχωβά], και η δόξα αυτού έχει φανερωθή επί σε.» (Ησαΐας 60:2, Ρόδερχαμ) Στο σκότος αυτού του κόσμου πρέπει να εισδύση το φως για ν’ ανοίξη τους τυφλούς οφθαλμούς, αποκαλύπτοντας τη γνώσι της δόξης του Θεού και του αγαπητού του Βασιλέως-Υιού στα εκατομμύρια των κατοίκων της γης, δείχνοντας την οδό της ζωής και παρέχοντας παρηγορία και ειρήνη. Το σκότος είναι το αντίθετον του φωτός. Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο ότι κάθε είδους πονηρά πράγματα λέγονται για τους φορείς του φωτός για να τους αποθαρρύνουν. Απειλές γίνονται από τους εργάτας του σκότους εναντίον των υιών του φωτός με την προσπάθεια να τους κάνουν να δειλιάσουν και, αν είναι δυνατόν να τους εμβάλουν φόβο ώστε να παύσουν να εξαπλώνουν το φως. Αυτή η συμπεριφορά των ανθρώπων του κόσμου τούτου συχνά προκαλεί μεγάλη έκπληξι στους ειρηνικούς υπηρέτας του μόνου φωτός. Δυσκολεύονται να την κατανοήσουν ώσπου φέρνουν στο νου τι ο Ιησούς είπε σχετικά με τις πείρες αυτές: «Μακάριοι είσθε, όταν σας ονειδίσωσι και διώξωσι, και είπωσιν εναντίον σας πάντα κακόν λόγον ψευδόμενοι, ένεκεν εμού. Χαίρετε και αγαλλιάσθε, διότι ο μισθός σας είναι πολύς εν τοις ουρανοίς· επειδή ούτως εδίωξαν τους προφήτας τούς προ υμών.»—Ματθαίος 5:11.

3, 4. Εντούτοις, για ποιο πράγμα είναι τώρα καιρός και γιατί αυτό πρέπει να γίνη με εμπιστοσύνη;

³ Οι χιλιάδες των ατόμων καλής θελήσεως που λαμβάνουν τώρα το φως δεν είναι συνηθισμένοι στην κακομεταχείρισι. Μερικές φορές αμφισβητούν τη σκοπιμότητα τού να συνεχίσουν, αν πρόκειται να συναντούν τέτοια μεταχείρισι, διότι άλλο είναι το να μάθη κανείς τα καλά πράγματα του αγίου λόγου του Ιεχωβά και τις θαυμαστές ευλογίες του μέλλοντος μέσω του νέου κόσμου, και άλλο—εντελώς διαφορετικό πράγμα—το ν’ αντιμετωπίζη την αποδοκιμασία, την περιφρόνησι, το χλευασμό και την καταδίωξι του κόσμου. Εντούτοις, θα εκδηλωθή η δυσαρέσκεια του Υψίστου Θεού αν αποφεύγομε τις ευθύνες ένεκα φόβου. «Ο φόβος του ανθρώπου στήνει παγίδα· ο δε πεποιθώς επί τον Ιεχωβά θέλει είσθαι εν ασφαλεία. Πολλοί ζητούσι το πρόσωπον του ηγεμόνος· αλλ’ η του ανθρώπου κρίσις είναι παρά του Ιεχωβά.» (Παροιμίαι 29:25, 26, Αμερικανική Στερεότυπη Μετάφρασις) Ένα ισχυρό έργο πρέπει να εκτελεσθή προτού καταστραφή ο παλαιός αυτός κόσμος. Δεν είναι τώρα καιρός να διστάζωμε, να δειλιάζωμε ή να είμαστε γεμάτοι φόβο, αλλά καιρός να προχωρούμε. Είναι καιρός για θαρραλέα ενέργεια και θαυμαστή επέκτασι από μέρους όλων των αληθινών δούλων του Θεού. Ολόκληρος ο κόσμος και οι αόρατες πονηρές δυνάμεις καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για να εμποδίσουν αυτή την ευόδωσι. Κάθε εκδήλωσις έχθρας εγείρεται και θα εγερθή για να δημιουργήση φραγμούς, αλλά τα εμπόδια αυτά δεν θα επιτύχουν. «Ουδέν όπλον κατασκευασθέν εναντίον σου θέλει ευοδωθή· και πάσαν γλώσσαν, ήτις ήθελε κινηθή κατά σου, θέλεις νικήσει εν τη κρίσει.» (Ησαΐας 54:17) Οι υποσχέσεις αυτές είναι η κληρονομία των επιμελών, αφόβων δούλων του Ιεχωβά Θεού.

