Αληθινή Ειρήνη—Θα Έλθη Ποτέ;

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ θεωρείται συχνά ως ο κύριος υποστηρικτής της ειρήνης. Ιδιαίτερα στη διάρκεια των Χριστουγέννων, οι εκκλησίες αποδίδουν τιμή στο βρέφος Ιησού, τον υποσχεμένο ‘Άρχοντα Ειρήνης.’ Στους θρησκευτικούς κύκλους σ’ όλο τον κόσμο, επαναλαμβάνεται η Γραφική αφήγησις των αγγέλων που εμφανίσθηκαν στους ποιμένες, και είπαν: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκίας.»—Λουκ. 2:14, Κείμενον.

Πόσο ωραία ηχούν αυτά τα λόγια σ’ αυτό τον κόσμο που απειλείται από πολέμους ναι, και σε πολλά μέρη μάλιστα κατατρώγεται από πολέμους! Η ανθρωπότης στην πραγματικότητα λαχταρά μια γνήσια ειρήνη. Συνεπώς, η Γραφική υπόσχεσις που λέγει ότι το ανθρώπινο γένος ‘δεν θέλει μάθει πλέον τον πόλεμον,’ αγγίζει μια ευαίσθητη χορδή στις καρδιές πολλών ανθρώπων. (Ησ. 2:4) Αλλά εξαρτάται από τις θρησκείες του κόσμου η προώθησις μιας τέτοιας πολυπόθητης ειρήνης;

Τι Δείχνει η Ιστορία

Τι βλέπομε από το υπόμνημα των θρησκειών του κόσμου; Αποτελούν μια δύναμι για την προώθησι της ειρήνης, ή είναι στην πραγματικότητα υποστηρικτές του πολέμου; Τι συνέβαινε στους αρχαίους χρόνους;

Η Εγκυκλοπαιδεία Θρησκείας και Ηθικολογίας, υπό Τζέημς Χάστινγκς, λέγει τα εξής: «Η Αιγυπτιακή θρησκεία, ποτέ δεν καταδικάζει τον πόλεμο. . . . Εν συντομία, ο πόλεμος πάντα ήταν ηθικός, ιδανικός, υπερφυσικός, και καθηγιασμένος από τον θεό.» Ο Γ. Μ. Ράιτ, λέγει για την Ασσυρία στο βιβλίο του Αρχαίες Πόλεις: «Ο πόλεμος ήταν η επιχείρησις του έθνους, και οι κληρικοί ήσαν οι συνεχείς υποδαυλιστές του πολέμου . . . αυτή η φυλή ληστών ήταν εξαιρετικά θρησκευτική.»

‘Αλλ’ αυτό συνέβαινε πολύ προτού ο Ιησούς εισαγάγη τη Χριστιανοσύνη,’ μπορεί κανείς να ισχυρισθή. Και αυτό είναι αλήθεια. Οι πρώτοι ακόλουθοι του Χριστού δεν υπεστήριζαν τους πολέμους των εθνών. Το βιβλίο Ειδωλολατρία στη Χριστιανοσύνη στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό Γ. Γ. Χάιντ, παρατηρεί τα εξής: «Στη διάρκεια των τριών πρώτων αιώνων, . . . οι Χριστιανοί αρνούντο να υπηρετήσουν ως επαγγελματίες εκτελεστές στα Ρωμαϊκά στρατεύματα. Εν τούτοις, αυτό το αρχικό πνεύμα, σιγά σιγά άλλαξε.» Ναι, με τον καιρό, οι εκκλησίες του Χριστιανικού κόσμου, ξέφυγαν από τις διδασκαλίες του Χριστού. Ο Καθολικός ιστορικός Ε. Ε. Γουώτκιν, παραδέχεται ότι:

