Μεταγγίσεις Αίματος: Γιατί Πολλοί Αναθεωρούν την Άποψί Τους;
«ΔΙΑΔΟΣΙΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΓΓΙΣΕΙΣ.» Μ’ αυτό τον τίτλο, ένα άρθρο στα Ιατρικά Παγκόσμια Νέα της 28ης Νοεμβρίου 1977, πληροφόρησε χιλιάδες γιατρούς των Ηνωμένων Πολιτειών τα εξής:
«Αυτό το μήνα, 370.000 γιατροί και υπάλληλοι των νοσοκομείων στις Ηνωμένες Πολιτείες θα λάβουν ένα βιβλιάριο 64 σελίδων, σχήματος τσέπης με τίτλο: Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και το Ζήτημα του Αίματος. Ένα εκατομμύριο εγγεγραμμένων νοσοκόμων θα λάβουν το ίδιο βιβλιάριο, καθώς επίσης και 320.000 δικηγόροι και δικασταί· το βιβλιάριο θα διανείμουν προσωπικά εθελοντές Μάρτυρες.»
Αλλά οι επαγγελματίες στις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν ένα μέρος μόνο του συνόλου που έλαβε αυτό το βιβλιάριο. Το βιβλιάριο αυτό διενεμήθη επίσης στον Καναδά, στην Αγγλία, στη Φιλλανδία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στην Ιαπωνία, στη Σουηδία και σε πολλές άλλες χώρες.
Όλοι μας ενδιαφερόμεθα για την υγεία μας, τη συνείδησί μας και τα θεμελιώδη δικαιώματά μας. Αλλά πιθανόν να ρωτήσωμε: Γιατί έλαβε χώρα αυτή η εκτενής εκστρατεία; Ήταν σπουδαία; Πώς αντέδρασαν τα άτομα που ανήκουν στον ιατρικό και νομικό κλάδο; Ποια ήσαν τα αποτελέσματα;
Όπως έγραψαν τα Ιατρικά Παγκόσμια Νέα, η ειδική εκστρατεία έπρεπε να γίνη μ’ ένα νέο βιβλιάριο (και ένα τετρασέλιδο φυλλάδιο, για να προστεθή στο ιατρικό αρχείο του ασθενούς), εξηγώντας γιατί εκατομμύρια Χριστιανών παγκοσμίως δεν δέχονται μεταγγίσεις αίματος. Το βιβλιάριο επίσης τόνιζε τις ζωτικές ηθικές συνέπειες για τους ασθενείς και τους γιατρούς. Και παρουσίαζε αποδείξεις, που προκαλούν πολλές σκέψεις, σχετικά με το ότι η χρήσις άλλων θεραπειών αντί μεταγγίσεων αίματος έχουν ιατρική βάσι.
Ποια Ήταν η Ανταπόκρισις;
Ένας ειδικός στην ιατρική των εσωτερικών οργάνων στο Βερολίνο της Γερμανίας αφού διάβασε τις πληροφορίες, είπε: «Βρίσκω αυτές τις εξηγήσεις μεγάλης σπουδαιότητας για κάθε γιατρό. Για πρώτη φορά καταλαβαίνω τη στάσι σας, την οποία μπορώ τώρα να εκτιμήσω και να σεβασθώ.»
Ο διευθυντής μιας θεραπευτικής κλινικής στη βόρειο Ινδιάνα είπε στην Κα Ντον Χαν: Οι πληροφορίες είναι θαυμάσιες.» Στην πραγματικότητα, είπε ότι ζήτησε από τους συναδέλφους του γιατρούς να διαβάσουν το βιβλιάριο. Μετά από μερικές εβδομάδες, ο Φλέτσερ Ηρλς χρειάσθηκε χειρουργική επέμβασι και πλησίασε έναν από τους άλλους γιατρούς. Ποια ήταν η αντίδρασις; «Δεν υπάρχει καμμιά δυσκολία.» Ο γιατρός είπε ότι ο διευθυντής της κλινικής είχε μελετήσει το βιβλιάριο μαζί με όλους τους άλλους γιατρούς. Πώς πήγε η χειρουργική επέμβασις χωρίς αίμα; Πολύ ωραία.
