Το Μεγαλύτερο Προνόμιο που Είχα στο να Δίδω
Όπως αφηγήθηκε η Βίκυ Τζόνσον σ’ ένα μέλος του προσωπικού συγγραφών
Είναι συχνά δύσκολο να βοηθήσης ανθρώπους που έχουν όρασι και ακοή ν’ ακούσουν και ν’ αντιληφθούν τις αλήθειες που σχετίζονται με τη βασιλεία του Θεού. Τώρα, αντιμετώπισα την πρόκλησι να διδάξω τις αλήθειες αυτές σε μια νεαρή γυναίκα που ήταν κωφή και τυφλή εκ γενετής!
Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ κι εγώ ζούμε σ’ ένα κτήμα δίπλα στο Εθνικό Κέντρο της Έλεν Κέλλερ για Κωφούς-Τυφλούς, που ευρίσκεται στο Σαντς Πόιντ, του Λονγκ Άιλαντ, στη Νέα Υόρκη. Καθώς παρακολουθούσαμε το κτίριο που κόντευε να τελειώση διερωτώμεθα πώς θα ήσαν αυτοί οι άνθρωποι που είναι τυφλοί και κωφοί, μερικοί μάλιστα εκ γενετής. Ποτέ δεν έχουν δει τις ομορφιές της γης, και ποτέ δεν έχουν ακούσει τους χαρούμενους ήχους της! Η σκέψις και μόνο μας έθλιβε· ήταν αδύνατο να φαντασθούμε πώς θα ήταν η ζωή σε ολοκληρωτικό σκοτάδι και απόλυτη σιωπή! Γνωρίζομε την υπόσχεσι του Ιεχωβά για μια παραδεισιακή γη κάτω από την κυβέρνησι της Βασιλείας του, η οποία θ’ αποκαταστήση την όρασι και την ακοή αυτών των τυφλών και κωφών ανθρώπων, αλλά πώς θα μπορούσαμε να μεταφέρωμε αυτή την ελπίδα σ’ αυτούς οι οποίοι σύντομα θα ήσαν γείτονές μας; Προσευχηθήκαμε ν’ ανοιχθή ένας δρόμος γι’ αυτό.
Τον Σεπτέμβριο του 1977, η οδός ανοίχθηκε. Η εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά όπου ανήκαμε, έλαβε μια επιστολή από την Τζωρτζίν Ντιλτς από το Σηάτλ στην Ουάσινγκτον. Αυτή διεξήγε μια Γραφική μελέτη στο σύστημα Μπράιγ με μια 25χρονη νεαρή κοπέλλα, τη Ντέμπυ Κούρρυ, που ήταν τυφλή και κωφή εκ γενετής. Η Ντέμπυ είχε έλθει για πρώτη φορά σε επαφή με τον Ντάλλας Τάλλευ, ένα τυφλό Μάρτυρα. Μελετούσε μαζί της και την έπαιρνε στις συναθροίσεις, αλλά τελικά την παρέπεμψε στην Τζωρτζίν Ντιλτς, η οποία γνώριζε τη γλώσσα των κωφαλάλων. Και τώρα, η Τζωρτζίν μάς πληροφορούσε ότι η Ντέμπυ επρόκειτο να σταλή στο Κέντρο της Έλεν Κέλλερ δίπλα στο σπίτι μας. Εζητήθη από την εκκλησία μας ν’ αναθέση σε κάποιον να συνεχίση τη Γραφική μελέτη μαζί της. Αυτό ζητήθηκε από μένα! Πώς θα μπορούσα να τα καταφέρω; Ο κόσμος μου ήταν γεμάτος από πράγματα που έβλεπα και άκουα. Θεωρούσα την όρασι και την ακοή ως δεδομένα. Πώς θα μπορούσα ν’ αφηγηθώ αυτά τα πράγματα στη Ντέμπυ, που ζούσε μέσα σ’ ένα σκοτεινό και απόλυτα σιωπηλό κόσμο; Πώς θα μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί της; Δεν ήξερα, να μιλάω με τα δάχτυλα—και να ήξερα ακόμη, εκείνη δεν θα μπορούσε να τα δη!
