Ωκεανοί—Ποιος Μπορεί να τους Σώσει;
ΜΙΑ φθινοπωρινή μέρα του 1988, εννιά άντρες και τέσσερις γυναίκες δέθηκαν με σχοινιά ορειβασίας και πήδηξαν από μια γέφυρα της πόλης της Νέας Υόρκης—όλοι μαζί την ίδια στιγμή. Στα 20 μέτρα έμειναν κρεμασμένοι από τα σχοινιά τους και περίμεναν ακίνητοι. Ποιος ήταν ο σκοπός τους; Να κλείσουν το δρόμο μιας φορτηγίδας που μετέφερε λύματα για να τα πετάξει στον ωκεανό. Το αποτέλεσμα έδειξε ότι έγινε πολύς θόρυβος για το τίποτα· απλούστατα η φορτηγίδα παρέκαμψε τα άτομα που έκαναν τη διαμαρτυρία, ακολουθώντας άλλη διαδρομή και πέταξε τα απορρίμματα όπως έκανε συνήθως. Τελικά τα άτομα που έκαναν αυτή τη διαμαρτυρία συνελήφθηκαν.
Πολλοί άλλοι αγωνίζονται επίμονα, αλλά με νομικά μέσα, να εμποδίσουν το θάνατο των ωκεανών του κόσμου. Υπάρχουν άφθονες συμφωνίες και ο αριθμός των νόμων έχει αυξηθεί. Έχει θεσπιστεί νομοθεσία που απαγορεύει το πέταμα πλαστικών στον ωκεανό. Έχει απαγορευτεί στα πετρελαιοφόρα να πετάνε τα απόνερά τους που είναι γεμάτα πετρέλαιο. Μερικοί ποταμοί και ακτές έχουν καθαριστεί τελείως με επιτυχία.
Σε γενικές γραμμές όμως, οι θρίαμβοι είναι σπάνιοι και οι αποτυχίες συνηθισμένες. Οι περιβαλλοντολόγοι φοβούνται ότι όσο θα εξακολουθεί να είναι φτηνότερο το πέταμα αποβλήτων στον ωκεανό, θα υπάρχουν αυτοί που παρακάμπτουν τους νόμους, ακριβώς όπως η φορτηγίδα με τα λύματα, που αναφέρθηκε προηγουμένως, παρέκαμψε εκείνους που έκαναν τη διαμαρτυρία. Δυστυχώς, ο αποφασιστικός παράγοντας γι’ αυτά τα ζητήματα είναι συχνά το χρήμα, το κίνητρο του κέρδους. Η προστασία του περιβάλλοντος αποφέρει ελάχιστα χρήματα και κοστίζει πολλά.
Φταίει ο Θεός;
Εντούτοις, το περιοδικό Time θεώρησε το πρόβλημα της ρύπανσης τόσο επείγον ώστε να μην ανακηρύξει «άνθρωπο του έτους». Αντί γι’ αυτό, το τεύχος τού Ιανουαρίου του 1989 ανακήρυξε την πολιορκούμενη Γη «Πλανήτη του Έτους». Είναι ενδιαφέρον όμως, ότι τέτοιου είδους άρθρα σχετικά με τα προβλήματα του περιβάλλοντος εκφράζουν μερικές φορές πολύ κυνικές απόψεις για την Αγία Γραφή.
Το άρθρο στο περιοδικό Time άρχιζε παραθέτοντας το εδάφιο Εκκλησιαστής 1:4: «Γενεά υπάγει, και γενεά έρχεται· η δε γη διαμένει εις τον αιώνα». «Όχι εις τον αιώνα», σχολίαζε ο συγγραφέας του άρθρου. «Το πιθανό είναι ότι η γη θα κρατήσει ακόμα 4 ως 5 δισεκατομμύρια χρόνια, το περισσότερο». Ο ίδιος συγγραφέας παρατήρησε κατόπιν ότι η εντολή που απευθύνθηκε στο πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι να ‘κυριεύσουν τη γη’ «θα μπορούσε να ερμηνευτεί σαν πρόσκληση να χρησιμοποιήσουν τη φύση όπως τους άρεσε. Έτσι η εξάπλωση της Χριστιανοσύνης, η οποία γενικά θεωρείται ότι άνοιξε το δρόμο για την ανάπτυξη της τεχνολογίας, μπορεί παράλληλα να έφερε τους σπόρους της αχαλίνωτης εκμετάλλευσης της φύσης». Το περιοδικό Life προχώρησε ακόμα πιο μακριά και συμπεριέλαβε την υπόσχεση της Αγίας Γραφής ότι ‘οι πραείς θα κληρονομήσουν τη γη’ στις γελοίες και ανακριβείς προβλέψεις.