«Όσο λυπηρή κι αν είναι μια τέτοια ομολογία, δεν μπορούμε, χάριν μιας εσφαλμένης αντιλήψεως ή ανέντιμης πιστότητας ν’ αρνηθούμε ή να αγνοήσωμε το ιστορικό γεγονός, ότι οι Επίσκοποι έχουν με συνέπεια υποστηρίξει όλους τους πολέμους που διεξήγαν οι κυβερνήσεις των χωρών τους. Δεν γνωρίζω στην πραγματικότητα ούτε μια μεμονωμένη περίπτωσι στην οποία μια εθνική ιεραρχία κατεδίκασε κάποιον πόλεμο ως άδικο . . . Όποια κι αν είναι η επίσημη θεωρία, στην πράξι, η φράσις ‘η χώρα μου έχει πάντα δίκιο’ επαναλαμβάνεται από τους Καθολικούς Επισκόπους σε καιρό πολέμου.»—«Ήθη και Βλήματα», υπό Τσαρλς Σ. Τόμπσον, σελ. 57, 58.

Ομοίως, ο αποθανών διακεκριμένος Διαμαρτυρόμενος κληρικός, Χάρρυ Έμερσον Φόσντικ, παραδέχθηκε τα εξής: «Ακόμη και στις εκκλησίες μας έχομε στήσει τις σημαίες της μάχης . . . Με τη μια άκρη του στόματός μας αινούμε τον Άρχοντα της Ειρήνης και με την άλλη εξυμνούμε τον πόλεμο.» Αυτό έγινε ιδιαίτερα αληθινό πρόσφατα, όταν το Αμερικανικό τραγούδι «Αινείτε τον Κύριο και Βάλατε Πυρ», έγινε δημοφιλές στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλά ποια ήταν η κατάστασις στη Γερμανία;

Ο Φρήντριχ Χηρ, ένας Ρωμαιοκαθολικός καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, εξήγησε τα εξής:

«Στα ψυχρά γεγονότα της Γερμανικής ιστορίας, ο Σταυρός και η σβάστικα (αγκυλωτός σταυρός) συσχετίσθηκαν πολύ, μέχρις ότου η σβάστικα διεκήρυττε το μήνυμα της νίκης από τους πύργους των Γερμανικών καθεδρικών ναών, σημαίες με την σβάστικα κυμάτιζαν γύρω από τους βωμούς των εκκλησιών και Καθολικοί και Διαμαρτυρόμενοι θεολόγοι, ιερείς, κληρικοί και πολιτικοί υποδέχθηκαν με χαρά τη συμμαχία με τον Χίτλερ.»—«Η Πρώτη Αγάπη του Θεού.» Φρήντριχ Χηρ, σελ. 247.

Πριν από λίγα χρόνια, στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επικρατούσε η ίδια κατάστασις: οι εκκλησίες και στις δύο πλευρές προωθούσαν τις πολεμικές προσπάθειες στις αντίστοιχες χώρες τους με τον πιο σθεναρό τρόπο. Ο σεβαστός ιστορικός της εκκλησίας Ρόλαντ Χ. Μπάιντον, λέγει τα εξής στο βιβλίο του Χριστιανικές Στάσεις ως προς τον Πόλεμο και την Ειρήνη:

«Οι Αμερικανοί κληρικοί όλων των θρησκειών, ποτέ δεν ήσαν τόσο ενωμένοι μεταξύ τους καθώς επίσης και με το πνεύμα της χώρας. Ήταν ένας άγιος πόλεμος. Ο Ιησούς απεικονίζετο να φορά το ‘χακί’ και να έχη τεταμένη την κάννη ενός όπλου. Οι Γερμανοί ήσαν Ούννοι. Φονεύοντας τους ήταν σαν να καθάριζαν τη γη από τέρατα.»