Στο Κουρασάο, στις Ολλανδικές Αντίλλες, ένας από τους εξέχοντες χειρουργούς είπε στον Τ. Ρ. Γητς: ‘Έχω ήδη ένα αντίτυπο του βιβλιαρίου και το εξέτασα λεπτομερώς. Έχετε δίκιο· το αίμα είναι επικίνδυνο.’ Είπε ότι κι εκείνος είχε χειρουργηθή από τον Δρα Ντέντον Κούλεϋ (του Τέξας) κι έτσι διάβασε με ενδιαφέρον τις τελευταίες ειδήσεις εκατοντάδων χειρουργικών επεμβάσεων ανοικτής καρδιάς που ο Δρ Κούλεϋ χειρίσθηκε χωρίς τη χρήσι αίματος. Ο γιατρός υποκινήθηκε να δώση μια γενναιόδωρη συνεισφορά για το έργο των Μαρτύρων.
Φυσικά, οι αντιδράσεις διαφέρουν. Πολλοί γιατροί, δικηγόροι και δικασταί ήσαν απλώς ευγενείς, δέχθηκαν το βιβλιάριο και υποσχέθηκαν να το διαβάσουν. Πολλοί λίγοι δεν ανταποκρίθηκαν ευνοϊκά λέγοντας ότι ήσαν πιστά μέλη μιας ωρισμένης εκκλησίας και δεν θα ήθελαν να διαβάσουν τίποτε που προέρχεται από άλλη θρησκεία, Και ένας γιατρός στο Σηάττλ της Ουάσινγκτον, καπνίζοντας είπε: «Συντηρούμαι κάνοντας μεταγγίσεις αίματος· γι’ αυτό, δεν θέλω να το διαβάσω!»
Φυσικά, αυτές ήσαν εξαιρέσεις. Πολλοί αντελήφθησαν αμέσως την αξία της ύλης που παρουσίαζε το βιβλιάριο. Βλέποντας τον τίτλο, ένας καθηγητής παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού χτύπησε τα χέρια του και είπε:
«Πράγματι το εκτιμώ πολύ αυτό. Προσπαθήσαμε να διδάξωμε τους γιατρούς μας να κρατούν μια πιο ελεύθερη στάσι με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά· αλλά, ειλικρινά, δεν ήμασταν βέβαιοι ως προς το ποια ακριβώς θα έπρεπε να ήταν η θέσις μας. Χρειαζόμαστε κάτι σαν κι αυτό.»
Μερικοί γιατροί ευχαριστήθηκαν τόσο πολύ με το βιβλιάριο Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και το Ζήτημα του Αίματος, ώστε μίλησαν μ’ ενθουσιασμό γι’ αυτό στους συναδέλφους τους. Ένας γιατρός στο Λος Άντζελες της Καλιφορνίας, έλαβε ένα βιβλιάριο και μετά από δύο εβδομάδες κάποιος Μάρτυς πλησίασε έναν από τους βοηθούς του. Όταν ο δεύτερος γιατρός είδε το βιβλιάριο, είπε: «Στενοχωρήθηκα που με ξεχάσατε. Περίμενα το δικό μου βιβλιάριο επειδή είχα ακούσει τόσα πολλά γι’ αυτό! Είμαι πρόθυμος να το διαβάσω και κατόπιν να το κρατήσω στη βιβλιοθήκη μου για μελλοντική χρήσι.»
Δημοσίευσις και Υποδοχή
Πολλές ιατρικές εκδόσεις έκαναν μνεία αυτής της εκπαιδευτικής εκστρατείας. Παραδείγματος χάριν, η εφημερίς Φροντίς του Ασθενούς (15 Δεκεμβρίου 1977) είχε ένα άρθρο σχετικά με τις χρήσεις του αίματος, αλλά προσέθετε ένα ειδικό πλαίσιο με τον τίτλο, «Όταν οι θρησκευτικές αρχές απαγορεύουν τη μετάγγισι αίματος.» Αφού ανέφερε ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αρνούνται τη λήψι αίματος για θρησκευτικούς λόγους και ότι θα υπογράφουν ένα ιατρικώς έγκυρο έντυπο απαλλάσσοντας το ιατρικό προσωπικό και το νοσοκομείο από την ευθύνη, το περιοδικό προέτρεπε τους αναγνώστας να προμηθευθούν ένα αντίτυπο του νέου βιβλιαρίου από τους εκδότες. Το Περιοδικό της Ιατρικής Κοινωνίας της Νέας Ιερσέης, στο τεύχος του Ιανουαρίου 1978, δημοσίευσε κατά λέξι το τετρασέλιδο φυλλάδιο που κάθε Μάρτυς θα υπογράφη και θα δίνη στο γιατρό του για να το τοποθετήση στο ιατρικό του αρχείο.