Όλες αυτές οι δηλώσεις έχουν κάτι το κοινό: Βασίζονται στις εικασίες ότι είτε ο Θεός δεν υπάρχει είτε δεν ενέπνευσε εκείνος την Αγία Γραφή είτε δεν έχει τη σοφία και τη δύναμη να κατευθύνει τη δημιουργία του και να εκπληρώνει τις υποσχέσεις του. Εσείς, τι γνώμη έχετε; Δεν φανερώνει κάποια αλαζονεία το να κάνει κάποιος αυτές τις εικασίες χωρίς να έχει αποδείξεις; Οποιοσδήποτε έχει γίνει μάρτυρας της τρομερής δύναμης και ομορφιάς του ωκεανού στη διάρκεια μιας θύελλας έχει δει από πρώτο χέρι την απόδειξη ότι Εκείνος που δημιούργησε τον πλανήτη μας είναι πράγματι δυνατός. Η σοφία του είναι ολοφάνερη παντού στους ωκεανούς και στη ζωή που αφθονεί μέσα σ’ αυτούς.
Η εντολή του Θεού να ‘κυριεύσουν τη γη’ δεν αποτελούσε άδεια για να την καταστρέψουν, αλλά μάλλον ανάθεση καθηκόντων διαχειριστή, ανάθεση της ευθύνης να φροντίζουν και να καλλιεργούν τη γη. Άλλωστε, αν ο Θεός, με την εντολή που έδωσε στο ανθρώπινο γένος να ‘κυριεύσουν τη γη’, εννοούσε ότι θα έπρεπε να τη μετατρέψουμε σ’ έναν χαώδη μολυσμένο βαλτότοπο, όπως γίνεται σήμερα με ταχύ ρυθμό, τότε γιατί προμήθευσε στον Αδάμ και στην Εύα τον παραδεισένιο κήπο της Εδέμ για να τους χρησιμεύει ως πρότυπο; Και γιατί είπε ο Θεός στον άνθρωπο «να εργάζηται αυτόν και να φυλάττη αυτόν» και τελικά να εξαπλώσει τα όριά του με το να καθυποτάξει «ακάνθας και τριβόλους» που αναπτύσσονταν έξω απ’ αυτόν τον κήπο-πρότυπο;—Γένεσις 2:15· 3:18.
Στην πραγματικότητα, η Αγία Γραφή έκανε πριν από πολύ καιρό μια αξιοσημείωτη πρόβλεψη, που θα μπορούσε να εφαρμόζεται μόνο στη δική μας καταστροφική γενιά, ότι δηλαδή, ο Ιεχωβά πρόκειται να ‘καταστρέψει εκείνους που καταστρέφουν τη γη’. (Αποκάλυψις 11:18, ΚΔΤΚ) Οι προφητείες της Αγίας Γραφής δείχνουν ότι ο καιρός αυτός είναι κοντά.
Κι όμως, ορισμένοι λένε ότι ο Θεός φταίει για τη ρύπανση και υποδεικνύουν τον άνθρωπο ως την απάντηση στο πρόβλημα, τη μοναδική ελπίδα. Η λογική υποδεικνύει το αντίθετο—ότι ο άνθρωπος είναι εκείνος που φταίει και ότι η απάντηση ξεπερνάει κατά πολύ τις δικές του ικανότητες. Οι κατηγορίες που επιρρίπτονται στον Θεό δεν είναι κάτι καινούριο. Το εδάφιο Παροιμίαι 19:3 εξέθεσε πριν από πολύ καιρό αυτή τη μυωπική ανθρώπινη άποψη: «Μερικοί άνθρωποι αυτοκαταστρέφονται με τις ίδιες τους τις ανόητες ενέργειες κι έπειτα κατηγορούν τον Κύριο».—Today’s English Version (Σημερινή Αγγλική Μετάφραση).
Η ευθύνη της διαχείρισης που καθιερώθηκε στην Εδέμ πριν από έξι χιλιάδες περίπου χρόνια δεν έχει πάψει να ισχύει. Οποιοσδήποτε σήμερα σέβεται τον Δημιουργό μπορεί να το δείξει με το να σέβεται τα έργα του αντί να ρυπαίνει απρόσεκτα το περιβάλλον. Ο καθένας μας μπορεί να βοηθήσει στο να διατηρηθούν οι ωκεανοί καθαροί. (Βλέπε παρακάτω.) Δυστυχώς όμως, αυτό το παγκόσμιο σύστημα είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο ώστε όποιος θέλει να μην έχει καμιά απολύτως συμβολή στη ρύπανση της γης και των θαλασσών θα πρέπει να γίνει ερημίτης. Οι μιμητές του Ιησού δεν έχουν τη δυνατότητα να διαλέξουν κάτι τέτοιο· η διακονία τους δεν τους το επιτρέπει αυτό.—Ματθαίος 28:19, 20.