Όταν συνήντησα τη Ντέμπυ στο ίδρυμα, οι φόβοι μου μειώθηκαν, για να μην πω ότι έπαυσαν εντελώς. Δεν ήταν ανάγκη να γνωρίζω τη γλώσσα των δακτύλων για να της μιλήσω. Μιλούσα φυσιολογικά, και εκείνη χρησιμοποιούσε το χέρι της ως αυτί. Καθώς της μιλούσα, έβαζε τον αντίχειρά της στα χείλη μου και τα δάκτυλά της στο σαγόνι μου και στο λαιμό μου. Με τις κινήσεις των χειλιών μου και του σαγονιού, καθώς επίσης και με τις δονήσεις του λαιμού μου, γνώριζε τι έλεγα! Αυτή η μέθοδος καλείται Τάντομα. Η λέξις δεν βρίσκεται ακόμη στα λεξικά. Σχηματίζεται από το συνδυασμό των μικρών ονομάτων ενός αγοριού και της αδελφής του, που ήσαν και τα δύο τυφλά και κωφά και ήσαν τα πρώτα άτομα που εκπαιδεύθηκαν μ’ αυτό τον τρόπο—Ταντ και Όμα. Η Ντέμπυ μού μιλούσε με τη φωνή της, μολονότι δυσκολευόμουν κάπως στην αρχή να καταλάβω όλα όσα έλεγε. Η ικανότης της να μιλά δια ζώσης είναι καταπληκτική, αν ληφθή υπ’ όψιν το γεγονός ότι ποτέ δεν έχει ακούσει καμμιά λέξι!
Η πρώτη της ερώτησις ήταν, «Πότε θα μπορέσω να πάω στην Αίθουσα Βασιλείας;» Εκείνη την εβδομάδα πήγαμε μαζί σε μια μελέτη βιβλίου της εκκλησίας μας και διευθέτησα να διεξάγω μαζί της μια οικιακή Γραφική μελέτη. Άρχισε επίσης να παρακολουθή ωρισμένες εβδομαδιαίες συναθροίσεις στην Αίθουσα Βασιλείας. Η πρώτη συνάθροισις ήταν η σχολή που μας εκπαιδεύει να κηρύττωμε, και η δεύτερη μάς βοηθεί να οργανώνωμε το έργο κηρύγματος.
Τα Βήματα που Έγιναν για να Βοηθηθή η Ντέμπυ
Στην αρχή έπαιρνα μαζί μου εκδόσεις στο σύστημα Μπράιγ για να μπορή η Ντέμπυ να διαβάζη στη διάρκεια των συναθροίσεων, αλλ’ αυτό ήταν μόνο προσωρινό. Εγώ και μια άλλη γυναίκα στην εκκλησία πήραμε μαθήματα σχετικά με το πώς να μιλούμε με τα δάκτυλα καθώς επίσης και στη γλώσσα των κωφαλάλων, και σε λίγες εβδομάδες μπορούσαμε να εξηγούμε τις συναθροίσεις στη Ντέμπυ. Μπορούσε να κρατά το χέρι μας ελαφρά στα δικά της καθώς της μιλούσαμε με τα δάκτυλα μας ή της λέγαμε τι επρόκειτο να λεχθή. Ήταν χαρούμενη που καταλάβαινε ένα μέρος όλων εκείνων που ελέγοντο. Αργότερα είχα μια ομιλία σπουδαστού στη σχολή εκπαιδεύσεως. Η Ντέμπυ ήθελε να λάβη μέρος σ’ αυτήν. Σχεδίασα την παρουσίασί μου έτσι ώστε να πη κι η Ντέμπυ λίγες λέξεις, και αυτό την ενθουσίασε πάρα πολύ. Δίνει επίσης σχόλια στη μελέτη βιβλίου της εκκλησίας.
Η Εταιρία Σκοπιά γνωρίζει τις ανάγκες των ατόμων που έχουν αυτή την αναπηρία. Έχει τα βιβλία της Αγίας Γραφής στο σύστημα Μπράιγ, πολλά από τα οποία έχει δανείσει στη Ντέμπυ. Στο τμήμα εκτυπώσεως Μπράιγ που έχει η Εταιρία, τυπώνονται ανάγλυφα πολλές από τις εκδόσεις της για τυφλούς αναγνώστες. Στην προσωπική Γραφική μελέτη της Ντέμπυ, χρησιμοποιούμε το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή. Έχει το βιβλίο στο σύστημα Μπράιγ, διαβάζει κάθε παράγραφο με την ερώτησί της δυνατά, και κατόπιν δίνει την απάντησι. Τα κύρια άρθρα μελέτης σε κάθε άλλη έκδοσι του περιοδικού Σκοπιά εκδίδονται στο σύστημα Μπράιγ. Αυτό έκανε τη Ντέμπυ να θέλη να παρακολουθή τη συνάθροισι της Κυριακής στην Αίθουσα Βασιλείας όταν μελετάται αυτό το περιοδικό.