⁴ Σήμερα, οι αντιπρόσωποί του πρέπει να κηρύξουν τον λόγον του Θεού στον στασιαστικό «Χριστιανισμό», σε μια σκληροτράχηλη γενεά, σε σκληρόκαρδους ανθρώπους, και δεν πρέπει να αφαιρέσωμε λόγια από τις θείες διαταγές. Όχι· αλλά ολόκληρη η νουθεσία του Θεού πρέπει να διακηρυχθή, ακόμη και αν ο Σατανάς, ο Θεός του πονηρού αυτού κόσμου, θα προσπαθήση να μας κάνη να λησμονήσωμε την αλήθεια και τις οδηγίες του Θεού. Εκείνοι που υπερνικώνται από τον πονηρό ή από τα όργανά του, θα περιπέσουν στη δυσαρέσκεια του Ιεχωβά.

5. Με τι βρισκόμαστε σε έχθρα; Τίνος τη δύναμι χρειαζόμεθα; Γιατί;

⁵ Οι άφοβοι δούλοι του Θεού βρίσκονται σε έχθρα μ’ αυτόν τον κόσμο: ‘Η φιλία του κόσμου είναι έχθρα του Θεού· όστις λοιπόν θελήση να ήναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται.’ (Ιάκωβος 4:4) Αυτή η έχθρα οφείλεται όχι σε διαφορετικές πολιτικές γνώμες, ιδεολογίες, θρησκευτικές απόψεις ή φυλετική εχθρότητα. Όχι· η έχθρα μας περιλαμβάνει πολύ πιο μεγάλη έκτασι, διότι είναι αντίθεσις προς ολόκληρο τον κόσμο, ορατό και αόρατο. Κανένα άτομο, κανένας όμιλος ή παγκόσμια οργάνωσις δεν θα μπορούσε με τη δική του δύναμι να εξακολουθήση να υπάρχη σε μια τέτοια κατάστασι αποξενώσως από αυτόν τον παρόντα πονηρό κόσμο. Η ανθρώπινη αντοχή έχει τα όριά της. Κανένα άτομο από σάρκα και αίμα δεν μπορεί να σταθή αντιμέτωπο προς όλο τον κόσμο και να υπηρετήση μαζί με μια αντιδημοφιλή, καταφρονημένη οργάνωσι επί πολύν καιρό, εκτός εάν λαμβάνει δύναμι από την υψίστη πηγή, τον Παντοδύναμον Ιεχωβά. Σε μια τέτοια υπηρεσία δεν υπάρχουν έπαινοι από ανθρώπους, δεν υπάρχουν επευφημίες ούτε ευχαριστίες ούτε τιμές από τον κόσμο, ούτε χρηματικό ούτε εμπορικό όφελος. Πράγματι όσο περισσότερη υπηρεσία αποδίδεται, όσο περισσότερος ζήλος, ενεργητικότης και αφοσίωσις εκδηλώνονται στο έργο, τόσο μεγαλύτερο είναι το μίσος και η ανυποληψία από μέρους των ανθρώπων του κόσμου τούτου. Δεν είναι, λοιπόν, ζωτικής σπουδαιότητος ζήτημα το να γνωρίσωμε πώς μπορεί να αποκτηθή αυτή η πολύ αναγκαία δύναμις και υποστήριξις;

6. Πώς μπορεί να αποκτηθή αυτή η αναγκαία δύναμις και υποστήριξις;