Όταν ένας γιατρός στο Σαν Αντόνιο του Τέξας άκουσε την Πάτσυ Κρος να μιλά για το αίμα είπε: «Είμαι ο διευθυντής της τραπέζης αίματος εδώ. Τι είναι αυτό που έχετε;» Καθώς εκείνη άρχισε να εξηγή ότι ήταν μια Μάρτυς του Ιεχωβά, εκείνος με χαρά προσέθεσε: «Διερωτόμουν πότε θα ερχόσασταν! Η Ιατρική του Τέξας έγραψε ότι επρόκειτο να έλθετε προσφέροντας κάποιο βιβλιάριο. Ήμουν περίεργος να το πάρω. Έχω ήδη δει και διαβάσει ένα μέρος αυτού του βιβλίου και θα ήθελα ασφαλώς να έχω ένα για προσωπική μου χρήσι. Ενδιαφέρομαι από ιστορικής πλευράς. Ελπίζω να μπορή να προμηθευθή ο καθένας απ’ αυτό.»
Στην κυριολεξία δεκάδες γιατρών, δικηγόρων, ιατρικών βιβλιοθηκαρίων και άλλων έγραψαν στην Εταιρία Σκοπιά ζητώντας αντίτυπα. Παραδείγματος χάριν, ένας βοηθός καθηγητού της φιλοσοφικής έγραψε από το Πίτσμπουργκ της Πενσυλβανίας:
«Διδάσκω ένα μάθημα για την Ιατρική Ηθική, και ενδιαφέρομαι πολύ να παρουσιάσω στην τάξι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, επειδή αρνούνται να κάνουν μεταγγίσεις αίματος. Θα χαιρόμουν πολύ αν ελάμβανα ένα αντίτυπο του βιβλιαρίου σας.»
Άλλοι, μετά την ανάγνωσι του βιβλιαρίου, έγραψαν επιστολές. Ο Δρ Λ. Χ. Κον, του Χειρουργικού Τμήματος της Ιατρικής Σχολής στο Χάρβαρντ, έγραψε:
«Αγαπητοί Κύριοι,
Προσφάτως έλαβα ένα ιατρικό βιβλιάριο σχετικά με τη σχέσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά με το ζήτημα των μεταγγίσεων αίματος. Ασφαλώς εκτιμώ αυτές τις πληροφορίες που θα με βοηθήσουν σε περιπτώσεις που απαιτείται επέμβασις ανοικτής καρδιάς. Έχομε κάνει αρκετές χειρουργικές επεμβάσεις ανοικτής καρδιάς χωρίς χρήσι αίματος σε πολλούς ασθενείς, όχι μόνο Μάρτυρες του Ιεχωβά, αλλά έχομε χειρουργήσει και πολλούς οπαδούς σας. Σας ευχαριστώ για άλλη μια φορά.»
Ο Δρ Ρίτσαρντ Ρέλοφς, Υφηγητής της Βιοηθικής του Νοσοκομείου Μοντεφιόρε και του Ιατρικού Κέντρου, μας έγραψε:
«Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον την τελευταία σας έκδοσι . . . Τα θέματα και τα επιχειρήματα που αναφέρονται σ’ αυτή την έκδοσι ενδιαφέρουν όχι μόνο τους γιατρούς, αλλά επίσης και τους διευθυντάς των νοσοκομείων και τους δικηγόρους και φιλοσόφους οι οποίοι ασχολούνται με τη μελέτη της ιατρικής ηθικής. Θα ήθελα 25 ακόμη αντίτυπα.»
Πολλά άλλα νοσοκομεία και πολλοί γιατροί ήλθαν σε επαφή με τις τοπικές εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά, εκφράζοντας την εκτίμησί τους και δίδοντας διαβεβαίωσι για την προθυμία τους να συνεργασθούν. Αυτό συνέβη ακόμη με γιατρούς τους οποίους οι Μάρτυρες δεν μπόρεσαν να δουν προσωπικά κι έπρεπε να αφήσουν το βιβλιάριο στη γραμματέα ή στη νοσοκόμα.