Το Κέντρο της Έλεν Κέλλερ, όπου μένει η Ντέμπυ, έπρεπε να δώση άδεια γι’ αυτό. Το Κέντρο δεν αντιτίθεται στους Μάρτυρες του Ιεχωβά, αλλά είναι πολύ προστατευτικό για τους πελάτες του. Ο Τζακ, ένας από τους εθελοντές εργάτες, συνώδευε τη Ντέμπυ στην Καθολική εκκλησία τα πρωινά της Κυριακής. Ήταν πολύ ευγενικός μαζί της, την έπαιρνε μαζί του για μπάνιο, σε εστιατόρια και σε άλλα μέρη. Οι υπεύθυνοι του Κέντρου πίστευαν ότι αυτή ήταν μια καλή διευθέτησις και δίσταζαν να την αλλάξουν. Έτσι, το Κέντρο προτίμησε να μοιρασθή ο χρόνος της Ντέμπυ και στους δυό μας—να έρχεται μαζί μου στην Αίθουσα Βασιλείας στη διάρκεια της εβδομάδος, και να πηγαίνη με τον Τζακ στην Καθολική εκκλησία την Κυριακή.
Εν τούτοις, η Ντέμπυ ήθελε να πηγαίνη στην Αίθουσα Βασιλείας την Κυριακή. Η κοινωνική λειτουργός της τελικά συμφώνησε και είπε ότι θα μπορούσε η Ντέμπυ να κάνη αυτή την αλλαγή αν έλεγε στον Τζακ την επιθυμία της αυτή. Αυτό ήταν δύσκολο για τη Ντέμπυ. Συμπαθούσε τον Τζακ. Ήταν πολύ καλός μαζί της. Ήθελε επίσης να μάθη ο Τζακ για τη ζωή στον επίγειο παράδεισο του Ιεχωβά.
Προσκάλεσε τον Τζακ στην προσωπική Γραφική μελέτη της. Ήταν ένας αφοσιωμένος Καθολικός, αλλά δεν μπορούσε να πη Όχι στη Ντέμπυ. Έτσι αναγκάσθηκε να πάη σε κάτι που πίστευε ότι έμοιαζε κάπως με συγκέντρωσι της οργανώσεως Κου Κλουξ Κλαν. Στο Κέντρο είχαν συζητήσει γι’ ‘αυτούς τους ανθρώπους που παίρνουν μαζί τους τη Ντέμπυ σε θρησκευτικές συναθροίσεις την εβδομάδα,’ λέγοντας ότι ‘μια συνάθροισις την εβδομάδα ήταν εξαιρετικά θρησκευτικό,’ κι έτσι ‘αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να είναι πράγματι παράξενοι.’ Ο Τζακ μάς το είπε αυτό, αλλά πρόσθεσε, «Είσαστε πολύ φυσιολογικοί, φιλόξενοι άνθρωποι και ενδιαφέρεσθε πραγματικά για τη Ντέμπυ.» Όταν επέστρεψε στο Κέντρο συνέστησε να επιτραπή στη Ντέμπυ να δαπανά χρόνο μαζί μας όποτε θέλαμε να την πάρωμε. Έτσι, άρχισε αμέσως να παρακολουθή τη μελέτη Σκοπιάς την Κυριακή.
«Δεν Έχω Κανένα Πρόβλημα»
Ένα από τα μαθήματα της Σκοπιάς έλεγε να ‘ρίψωμε το φορτίο μας στον Ιεχωβά.’ Μετά το μάθημα, ανασκόπησα με τη Ντέμπυ μερικά από τα σημεία.
«Όταν αντιμετωπίζωμε προβλήματα,» είπα, «πάντοτε μπορούμε να πλησιάζωμε τον Ιεχωβά Θεό με προσευχή και να του μιλούμε γι’ αυτά. Ποτέ δεν πρέπει να διστάζουμε να τον πλησιάσωμε για οποιοδήποτε πρόβλημα που ανακύπτει στη ζωή μας.»
Αυτή η νεαρή γυναίκα που είχε περάσει τα 26 χρόνια της ζωής της σε απόλυτο σκοτάδι και απόλυτη σιωπή, απήντησε, «Δεν έχω κανένα πρόβλημα.» Σε σύγκρισι μ’ αυτήν, εγώ είμαι εκείνη που δεν έχω κανένα πρόβλημα!