Τα γεγονότα είναι όλα τόσο καθαρά που δεν μπορούν ν’ αμφισβητηθούν. Η θρησκεία δεν αποτελεί δύναμι που προωθεί την ειρήνη. Αντιθέτως, υποστηρίζει, και μερικές φορές υποκινεί, τον πόλεμο. Αυτό εξακολουθεί ν’ αληθεύη. Το άρθρο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ—ΕΝΑΣ ΑΙΜΑΤΗΡΟΣ ΖΗΛΟΣ σε μια πρόσφατη έκδοσι του περιοδικού Τάιμ, έγραφε τα εξής:

«Οι σκηνές είναι μακάβριες. Θρησκευτικές εικόνες στολίζουν τα οχήματα και τα όπλα καθώς Χριστιανοί στρατιώτες, μερικοί από τους οποίους φορούν σταυρούς στον λαιμό τους, καταλαμβάνουν εξ εφόδου τα Μουσουλμανικά οχυρά. Οι Μουσουλμάνοι στρατιώτες, με τη σειρά τους, γυμνώνουν ή ακρωτηριάζουν τα σώματα των νεκρών Χριστιανών στρατιωτών, τα δένουν στα αυτοκίνητα και τα σέρνουν στους δρόμους. Στον μαινόμενο πόλεμο του Λιβάνου, γίνεται αισθητή η παρουσία της θρησκείας. . . .

«Το να πολεμούν και να πεθαίνουν κάτω από τις θρησκευτικές σημαίες, εξακολουθεί με βίαιη επιμονή και σ’ άλλα μέρη στον κόσμο. Διαμαρτυρόμενοι και Ρωμαιοκαθολικοί στην Ώλστερ, αλληλοφονεύονται συνεχώς για ασήμαντα πράγματα. Άραβες και Ισραηλίτες βρίσκονται σε υπερέντασι στα σύνορα της εδαφικής, πολιτιστικής και θρησκευτικής διενέξεως. Στις Φιλιππίνες, Μουσουλμάνοι διιστάμενοι επαναστατούν εναντίον μιας Χριστιανικής πλειονότητος. Ελληνοκύπριοι, Ορθόδοξοι Χριστιανοί, βρίσκονται αντιμέτωποι με τους Τουρκοκύπριους Μουσουλμάνους κατά μήκος μιας σκυθρωπής γραμμής ανακωχής. Το Πακιστάν χωρίσθηκε από την Ινδία επειδή οι Μουσουλμάνοι εφοβούντο την εξουσία μιας Ινδουιστικής πλειονότητος.»—12 Ιουλίου 1976.

Τι θα Μπορούσε να Σκέπτεται ο Χριστός

Τι νομίζετε ότι σκέπτεται γι’ αυτές τις θρησκείες, ιδιαίτερα για εκείνες που ισχυρίζονται ότι τον αντιπροσωπεύουν, ο Άρχων της Ειρήνης, ο Ιησούς Χριστός; Ασφαλώς δεν ευαρεστείται μ’ αυτές! Χωρίς αμφιβολία, μια τέτοια θρησκευτική υποκρισία είχε στο μυαλό του όταν είπε: «Δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ, Κύριε, Κύριε, αλλ’ ο πράττων το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς.»—Ματθ. 7:21.

Στη διάρκεια των Χριστουγέννων, παραδείγματος χάριν, οι εκκλησίες αποδίδουν πολλή λατρεία χειλέων στον Ιησού, τον Άρχοντα της Ειρήνης. Λέγουν ότι γιορτάζουν την ημέρα της γεννήσεώς του. Όμορφα τραγούδια ακούγονται, και παρουσιάζονται έντεχνα σχεδιασμένες σκηνές της γεννήσεως για να φέρουν στη μνήμη το γεγονός αυτό. Αλλά, κατόπιν, οι εορταστές συνήθως βγαίνουν έξω και επιδίδονται σε άγριες διασκεδάσεις, οινοποσίες και ανηθικότητα. Τι εορτάζουν στην πραγματικότητα;

«Η εορτή των Χριστουγέννων είναι η Χριστιανική επαναφορά της Ρωμαϊκής ημέρας του χειμερινού ηλιοστασίου,» εξηγεί η Βρεταννική Εγκυκλοπαιδεία. Οι Ρωμαϊκές γιορτές τον Δεκέμβριο ήσαν τρομερά ακόλαστες, και το ότι τις ονομάζουν Χριστιανικές δεν άλλαξε την κατάστασι. Το βιβλίο Περιέργειες των Δημοφιλών Εθίμων υπό Γ. Σ. Γουώλς, λέγει τα εξής: «Τα άγρια γλέντια, στην πραγματικότητα, της περιόδου των Χριστουγέννων στους αρχαίους καιρούς, ξεπερνούν σχεδόν τη φαντασία. Αισχρότης, οινοποσία, βλασφημία,—τίποτε δεν έλειπε. Η κατάχρησις ελευθερίας έφθανε στον πλήρη βαθμό ακολασίας.»