Μερικοί μίλησαν για τα καλά αποτελέσματα που είχαν θεραπείες των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ένας μαιευτήρ-γυναικολόγος στο Ντελαγουέρ έγραψε σχετικά:
«Μια έγκυος Μάρτυς μετεφέρθη στο θάλαμο περιπτώσεων επειγούσης ανάγκης του νοσοκομείου που εργαζόμουν. Αιμορραγούσε και εφαίνετο να έχη πάθει την επιπλοκή που είναι γνωστή ως προδρομικός πλακούς. Μολονότι το προσωπικό είχε ήδη κάνει τη διασταύρωσι αίματος για μετάγγισι, σεβάσθηκα τις πεποιθήσεις της και χρησιμοποίησα τη θεραπεία που κάνομε σε περιπτώσεις ‘σοκ.’ Όταν οι εξετάσεις έδειξαν ότι απαιτείτο άμεση καισαρική τομή, την έκανα. Το ‘αιμοδιάγραμμά’ της έφθασε στην κρίσιμη χαμηλή ποσότητα των 3 γραμμαρίων και τα προσωπικό τηλεφώνησε σ’ ένα δικαστή και από τηλεφώνου πήρε δικαστική εντολή να δώση αίμα. Αλλά εγώ αρνήθηκα, λόγω των θρησκευτικών της πεποιθήσεων και πληροφορήθηκα ότι θα μπορούσαν να με συλλάβουν για ασέβεια προς το δικαστήριο. Με ενέσεις Ντεξτράν και σιδήρου η ασθενής βελτιώθηκε· το επίπεδο της αιμοσφαιρίνης ανήλθε. Η μητέρα και το υγειές παιδί έφυγαν από το νοσοκομείο σε καλή κατάστασι.»
Ένας γιατρός από το προσωπικό της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου της Καλιφορνίας εξετίμησε το βιβλιάριο και ανέφερε τα εξής:
«Το περασμένο έτος ένας από τους πιο διακεκριμένους χειρουργούς καθηγητάς του κόσμου [εδώ] έκανε την υπερβολικά δύσκολη εγχείρησι Γουίπλ για καρκίνο με τη διεύρυνσι της λυκήθου του φύματος του Βάτερ χωρίς μετάγγισι αίματος, επειδή επέμενε ο ασθενής. Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέσι να αναφέρω ότι ο ασθενής ανέρρωσε με ένα θαυμάσιο τρόπο.»
Αυτή η εγχείρησις είναι «υπερβολικά δύσκολη» λόγω του ότι περιλαμβάνει εκτεταμένη επέμβασι στην κοιλιακή χώρα και επανασύνδεσι των εσωτερικών οργάνων. Ωστόσο, αυτός ο γιατρός έγραψε πως το γεγονός ότι αυτή η εγχείρησις έγινε με επιτυχία επιβεβαιώνει την άποψι «ότι οι Μάρτυρες μπορούν να υποστούν εγχείρησι με επιτυχία χωρίς μεταγγίσεις ‘με ηρεμία, μεγάλη προσοχή και αρκετή επιδεξιότητα, καθώς επίσης και με καλή συνεννόησι με τον αναισθησιολόγο.’»
Οι Επαγγελματίες Προθυμοποιήθηκαν να Βοηθήσουν
Πολλοί επαγγελματίες εξετίμησαν τόσο πολύ αυτό το γεγονός που βοήθησαν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά να διεκπεραιώσουν την εκστρατεία στο πλήρες.
Ένα νοσοκομείο στη Νέα Γη επεκοινώνησε με το γραφείο μας εκεί και ζήτησε «300 βιβλιάρια για να διανείμη στις νοσοκόμες του νοσοκομείου.» Ένας γιατρός του Πανεπιστημίου Μεμόριαλ επιθυμούσε να λάβη 65 επί πλέον αντίτυπα για όλους τους φοιτητές της ιατρικής. Από το Άουμπερν της Νέας Υόρκης, έφθασε μια έκθεσις μιας εκπαιδευομένης νοσοκόμας η οποία τελείωνε τις σπουδές της. Ενθουσιάσθηκε τόσο πολύ από τις πληροφορίες κι επιθυμούσε τόσο πολύ να τις μοιρασθή με άλλους, ώστε «πήρε το βιβλιάριο στο κολλέγιο και το πολυγράφησε ολόκληρο. Προς όφελος των άλλων φοιτητριών νοσοκόμων, ανήρτησε αντίτυπα στον πίνακα τοιχοκολλήσεων.»