⁶ Ο λόγος Του είναι γεμάτος από διαβεβαιώσεις: «Δεν εγνώρισας; δεν ήκουσας, ότι ο αιώνιος Θεός, ο Κύριος, ο Ποιητής των άκρων της γης, δεν ατονεί, και δεν αποκάμνει; δεν εξιχνιάζεται η φρόνησις αυτού. Δίδει ισχύν εις τους ητονισμένους, και αυξάνει την δύναμιν εις τους αδυνάτους. Και οι νέοι θέλουσιν ατονίσει και αποκάμει, και οι εκλεκτοί νέοι θέλουσιν αδυνατήσει παντάπασιν· αλλ’ οι προσμένοντες τον Κύριον θέλουσιν ανανεώσει την δύναμιν αυτών· θέλουσιν αναβή με πτέρυγας ως αετοί· θέλουσι τρέξει, και δεν θέλουσιν αποκάμει· θέλουσι περιπατήσει, και δεν θέλουσιν ατονίσει.» (Ησαΐας 40:28-31) Ο απόστολος μας παρηγόρησε με τα εξής λόγια: «Το λοιπόν, αδελφοί μου, ενδυναμούσθε εν Κυρίω, και εν τω κράτει της ισχύος αυτού.» (Εφεσίους 6:10) Η έμφασις δίδεται στη λέξι «ενδυναμούσθε». Προφανώς, λοιπόν, η δύναμις του Θεού δεν θα πέση απλώς επάνω μας σαν ένα ένδυμα που θα μας εξαρτίση για να κάνωμε ισχυρά έργα, αλλά μάλλον κάτι πρέπει να γίνη από κάθε άτομο για να ενδυναμώση τον εαυτό του εν Κυρίω. Πολύς καιρός πρέπει να δαπανηθή στη μελέτη για να μάθη κανείς την πηγή της δυνάμεως, ποιος την απέκτησε ήδη, και πώς την απέκτησε. Κάθε Χριστιανός θέλει ασφαλώς να είναι ένας γενναίος πολεμιστής του Κυρίου, να εκτελή το άγιο έργο του χωρίς φόβο και να ανθίσταται στα πύρινα βέλη του πονηρού, έχοντας τελεία εμπιστοσύνη στον Ιεχωβά και στον ένδοξο Βασιλέα-Υιό του Ιησού Χριστό.

ΑΙΤΙΕΣ ΓΙΑ ΦΟΒΟ· ΠΩΣ ΝΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩΜΕ

7. Ποιες είναι μερικές από τις αιτίες φόβου;

⁷ Ποιες είναι μερικές αιτίες για φόβο; Λογικά όλοι θα παραδεχθούν ότι ο φόβος είναι εκδήλωσις ιδιοτελείας. Όπου υπάρχει τελεία ανιδιοτέλεια υπάρχει αγάπη. «Φόβος δεν είναι εν τη αγάπη, αλλ’ η τελεία αγάπη έξω διώκει τον φόβον· διότι ο φόβος έχει κόλασιν· και ο φοβούμενος δεν είναι τετελειωμένος εν τη αγάπη.» (1 Ιωάννου 4:18) Αυτός ο δουλικός φόβος θα απουσίαζε βέβαια αν εξηλείφετο κάθε ιδιοτέλεια. Εντούτοις, δεν είναι αληθινό ότι, όταν μας ζητείται να εκτελέσωμε κάποια ειδική υπηρεσία για τον Ιεχωβά, η οποία μπορεί να είναι σε άμεση αντίθεσι μ’ αυτόν τον κόσμο—μπορεί πράγματι να είναι ακόμη και ένα άγγελμα εναντίον του—μπαίνουν στο νου σκέψεις σαν τις ακόλουθες: Μπορώ να το κάνω αυτό το έργο; Θα αποτύχω; Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Τι θα σκεφθούν και τι θα πουν οι άνθρωποι; Υπάρχει πιθανότης βλάβης ή κίνδυνου για μένα ή για την οικογένειά μου; Θα είναι η βλάβη διανοητική ή σωματική; Μπορώ να υποφέρω αυτόν τον πόνο; Πολλές αμφιβολίες έρχονται σ’ εκείνον που φοβάται. Μπαίνει μέσα του ο δισταγμός και τον καταλαμβάνει ο φόβος του ανθρώπου. Αμέσως έρχονται στο νου του δικαιολογίες· ίσως υπάρχει κάτι σπουδαιότερο που πρέπει να κάνη, λησμονήθηκε κάτι που απαιτεί προσοχή, ή ίσως η υγεία του δεν είναι και τόσο καλή. Οι δειλοί και οι φοβισμένοι ικανοποιούνται με το ότι έχουν επαρκείς λόγους, για να μην προχωρούν στην εκτέλεσι του έργου. «Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής.»

8, 9. Ποιες βεβαιώσεις έχομε για να ενδυναμωθούμε εναντίον τέτοιων φόβων;

