Γιατί να Είσθε Ένας Επιστήμων;
Αυτό ήταν το ερώτημα πού έπρεπε ν’ απαντηθή σ’ ένα διαγωνισμό εκθέσεως για νεαρούς, φιλόδοξους επιστήμονες. Το Βρεταννικό περιοδικό, «Νέος Επιστήμων,» στις 6 Σεπτεμβρίου 1979, δημοσίευσε την έκθεσι που βραβεύθηκε, της 15-χρονης Γκαμπριέλ Χορν από το Μπλάκχεθ του Λονδίνου.
«ΟΠΩΣ βλέπω τα πράγματα, η επιστήμη σήμερα, παρά την απότομη εισβολή της, στερείται εσωτερικής κατευθύνσεως.» Η Χορν βλέπει αυτή την έλλειψι σαν πρόκλησι για ένα νέο είδος επιστήμονα: «Οι επιστήμονες δεν μπορούν πια να συνεχίσουν την ‘επιστημονική πρόοδο’ χωρίς να τη συσχετίσουν—εφευρετικά και ζωηρά—με τις επιδράσεις που έχουν οι αρνητικές πλευρές της εργασίας τους στον πλανήτη μας. Χρειαζόμαστε μια νέα γενιά επιστημόνων/φιλοσόφων.» Καταγράφει κατόπιν μερικές από τις αρνητικές απόψεις.
«Ο άνθρωπος, μεθυσμένος από επιστήμη, έχει γίνει σαν ταύρος στο υαλοπωλείο της φύσεως.» Με την καύσι ορυκτών καυσίμων, ο άνθρωπος έχει αυξήσει το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, το οποίο θα μπορούσε να επιφέρη θερμότητα και μια «ατμόσφαιρα θερμοκηπίου» που τελικά θα καθιστούσε τη γη ακατοίκητη.
«Οι άνθρωποι της Δύσεως έχουν συμπεριφερθή συλλογικά σαν ένας μεθυσμένος ναυτικός. Και το χειρότερο μάλιστα—είναι σαν να είπαμε στην πραγματικότητα ότι, ενόσω μπορούμε να οδηγούμε τα αυτοκίνητά μας σήμερα, δεν ενδιαφερόμαστε για το αν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα πεινάσουν, ή θα πεθάνουν από το κρύο, ή θα ανατιναχθούν από πυρηνικούς αντιδραστήρες αύριο!»
«Με τη χρήσι ωρισμένων εντομοκτόνων, συσσωρεύονται δηλητήρια στα σκουλήκια, με τα οποία τρέφονται τα πουλιά και πεθαίνουν κατά εκατοντάδες χιλιάδων. «Ένα άλλο παράδειγμα,» λέει, «της τυφλότητάς μας στη σχέσι αιτίας και αποτελέσματος έχει ακολουθήσει την εκδάσωσι των τροπικών περιοχών για γεωργικούς σκοπούς: αυτή η μέθοδος δημιούργησε, επίσης, συνθήκες ευνοϊκές για τη μύγα ‘τσετσέ,’ η οποία, σαν αποτέλεσμα, πολλαπλασίασε και διέδωσε επιδημίες τρυπανοσωμιάσεως.»
Η καταγραφή αυτών των παραδειγμάτων θα μπορούσε να συνεχισθή κατά κόρον. Η σκληρή αδιαφορία του ανθρώπου για το περιβάλλον γίνεται πιο καταστρεπτική απ’ όσο προηγουμένως, λόγω των εργαλείων που έθεσε στα χέρια του ανθρώπου η επιστήμη, μέχρι του σημείου να μπορεί να εξοντώση και τον ίδιο τον άνθρωπο. Η Χορν παρουσιάζει παραστατικά αυτό τον κίνδυνο:
«Θα μπορούσε να λεχθή ότι, αποκτώντας την απίστευτη δύναμι που η επιστήμη έθεσε στα χέρια μας, ενσπείρομε αναπόφευκτα τη δική μας καταστροφή· ότι κάθε είδος που κυριαρχεί στη Γη στα βαθμό που θέτει σε κίνδυνο την επιβίωσι των συγκατοίκων του, προορίζεται για αυτοκαταστροφή, πράγμα στο οποίο βρίσκεται η βαλβίδα ασφαλείας της φύσεως. Όπως ακριβώς ο καρκίνος καταστρέφεται φονεύοντας αυτόν που τον έχει, έτσι και ο άνθρωπος θέτει σε κίνδυνο τον εαυτό του, απογυμνώνοντας τις ίδιες τις πηγές που ο ίδιος έχει ανάγκη για να επιβιώση.»
Η Χορν αισθάνεται την ανάγκη για μια νέα μέθοδο που θα δώση ηθική κατεύθυνσι στην επιστήμη και πιστεύει ότι η ανάμιξις σ’ αυτή την προσπάθεια αποτελεί ένα ισχυρό κίνητρο για να γίνη κανείς επιστήμονας. Εκφράζεται ως εξής:
«Για ν’ αντιμετωπισθή αυτή η ανησυχητική πλευρά του μέλλοντος, χρειάζεται να παραχθή μια νέα γενιά επιστημόνων, ειδικών, που δεν θα περιορίζωνται στην αγνή επιστήμη, αλλά που θα αναγνωρίζουν ότι, πάνω απ’ όλα, η επιστήμη χρειάζεται ηθική κατεύθυνσι. Για να γίνη κανείς επιστήμονας τώρα, πρέπει ν’ αναλάβη την πιο φρικτή ηθική πρόκλησι που αντιμετώπισε ποτέ το ανθρώπινο γένος.»
Είναι αξιέπαινο το γεγονός ότι η Γκαμπριέλ Χορν αντιλήφθηκε τον κίνδυνο από μια επιστήμη χωρίς ηθική. Αυτή την άποψι τη συμμερίζονται πλήθη ανθρώπων. Αλλά η ιστορία δείχνει ότι η αντίληψις μακρυνών κινδύνων έχει πολύ λιγότερη σχέσι με την πορεία των ανθρωπίνων γεγονότων απ’ ό,τι ο παρών καιροσκοπισμός. Ενόσω η απειλή αυτή αφορά μια μελλοντική γενιά, η παρούσα γενιά θα επηρεάζεται περισσότερο απ’ όσα την πλήττουν. Στην πραγματικότητα, αυτή η γενιά επηρεάζεται ήδη δυσμενώς από τη μόλυνσι, αλλά μέχρις ότου οι βλάβες γίνουν πιο εμφανώς καταστροφικές, αυτή η αλήθεια θα επισκιασθή κατάλληλα από τη φιλαργυρία και τη μανία για υλικές ανέσεις.
Πριν από 19 περίπου αιώνες, η Αγία Γραφή προείπε όχι μόνο την παρούσα μόλυνσι της γης, αλλά και το τέλος της μολύνσεως. Το τέλος της μολύνσεως θα έλθη, όχι από ‘επιστήμονες/φιλοσόφους’ ή άλλους ανθρώπους, αλλά από τον ίδιο τον Θεό. Εκείνος, όπως έχει προλεχθή, ‘θα διαφθείρη τους διαφθείροντας την γην.’—Αποκ. 11:18.