Τόσο Πολλοί Ζουν και Πεθαίνουν σε Βασανιστική Φτώχεια!

ΣΕ ΜΙΑ χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας, η Γιάτι βγαίνει από την παράγκα της για να πάει στο εργοστάσιο όπου ράβει κομμάτια δέρμα και κορδόνια για παπούτσια. Για την εργασία ενός μήνα—με 4 εβδομάδες 40 ωρών και επιπλέον 90 ώρες υπερωρίας—κερδίζει λιγότερα από 80 δολάρια (περ. 18.400 δρχ.). Η εταιρία υποδημάτων που την έχει προσλάβει παρουσιάζεται περήφανα ως ευσυνείδητος υποστηρικτής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες. Στο Δυτικό κόσμο αυτή η εταιρία πουλάει τα παπούτσια πάνω από 60 δολάρια (περ. 13.800 δρχ.) το ζευγάρι. Οι μισθοί δικαιολογούν ίσως τα 1,4 δολάρια (περ. 320 δρχ.) από αυτά.

Όταν η Γιάτι «φεύγει από το καθαρό, φωτισμένο εργοστάσιο», αναφέρει ένα δημοσίευμα της εφημερίδας Μπόστον Γκλόουμπ (Boston Globe), «τα χρήματά της φτάνουν μόνο για να νοικιάσει μια τρώγλη 3×3,5 μέτρα, με βρώμικους τοίχους γεμάτους σαύρες. Δεν υπάρχουν έπιπλα, έτσι η Γιάτι και οι δύο συγκάτοικοί της κοιμούνται κουλουριασμένες στο πάτωμα που είναι φτιαγμένο από λάσπη και πλίνθους». Δυστυχώς, η περίπτωσή της είναι συνηθισμένη.

«Περνούν καλύτερα αυτοί οι άνθρωποι με εμένα ή χωρίς εμένα;» διαμαρτύρεται ο υπεύθυνος ενός εμπορικού συλλόγου. «Ο μικρός μισθός τούς δίνει τη δυνατότητα να απολαμβάνουν έναν αξιοπρεπή τρόπο ζωής. Ίσως να μη ζουν μέσα στη χλιδή, αλλά δεν πεινάνε κιόλας». Ωστόσο, συχνά υποσιτίζονται, και τα παιδιά τους συχνά πέφτουν για ύπνο νηστικά. Καθημερινά διατρέχουν κινδύνους σε επισφαλείς χώρους εργασίας. Και πολλοί αργοπεθαίνουν επειδή έρχονται σε επαφή με δηλητήρια και τοξικά απόβλητα. Είναι αυτός ‘αξιοπρεπής τρόπος ζωής’;

Ο Χάρι, ένας εργάτης σε κάποιο αγρόκτημα στη νότια Ασία, έβλεπε τα πράγματα διαφορετικά. Αυτός περιέγραψε με γλαφυρά λόγια και ποιητική ευφράδεια το ζοφερό κύκλο της ζωής και του θανάτου που έβλεπε ολόγυρά του. «Η πιπεριά δεν αντέχει ανάμεσα στο γουδί και στο γουδοχέρι», είπε. «Εμείς οι φτωχοί είμαστε σαν πιπεριές—κάθε χρόνο μας συνθλίβουν, και σύντομα δεν θα έχει μείνει τίποτα». Ο Χάρι ποτέ δεν γνώρισε αυτόν τον «αξιοπρεπή τρόπο ζωής», ούτε είχε την παραμικρή ιδέα για τη χλιδή μέσα στην οποία πιθανότατα ζούσαν οι εργοδότες του. Λίγες μέρες αργότερα ο Χάρι πέθανε—άλλο ένα θύμα της βασανιστικής φτώχειας.

Πάρα πολλοί άνθρωποι ζουν και πεθαίνουν όπως ο Χάρι. Μαραζώνουν μέσα στη δυστυχία και είναι τόσο αδύναμοι ώστε δεν μπορούν να αντισταθούν καθώς κάποιοι τους απομυζούν. Ποιοι είναι αυτοί; Τι είδους άνθρωποι θα έκαναν κάτι τέτοιο; Αυτοί δείχνουν αρκετά φιλάνθρωποι. Λένε ότι θέλουν να θρέψουν το μωρό σας, να βοηθήσουν να αυξηθούν οι σοδειές σας, να βελτιώσουν τη ζωή σας, να σας κάνουν πλούσιους. Στην πραγματικότητα, στόχος τους είναι να πλουτίσουν οι ίδιοι. Πρέπει να πουλήσουν προϊόντα, να αποκτήσουν κέρδη. Αν τα υποπροϊόντα της απληστίας τους είναι υποσιτιζόμενα παιδιά, δηλητηριασμένοι εργάτες και μολυσμένο περιβάλλον, δεν πειράζει. Είναι ένα τίμημα που οι εταιρίες είναι πρόθυμες να πληρώσουν για την απληστία τους. Έτσι αυξάνονται τα κέρδη, αλλά το ίδιο συμβαίνει και με τους συγκλονιστικούς αριθμούς των θυμάτων.

[Ευχαριστία για την προσφορά της εικόνας στη σελίδα 3]

U.N. Photo 156200/John Isaac