Σε μια περίπτωσι ανέκυψε ένα λεπτό πρόβλημα. Διεξάγω μια Γραφική μελέτη με την Ντενίς, μια πολύ νεαρή κοπέλλα που παρακολουθεί επίσης τις συναθροίσεις στην Αίθουσα Βασιλείας. Επρόκειτο να δώση μια ομιλία σπουδαστού, και εξετάζαμε μαζί τις σημειώσεις της. Η Ντέμπυ έβαλε το χέρι της πάνω στις σημειώσεις. Το απεμάκρυνα, αλλά εκείνη το έβαλε πάλι. Την τρίτη φορά που συνέβη αυτό, τράβηξα το χέρι της και το κράτησα για λίγο. Η Ντέμπυ μού γύρισε την πλάτη της. Όταν τελειώσαμε με την Ντενίς, στράφηκα στην Ντέμπυ. Έβγαλε από την τσάντα της ένα παλιό γράμμα της γιαγιάς της και μου το έδωσε να το διαβάσω—της το είχα ήδη διαβάσει αρκετές φορές. Όταν έφθασα στο σημείο που η γιαγιά της τής έλεγε ότι δεν χρειάζεται να βαπτισθή πάλι, επειδή είχε βαπτισθή στην Πεντηκοστιανή εκκλησία της Βηθανίας όταν ήταν μικρή, η Ντέμπυ τράβηξε το γράμμα απ’ τα χέρια μου. Κάτι ήθελε να μου πη μ’ αυτό.
«Δεν θέλεις, λοιπόν, να βαπτισθής ως Μάρτυς του Ιεχωβά;» ρώτησα.
«Όχι.»
«Μα, προηγουμένως έλεγες ότι ήθελες. Τώρα δεν θέλεις;»
«Όχι.»
«Πότε άλλαξες γνώμη;» Εκείνη δεν απάντησε.
«Θέλεις να είσαι Πεντηκοστιανή ή Μάρτυς του Ιεχωβά;»
«Πεντηκοστιανή.»
«Θέλεις ακόμα να μελετάς την Αγία Γραφή μαζί μου;»
«Όχι.»
«Θέλεις να έλθω την Πέμπτη να σε πάρω να πάμε στην Αίθουσα Βασιλείας;»
Αρνήθηκε, αλλά τελικά είπε, «Ναι.»
Κατάλαβα τι συνέβαινε. Ζήλεψε επειδή διέθεσα χρόνο να συζητήσω με τη Ντενίς. Ήθελε να με πληγώση με το ν’ αρνηθή τους Μάρτυρες. Άφησα να περάση απαρατήρητο το ζήτημα, αλλά το έφερα πάλι στην επιφάνεια στην επόμενη συνάντησί μας. Δεν ήθελε να το συζητήση.
«Την προηγούμενη φορά που μιλήσαμε,» είπα, «δεν ήθελες να γίνης Μάρτυς του Ιεχωβά. Το έλεγες αλήθεια αυτό;»
«Όχι.»
«Ήσουν θυμωμένη.»
«Όχι!» Ήταν άκαμπτη. Δεν ήθελε να νομίζω πως ήταν θυμωμένη.
«Ναι,» είπα «ήσουν θυμωμένη. Αυτό μπορούσε να το καταλάβη κανείς. Ήθελες την προσοχή μου. Αλλά ήταν η σειρά της Ντενίς. Με το να δίδω προσοχή στην Ντενίς δεν σημαίνει, ότι δεν σε αγαπώ. Το καταλαβαίνεις αυτό;»
Δεν απήντησε, και συνέχισα:
«Είναι όπως μια μητέρα που δεν έχει μόνο ένα παιδί. Αγαπά όλα τα παιδιά της, αλλά δίνει προσοχή στο κάθε ένα σε διαφορετικό χρόνο. Εκείνη τη μέρα ήταν η σειρά της Ντενίς. Τώρα είναι η δική σου. Αν πρόκειται να θυμώσης, ας θυμώσης μαζί μου, αλλά ποτέ μη θυμώνης με τον Ιεχωβά και την αλήθεια του. Και εγώ θυμώνω μερικές φορές. Είναι μια ανθρώπινη αδυναμία, αλλά προσπαθούμε να την υπερνικήσωμε.»