⁸ Είναι πράγματι δυνατόν για ένα πλάσμα να εδραιώση το θάρρος του έτσι ώστε να μην υπάρχουν όλοι αυτοί οι φόβοι; Μπορεί να ενδυναμωθή εναντίον όλων αυτών των σαρκικών περιορισμών και αδυναμιών; Η καταφατική απάντησις παρέχεται από τον λόγον του Ιεχωβά. «Ο δε Θεός μου θέλει εκπληρώσει πάσαν χρείαν σας κατά τον πλούτον αυτού εν δόξη, δια Ιησού Χριστού.» (Φιλιππησίους 4:19) Ο Ύψιστος μας βεβαιώνει: «Μη φοβού· διότι εγώ είμαι μετά σου· μη τρόμαζε· διότι εγώ είμαι, ο Θεός σου· σε ενίσχυσα· μάλιστα σε εβοήθησα· μάλιστα σε υπερασπίσθην δια της δεξιάς της δικαιοσύνης μου.» Και πάλι, «Τον Ιεχωβά των δυνάμεων, αυτόν αγιάσατε· και αυτός ας ήναι ο φόβος σας, και αυτός ας ήναι ο τρόμος σας.» (Ησαΐας 41:10 και 8:13, Α.Σ.Μ.) Αυτός που γνωρίζει τόσο καλά την αδυναμία της ανθρωπίνης σαρκός μάς προστάζει να μη φοβόμαστε.

⁹ Πώς, λοιπόν, μπορούμε να εξαρτώμεθα απ’ αυτόν; Είναι δυνατόν να διακινδυνεύουμε τη ζωή μας αποβλέποντας στην υπόσχεσι του Ιεχωβά; Οι Γραφές παρέχουν την απάντησι: «Όσα προεγράφησαν, δια την διδασκαλίαν ημών προεγράφησαν, δια να έχωμεν την ελπίδα δια της υπομονής και της παρηγορίας των γραφών.» (Ρωμαίους 15:4) Δεν υπάρχει ανάγκη να φοβόμαστε ότι η ελπίδα μας θα ματαιωθή ή ότι θα απογοητευθούμε, διότι ο απόστολος λέγει: «Η θλίψις εργάζεται υπομονήν, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς δεν καταισχύνει, διότι η αγάπη του Θεού είναι εκκεχυμένη εν ταις καρδίαις ημών.»—Ρωμαίους 5:3-5.

10. Από ποια μελέτη πρέπει, λοιπόν, να αντλήσωμε δύναμι, και γιατί;

¹⁰ Πρέπει, λοιπόν, να αντλήσωμε τη δύναμί μας από τη μελέτη των Γραφών, διότι εκεί μαθαίνομε ποιος είναι η πηγή της δυνάμεως. Δεν έκαμε ο Παντοδύναμος τη δύναμι; Αυτός την εδημιούργησε. Όσο περισσότερο μαθαίνομε για τον Ιεχωβά, και πώς παρέχει τη δύναμί του, τόσο ικανώτεροι θα γίνωμε να την λάβωμε. Το να γνωρίζωμε τον Ιεχωβά σημαίνει να εμπιστευώμεθα σ’ αυτόν. Ο Κύριός μας Ιησούς είναι το τέλειο παράδειγμα πλήρους εμπιστοσύνης, που δεν εγνώρισε φόβο ανθρώπου, ή του κόσμου, ή του Διαβόλου. Η αλήθεια δίνει ελευθερία του νου, του λόγου και του εαυτού μας. «Έλεγε λοιπόν ο Ιησούς προς τους Ιουδαίους τους πιστεύσαντας εις αυτόν, Εάν σεις μείνητε εν τω λόγω τω εμώ, είσθε αληθώς μαθηταί μου· και θέλετε γνωρίσει την αλήθειαν, και η αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει.»—Ιωάννης 8:31, 32.

11. Πώς πρέπει να γίνη δεκτή η αλήθεια, και γιατί;

¹¹ Η αλήθεια πρέπει να γίνη δεκτή με πραότητα. «Δια τούτο απορρίψαντες πάσαν ρυπαρίαν και περισσείαν κακίας, δέχθητε μετά πραότητος τον εμφυτευθέντα λόγον, τον δυνάμενον να σώση τας ψυχάς σας.» (Ιάκωβος 1:21) Ο Κύριος Ιησούς ήταν πράος. Ομοίως «ο άνθρωπος ο Μωυσής ήτο πραΰς σφόδρα υπέρ πάντας τους ανθρώπους, τους επί της γης». (Αριθμοί 12:3) Πραότης και φόβος του Κυρίου είναι ουσιώδεις ιδιότητες του Χριστιανού, ο δε Ιεχωβά έκαμε φιλάγαθη προμήθεια για την ατομική και την ομαδική μας μελέτη έτσι ώστε να κατορθώσωμε να αναπτυχθούμε σ’ αυτές τις ιδιότητες. Με την πραότητα θα προέλθη εκπαίδευσις, ο δε πιστός μαθητής θα βρεθή πάντοτε να περιμένη τον Κύριο και να εκζητή το θέλημά Του. Έπειτα η συνείδησις θα είναι πάντοτε άμεμπτη απέναντι του Κυρίου όταν τον ικετεύομε να μας δώση βοήθεια και δύναμι για να εκτελέσωμε το έργο του. Έλλειψις πραότητος θα έχη συχνά ως αποτέλεσμα το να προτρέξη κανείς και να προσπαθήση να επιτελέση κάτι με τη δική του δύναμι.