Όταν οι εκκλησίες συνδέουν το όνομα του Χριστού με τέτοιες έκλυτες γιορτές, φαντασθήτε πόσο δυσαρεστείται ο Χριστός! Αλλά εξετάστε πώς η γιορτή των Χριστουγέννων, μ’ ένα πιο ύπουλο τρόπο, υποβιβάζει τη θέσι του Χριστού ως του Άρχοντος της Ειρήνης.

Ένα Βρέφος ή ένας Βασιλεύς που Κυβερνά;

Στην περίοδο των Χριστουγέννων, πώς οι εκκλησίες παριστάνουν τον Ιησού; Δεν τον παριστάνουν ως βρέφος μέσα σε μια φάτνη; Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλοί άνθρωποι προφανώς σκέπτονται τον Ιησού υπ’ αυτές τις συνθήκες, σαν ένα βρέφος που εξαρτάται από τη φροντίδα των άλλων. Αλλ’ απεικονίζει αυτό ορθά τη θέσι του Χριστού;

Καθόλου! Ο Χριστός είναι άρχων, Υιός του Παντοδυνάμου Βασιλέως, Ιεχωβά Θεού. Ωστόσο, δεν είναι απλώς ένας άρχων—βρέφος. Του έχει δοθή κυριαρχία και εξουσία. Η αρχαία Γραφική προφητεία προείπε τα εξής: «Η εξουσία θέλει είσθαι επί τον ώμον αυτού· και το όνομα αυτού θέλει καλεσθή . . . Άρχων ειρήνης.» (Ησ. 9:6) Για να εκπληρωθή αυτή η προφητεία, μετά τον επίγειο θάνατό του ο Ιησούς ανεστήθη σε ουράνια ζωή, και τελικά ενθρονίσθηκε ως βασιλεύς του Θεού στους ουρανούς.

Συνεπώς, ο Χριστός με κανένα τρόπο δεν μοιάζει μ’ ένα βρέφος σε μια φάτνη. Είναι ο βασιλεύς του Θεού που κυβερνά! Πόσο ακατάλληλο, λοιπόν, είναι να θεωρήται κυρίως ως βρέφος! Μ’ αυτό τον τρόπο χάνομε το κεντρικό σημείο του ρόλου του σχετικά με την παρούσα παγκόσμια κατάστασι και με την έντονη ανάγκη για ειρήνη. Και ποιος είναι ο ρόλος του Χριστού;

Ο Ιησούς είναι ο διωρισμένος Άρχων που ο Θεός θα χρησιμοποιήση για να φέρη ειρήνη στη γη. Αλλ’ αυτό δεν θα γίνη με τον τρόπο που πολλοί πιθανόν να περιμένουν. Μπορείτε ν’ ανοίξετε τη Γραφή σας στην Αποκάλυψι κεφάλαιον 19 και να διαβάσετε τα εδάφια 11 έως 16. Είναι πολύ ζωτικό να έχωμε την εικόνα της θέσεως του Χριστού, που περιγράφεται εδώ—θέσι ενός ισχυρού κυβερνήτη επί κεφαλής των αγγελικών δυνάμεων του Θεού. Προσέξτε ότι το εδάφιο λέγει ότι ο Χριστός, ο οποίος είναι ‘ο Λόγος του Θεού,’ θα ‘κτυπήση τα έθνη με ράβδο σιδηρά,’ εξαφανίζοντας τα για να διανοιχθή η οδός για την ειρηνική κυβέρνησι του Θεού.