Η Ντέμπυ κατάλαβε το σημείο. Ποτέ δεν ξανάδειξε ζήλεια. Της διάβασα τι μου έλεγε σ’ ένα γράμμα η γιαγιά της από την Πολιτεία της Ουάσινγκτον: «Είναι μια πολύ χαρούμενη νεαρή κοπέλλα όπως είμαι σίγουρη ότι και σεις έχετε διαπιστώσει, και πολύ σπάνια θυμώνει.» Η γιαγιά της Ντέμπυ μού έδωσε επίσης μερικές ενδιαφέρουσες πληροφορίες, όπως οι επόμενες:
«Η ταινία ‘Μια Μέρα με τη Ντέμπυ’ βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Κονγκρέσσου. Είχε ληφθή ως εκπαιδευτική ταινία για να βοηθήση άλλα άτομα που είχαν κάποια αναπηρία. Η Ντέμπυ ήταν τότε μεταξύ 8 και 9 ετών. Εμφανίσθηκε σε τηλεοπτικά προγράμματα, σε τάξεις κολλεγίου και σε πολλά άλλα ομαδικά προγράμματα. Αυτό είχε σκοπό να ενσταλάξη στους γονείς το γεγονός ότι ένα παιδί που έχει κάποια αναπηρία μπορεί και πρέπει να του δοθή η ευκαιρία να μορφωθή και να λάβη επίσης μέρος στις δραστηριότητες της κοινότητος.»
Η επιστολή που μου έστειλε η γιαγιά της τελειώνει με πολλές ευχαριστίες: «Και πάλι θα ήθελα να ευχαριστήσω εσάς, τον σύζυγό σας και τους φίλους σας που δείξατε τόση καλωσύνη και αγάπη στη Ντέμπυ μας.» Εξετίμησα πολύ το γράμμα της. Ενδιαφέρεται για την ευημερία της Ντέμπυ. Όταν άρχισα να μελετώ με τη Ντέμπυ, η γιαγιά της επαλήθευσε την πληροφορία αυτή από το Κέντρο. Η κοινωνική λειτουργός την διαβεβαίωσε ότι αυτή η μελέτη έκανε καλό στη Ντέμπυ, ότι οι Μάρτυρες το Ιεχωβά είναι μια «στενά συνδεδεμένη ομάδα και ενδιαφέρονται πράγματι για εκείνους με τους οποίους μελετούν.»
Χαρές που Μοιράσθηκα με τη Ντέμπυ
Στην αρχή της φιλίας μας με τη Ντέμπυ ήθελα να την κάνω να αισθάνεται άνετα μαζί μου. Της είπα: «Θέλω να αισθάνεσαι άνετα μαζί μου. Μη διστάζης να με ρωτάς οτιδήποτε θέλεις.» Χάρηκα πολύ όταν εκείνη έθεσε αμέσως σε εφαρμογή αυτό που της είπα και με ρώτησε, «Μπορούμε να πάμε κάπου για πίτσα;» Της αρέσει να τρώγη σε εστιατόρια, και αν όχι πίτσα, τότε τρώγει ‘χάμπουργκερς’ και τηγανητές πατάτες. Μου ζήτησε να την πάρω για μπάνιο. Είναι χαριτωμένος ο τρόπος με τον οποίο υποβάλλει τα αιτήματά της. Αντί να ρωτά κατ’ ευθείαν, συνήθως λέγει, «Τι θα κάνης το Σάββατο το πρωί; Το απόγευμα; Το Σάββατο το βράδυ; Την Κυριακή το απόγευμα;» Πηγαίνει σε μερικούς χορούς, κρατά στο χέρι της ένα δονητή που συλλαμβάνει τους παλμούς, και μ’ αυτό τον τρόπο απολαμβάνει τη μουσική.