12, 13. Πώς μπορούμε να ενθαρρύνωμε και να βοηθούμε ο ένας τον άλλον στην πίστι;

¹² Με την ένωσί μας για επικοινωνία, μελέτη και υπηρεσία, μπορούμε να ενθαρρύνωμε και να βοηθούμε ο ένας τον άλλον στην πίστι. «Τότε οι φοβούμενοι τον Κύριον ελάλουν προς αλλήλους· και ο Κύριος προσείχε, και ήκουε· και εγράφη βιβλίον ενθυμήσεως ενώπιον αυτού, περί των φοβουμένων τον Κύριον, και των ευλαβουμένων το όνομα αυτού· και θέλουσιν είσθαι εμού, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, εν τη ημέρα εκείνη, όταν εγώ ετοιμάσω τα πολύτιμά μου· και θέλω σπλαγχνισθή αυτούς, καθώς σπλαγχνίζεται άνθρωπος τον υιόν αυτού, όστις δουλεύει αυτόν.» (Μαλαχίας 3:16, 17) Το «ελάλουν προς αλλήλους» δεν μπορεί να εκπληρωθή με το να παραμένωμε στο σπίτι ή με το να διαβάζωμε μόνο τις Γραφές. Η εκπλήρωσίς του πρέπει κατ’ ανάγκην να σημαίνη συνάντησι του ενός με τον άλλον και εξέτασι του λόγου του Θεού, και εκτέλεσι των έργων εκείνων που αφορούν την τιμή του αγίου του ονόματος. Σημαίνει το να μιλή κανείς στους πλησίον του και να τους λέγη την αλήθεια. Με τέτοιες ενέργειες τόσο πολύ ευαρεστείται ο Κύριος που διέταξε να γραφή υπόμνημα: «Ταύτα κατελάλησαν οι φοβούμενοι τον Κύριον, έκαστος προς τον πλησίον αυτού. Και προσέσχε Κύριος, και εισήκουσε, και έγραψε βιβλίον μνημοσύνου ενώπιον αυτού τοις φοβουμένοις τον Κύριον, και ευλαβουμένοις το όνομα αυτού. Και έσονταί μοι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ, εις ημέραν, ην εγώ ποιώ, εις περιποίησιν, και αιρετιώ αυτούς, ον τρόπον αιρετίζει άνθρωπος τον υιόν αυτού, τον δουλεύοντα αυτώ.—Μαλαχίας 3:16, 17, Μετάφρασις Ο΄.

¹³ Έπειτα ο απόστολος Παύλος διεκήρυξε: «Ας φροντίζωμεν περί αλλήλων, παρακινούντες εις αγάπην και καλά έργα· μη αφίνοντες το να συνερχώμεθα ομού, καθώς είναι συνήθεια εις τινας, αλλά προτρέποντες αλλήλους· και τοσούτω μάλλον, όσον βλέπετε πλησιάζουσαν την ημέραν.» Ο Ιησούς είπε: «Διότι όπου είναι δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το όνομά μου, εκεί είμαι εγώ εν τω μέσω αυτών.» (Εβραίους 10:24, 25· Ματθαίος 18:20) Έτσι μόνο μπορούμε να κατανοήσωμε τους καλούς σκοπούς του μεγάλου Ιεχωβά, και ν’ αποκτήσωμε για τον εαυτό μας κατανόησι τού δικαίου νέου κόσμου και του Βασιλέως του, διότι πρέπει να υπάρξη προσωπική αποδοχή των αληθειών αυτών και πεποίθησις σ’ αυτές. Για να έχωμε τελεία εμπιστοσύνη και απεριόριστη επάφεσι, πρέπει να κάνωμε αυτές τις αλήθειες δικές μας, μέρος του εαυτού μας, να το πούμε έτσι, και τότε θα μπορούμε να υπακούσωμε στη διαταγή: «Σταθήτε λοιπόν περιεζωσμένοι την οσφύν σας με αλήθειαν.» Η αλήθεια είναι πραγματικά η πανοπλία μας που μας εδόθηκε από τον Θεό για να μας καταστήση ικανούς να αντισταθούμε στις επιθέσεις του πονηρού και των δαιμόνων του σ’ αυτές τις έσχατες ημέρες.—Εφεσίους 6:11-14.