Μόνον έτσι, θα έλθη αληθινή ειρήνη. Δεν μπορεί να έλθη από καμμιά προσπάθεια των ανθρώπων—οι άνθρωποι έχουν αποτύχει ολοσχερώς. Αλλά θα επιτευχθή μέσω της Βασιλείας του Θεού. Σήμερα ζούμε στον καιρό που θα εκπληρωθή αυτή η Γραφική προφητεία: «Εν ταις ημέραις των βασιλέων εκείνων θέλει αναστήσει ο Θεός του ουρανού βασιλείαν, ήτις εις τον αιώνα δεν θέλει φθαρή· και η βασιλεία αύτη . . . θέλει κατασυντρίψει και συντελέσει πάσας ταύτας τας βασιλείας, αυτή δε θέλει διαμένει εις τους αιώνας.»—Δαν. 2:44.

Ένας Καιρός Αποφάσεως

Εν όψει της προλεχθείσης καταστροφής όλων αυτών των παρόντων κυβερνήσεων, περιλαμβανομένων και των θρησκειών που τις υποστηρίζουν, είναι ζωτικό να εξετάσωμε τη δική μας θέσι. Ο Ιησούς είπε: «Η βασιλεία η εμή δεν είναι εκ του κόσμου τούτου,» και είπε επίσης για τους αληθινούς ακολούθους του, «εκ του κόσμου δεν είναι.» (Ιωάν. 18:36· 17:16) Συμμορφώνεται η θρησκεία σας μ’ αυτές τις δηλώσεις του Ιησού; Υπάρχει μια θρησκεία που το κάνει αυτό. Δείχνοντας ποια είναι, το Ρωμαιοκαθολικό περιοδικό Σεντ Άντονυ Μέσσεντζερ του Μαΐου 1973, έγραφε τα εξής:

«Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στέκονται έξω από το ‘κατεστημένο’ και δεν αναλαμβάνουν καμμιά ευθύνη να ευλογήσουν εκείνο που αποφασίζει να κάνη η κοσμική κυβέρνησις. Χιλιάδες καλοί άνθρωποι διαπιστώνουν ότι μια τέτοια αποχή από τα πολιτικά και τα οικονομικά συμφέροντα πλησιάζει περισσότερο στο πνεύμα της Καινής Διαθήκης παρά στις παρούσες, μερικές φορές, ευχάριστες συμφωνίες μεταξύ Εκκλησίας και κράτους. Η τόσο στενή συνταύτισις του ενός με το άλλο, καταπνίγει την προφητική φωνή της Εκκλησίας και κάνει τους ιερείς και τους λειτουργούς πνευματικούς αρχηγούς κλάκας. Οι Χριστιανικές εκκλησίες συχνά δίνουν την εντύπωσι ότι θα ευλογήσουν κάθε πόλεμο ή ότι θ’ αποτολμήσουν να κάνουν τους ηγέτες του κράτους ν’ αποφασίσουν την κήρυξι πολέμου.»

Είναι σαφές ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά διαφέρουν από τις εκκλησίες και τις θρησκείες του κόσμου. Για αληθινή ειρήνη, θέτουν την ελπίδα τους και την εμπιστοσύνη τους, όχι στις κυβερνήσεις των ανθρώπων, αλλά στην κυβέρνησι, του Άρχοντος της Ειρήνης, του Ιησού Χριστού. Αν συμφωνήτε ότι η βία δεν αξίζει, και αν θέλετε να ζήσετε στη γη όταν η ειρήνη αποκατασταθή παγκοσμίως, πλησιάστε τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Θα χαρούν να σας βοηθήσουν να μάθετε περισσότερα για το πώς θα επιτευχθή σύντομα αληθινή ειρήνη κάτω από τη βασιλεία του Θεού.

[Εικόνα στη σελίδα 11]

Πώς βλέπετε τον Ιησού—ως ένα βασιλέα που κυβερνά ή σαν ένα μικρό βρέφος;