Μια άλλη χαρά που απολαμβάνομε είναι το να μιλούμε σε άλλους για τη βασιλεία του Ιεχωβά. Αφού μελετήσαμε τη Γραφή λίγους μήνες, θέλησε να έλθη μαζί μου στο έργο μαρτυρίας από θύρα σε θύρα. Της ετοίμασα ένα σύντομο γραπτό άγγελμα για να παρουσιάζη στον οικοδεσπότη. Τους λέγει ότι δεν βλέπει ούτε ακούει, αλλά θα ήθελε να προσέξουν αυτό το εδάφιο—διάβαζα κατόπιν εγώ το εδάφιο και επακολουθούσε συζήτησις. Η Ντέμπυ γνωρίζει πόσο σπουδαίο είναι να μιλούμε στους άλλους γι’ αυτά τα πράγματα και θέλει να κάνη το μέρος της. Όταν για πρώτη φορά πήγαμε μαζί από θύρα σε θύρα, μου είπε: «Πότε θα μπορέσω να διεξάγω μια Γραφική μελέτη με κάποιον; Θέλω να διδάξω στους ανθρώπους τη Γραφή.» Μέσω της Ντέμπυ και της κοινωνικής λειτουργού της, όλοι εκείνοι που βρίσκονται στο Εθνικό Κέντρο Έλεν Κέλλερ γνωρίζουν για το έργο των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
Όταν ο σύζυγός μου κι εγώ την πήραμε στα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας Σκοπιά στο Μπρούκλυν, της άρεσε να εγγίζη τα διάφορα πράγματα. Γενικά, είχαμε προσπαθήσει να την κάνωμε να ψηλαφή τα αντικείμενα, νομίζοντας ότι αυτό θα την βοηθούσε να μάθη γι’ αυτά. Αλλά, περιέργως, διστάζει να το κάνη αυτό. Εν τούτοις, όταν μας ξεναγούσαν στο εργοστάσιο, ήθελε να εγγίζη το κάθε τι—το χαρτί, το πανί, την ελαστική κόλλα, τα μηχανήματα. Κάτω από προσεκτική επίβλεψι, με το χέρι της αισθάνθηκε ακόμη και τους παλμούς των μεγάλων περιστροφικών πιεστηρίων καθώς τύπωναν χιλιάδες βιβλία ή περιοδικά.
Η μεγαλύτερη χαρά που απολαύσαμε με τη Ντέμπυ ήταν στη Διεθνή Συνέλευσι «Νικηφόρος Πίστις,» που έλαβε χώρα τον Ιούλιο στο Στάδιο Σέα της Νέας Υόρκης. Εκεί, ενώπιον 55.000 παρευρισκομένων, η Ντέμπυ, μαζί με άλλους 486, συμβόλισε την αφιέρωσί της στον Ιεχωβά Θεό με το εν ύδατι βάπτισμα! Το γεγονός αυτό το έδειξε η τηλεόρασις στις βραδυνές ειδήσεις.
Η Υψίστη Χαρά που Είναι Εμπρός
Η Ντέμπυ αποβλέπει με λαχτάρα στον καιρό που ο Ιεχωβά θα κάνη τη γη παράδεισο, τότε που θα βλέπη και θ’ ακούη όπως οι άλλοι άνθρωποι. Φαντασθήτε τη χαρά της όταν για πρώτη φορά θ’ ανοίξη τα μάτια της και θα βλέπη βουνά, δάση, ποτάμια που κυλούν βιαστικά και φουρτουνιασμένους ωκεανούς, λουλούδια, πουλιά και χαριτωμένα ζώα, άνδρες και γυναίκες—ακόμη και τον εαυτόν της! Ελπίζω να έχω το προνόμιο να βρίσκωμαι εκεί για να δω την εικόνα αυτή, να δω τον θαυμασμό της και την κατάπληξί της καθώς θ’ ακούη το κελάδημα του κότσυφα, τον ήχο του ανέμου, το βόμβο των εντόμων, το πάφλασμα του καταρράκτη, τις ανθρώπινες φωνές—περιλαμβανομένης και της δικής της! Εμείς έχομε την τάσι να τα παίρνωμε όλα αυτά ως δεδομένα. Η Ντέμπυ Κούρρυ θα τα εκτιμήση πολύ.
Μερικές φορές είναι κουραστικό να συνεργάζεται κανείς επί ώρες με τη Ντέμπυ, αλλά αξίζουν όλες τις προσπάθειες όταν εκείνη λέγη, «Χθες βράδυ προσευχήθηκα στον Ιεχωβά για ενίσχυσι,» ή όταν χαμογελά και στην κυριολεξία λάμπει από ευτυχία για κάποιο μικρό πράγμα, ή όταν σταματά στο μέσον της Γραφικής της μελέτης για να με αγκαλιάση και να μου πη, «Μου αρέσει, πάρα πολύ η Γραφική μου μελέτη.» Είναι αλήθεια ότι στα 40 χρόνια που είμαι Μάρτυς, αυτό ήταν το μεγαλύτερο προνόμιο που είχα ποτέ στο να δίνω!