Συνεπώς η μοναδική ελπίδα για το πλήρες τέλος της ρύπανσης των ωκεανών έγκειται όχι σ’ εμάς αλλά στον Θεό. Οι υποσχέσεις του έρχονται σε απόλυτη αντίθεση με τις αποτυχίες του ανθρώπου· εκείνος δεν έχει ποτέ αποτύχει να εκπληρώσει κάποια απ’ αυτές. Γι’ αυτό, τα λόγια αυτά από την Αγία Γραφή μπορούν να μας φέρουν μεγάλη παρηγοριά: ‘Συ αυτός είσαι Ιεχωβά μόνος· συ εποίησας τον ουρανόν, τους ουρανούς των ουρανών, και πάσαν την στρατιάν αυτών, την γην και πάντα τα επ’ αυτής, τας θαλάσσας και πάντα τα εν αυταίς, και συ ζωοποιείς πάντα ταύτα’.—Νεεμίας 9:6.
Σύντομα, θα αποκατασταθεί στη γη και στους ωκεανούς της μια ομορφιά που θα διαρκεί. Ναι, ο ‘βαθύς και καταγάλανος ωκεανός’ θα κυλάει ασταμάτητα—ζωντανός για πάντα. Ο Δημιουργός θα φροντίσει να γίνει αυτό.
[Πλαίσιο στη σελίδα 9]
ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ
Πώς μπορείτε να μεταχειρίζεστε τους ωκεανούς με σεβασμό:
◼ Όταν κάνετε βόλτα με κάποιο πλοιάριο και όταν ψαρεύετε, να ακολουθείτε αυτόν τον απλό κανόνα: Αν φέρατε κάτι μαζί σας, να το παίρνετε πίσω μαζί σας. Αυτό εφαρμόζεται ιδιαίτερα στις πλαστικές ύλες. Να προσπαθείτε να μειώνετε στο ελάχιστο την απώλεια των καθετών. Να αδειάζετε με κατάλληλο τρόπο το πετρέλαιο της μηχανής στη στεριά, όχι στη θάλασσα.
◼ Στην παραλία, εφαρμόζεται ο παραπάνω κανόνας. Να προσπαθείτε να έχετε το νου σας στα πλαστικά αντικείμενα που έχετε φέρει μαζί σας—τα σακουλάκια για τα σάντουιτς, το πλαστικό στο οποίο είναι τυλιγμένα πολλά κουτιά αναψυκτικών μαζί, τα πλαστικά σκεύη και τα μπουκάλια με τα αντιηλιακά. Να θυμάστε πόσο εύκολα μπορούν μερικά απ’ αυτά τα πράγματα να παρασυρθούν από τον αέρα, αν δεν τα συγκρατεί στο έδαφος κάποιο βάρος. Πριν φύγετε, να επιθεωρείτε προσεκτικά την περιοχή και να παίρνετε τα σκουπίδια σας μαζί σας.
◼ Να ακολουθείτε την ίδια διαδικασία όταν πηγαίνετε για πικ-νικ, για ψάρεμα ή για βόλτα με πλοιάριο σε ποτάμια και λίμνες, καθώς και στις όχθες τους. Να θυμάστε ότι αυτή καθαυτή η ρύπανση των ποταμιών είναι εσφαλμένη. Επιπρόσθετα, αυτά που πετάτε στο ποτάμι μπορεί αργότερα να καταλήξουν στον ωκεανό και να προξενήσουν ακόμα μεγαλύτερη βλάβη.
◼ Να υπακούτε σε όλους τους τοπικούς νόμους σχετικά με τη διάθεση των αποβλήτων και την ανακύκλωση.
◼ Όταν πλένετε ρούχα και πιατικά, να μη χρησιμοποιείτε περισσότερο απορρυπαντικό απ’ όσο χρειάζεται για τη δουλειά αυτή.
◼ Το νερό, όπως ο αέρας, είναι ένα από τα βασικά στοιχεία για τη ζωή. Να το σέβεστε, να μην το ρυπαίνετε.
[Εικόνα στη σελίδα 8]
«Έως αυτού θέλεις έρχεσθαι και δεν θέλεις υπερβή».—Ιώβ 38:11