Τα Ώριμα Χρόνια—Χρυσά Χρόνια ή Κρίσιμος Καιρός;
«ΛΕΝΕ ότι η ζωή αρχίζει στα 40!» Και πολλοί μεσήλικες θα συμφωνούσαν απόλυτα. Μια γυναίκα είπε: « Πραγματικά δεν θα ήθελα να ξαναγίνω 18 χρόνων. Είμαι πολύ πιο ευτυχισμένη που πέρασα τα 50 απ’ όσο υπήρξα ποτέ πριν».
Ναι, για μερικούς αυτά είναι τα «χρυσά χρόνια». Η σοφία που απόκτησαν από πείρα χρόνων, μπορεί τώρα να χρησιμοποιηθεί. Έτσι μπορούν λογικά να έχουν κάτω από έλεγχο τη ζωή τους. Ακόμη και η προοπτική ότι θα φύγουν κάποτε τα παιδιά τους από το σπίτι δεν τους στενοχωρεί υπερβολικά. Μάλλον, τα βλέπουν αυτά σαν ευκαιρίες για να έχουν περισσότερο ατομικό χρόνο και για να μένουν περισσότερο διάστημα με τον γαμήλιο σύντροφό τους. Η ζωή τους αντί να είναι άδεια, είναι γεμάτη από δραστηριότητα που έχει νόημα.
Άλλοι, όμως, δεν είναι και τόσο αισιόδοξοι. ‘Γιατί, πιάνοντας τα 40’ λένε ‘δεν είναι η αρχή για κάτι—αλλά το τέλος της νιότης’. Και μπορεί να έχουν λόγους για το φόβο τους. Ταραγμένοι από τα πρώτα σημάδια των γηρατειών τους, μπορεί να αισθάνονται σαν τον άντρα που είπε: «Όταν βλέπω αυτές τις σακούλες κάτω από τα μάτια μου καταλαβαίνω ότι γέρασα. Δεν προορίζομαι παρά για το νεκροταφείο».
Ακόμη μπορεί να πιέζονται από οικονομικές ανησυχίες. Η μοναξιά μπορεί να τους καταθλίβει. Και καθώς η υγεία τους σιγά-σιγά χειροτερεύει και αντικρίζουν για πρώτη φορά το φάσμα του θανάτου μπορεί ν’ αναρωτιούνται αν η ζωή τους είχε κανένα νόημα, κι αν το μέλλον πραγματικά προσφέρει τίποτα που ν’ αξίζει. ‘Ω, και να ήμουν πάλι νέος,’ μπορεί να πουν με αναστεναγμό.
Όμως, η Γραφή λέει: «Ό,τι αν σπείρει ο άνθρωπος, τούτο και θέλει θερίσει». (Γαλάτας 6:7) Το αν θα είναι η μέση ηλικία «χρυσή» ή ένας καιρός κρίσης εξαρτάται από το πώς ‘σπέρνετε’ στα προηγούμενα χρόνια σας—ποιες αξίες εκτιμάτε, ποιες συνήθειες αποκτάτε και ποιους στόχους επιδιώκετε στη ζωή. Αφού πολλοί από μας πρέπει τελικά να περάσουν από τη μέση ηλικία, ας ερευνήσουμε μερικές από τις προσδοκίες της και τα προβλήματά της.