Όταν ένας εκπρόσωπος του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Σαν Ντιέγκο της Καλιφορνίας, ερωτήθη πόσα βιβλιάρια εχρειάζοντο, η απάντησις ήταν 300 ‘ώστε όλοι οι υπεύθυνοι των τμημάτων και όποιοι άλλοι επιθυμούσαν να μάθουν αυτές τις πληροφορίες, να μπορούν να προμηθευθούν ένα βιβλιάριο.’ Ο Μάρτυς που είχε πάει είχε μαζί του μόνο 50 εκείνη τη στιγμή, κι έπρεπε να επιστρέψη αργότερα με 250 ακόμη. Ο διευθυντής του νοσοκομείου στην Ανν Άρμπορ του Μίτσιγκαν, ζήτησε 66 αντίτυπα του βιβλιαρίου και φυλλάδια. Κατόπιν έστειλε ένα σημείωμα σε όλους τους άλλους διευθυντάς σχετικά με την επίσκεψι που έπρεπε να αναμένουν. Ο Μάρτυς που τους επεσκέφθη ανέφερε: «Με υπεδέχθησαν με θερμό και ευγενικό τρόπο. Πήραν 30 έως 40 περίπου αντίτυπα ο καθένας. Μου είπαν, επίσης, ότι θα έκαναν γνωστό το ζήτημα αυτό στις τακτικές συγκεντρώσεις των.»
Ένα μεγάλο νοσοκομείο στο Λος Άντζελες της Καλιφορνίας ήθελε 800 βιβλιάρια για να τα διανείμη στα μέλη του προσωπικού μαζί με το μισθό τους. Ένας διευθυντής στο Γενικό Νοσοκομείο του Χάρμπορ θυμήθηκε την πείρα του με μια Μάρτυρα που έπασχε από μια θανατηφόρο ασθένεια. Σε κάθε μια από τις τέσσερις εγχειρήσεις που έκανε ‘διακρατούσε με ήρεμο τρόπο τη στάσι της σχετικά με το αίμα, εξηγώντας τους Γραφικούς λόγους της γι’ αυτό.’ Εκείνος θαύμασε τόσο πολύ το θάρρος της και τη θετική της πορεία ώστε όταν τελικά πέθανε πήγε στην κηδεία της, τη μόνη κηδεία ασθενούς του που είχε παρακολουθήσει ποτέ. Ζήτησε 50 αντίτυπα του βιβλιαρίου για τους διευθυντάς και βοηθούς των διαφόρων τμημάτων.
Οι νοσοκόμες, επίσης, ωφελήθησαν από μια τέτοια βοήθεια. Αντί των λίγων λεπτών που απαιτούντο, ένας διευθυντής στο Μιζούρι δαπάνησε μιάμισυ ώρα ζητώντας να μάθη περισσότερα από τον Μάρτυρα που τον είχε επισκεφθή. Εκφράζοντας εκτίμησι για «μια τέτοια αναγκαία κατανόησι,» ο διευθυντής φρόντισε ώστε κάθε νοσοκόμα να λάβη ένα βιβλιάριο. Κατόπιν, διευθέτησε ώστε τρεις Μάρτυρες «να μιλήσουν για μισή ώρα σε όλες τις νοσοκόμες και στις τρεις βάρδιες. Το νοσοκομείο πλήρωσε ακόμη και το χρόνο στις νοσοκόμες.»
Μια αξιωματούχος του συνδέσμου νοσοκόμων στην Αριζόνα βοήθησε με διαφορετικό τρόπο, «Ενθουσιασμένη πολύ» με την ύλη, έστειλε 555 ετικέττες με διευθύνσεις έτσι ώστε να σταλή σ’ όλες τις νοσοκόμες από ένα αντίτυπο.
Επηρεάσθηκαν οι Απόψεις των Επαγγελματιών;
Ο αντικειμενικός σκοπός της διανομής των βιβλιαρίων σχετικά με το αίμα ήταν εν πρώτοις πληροφοριακός. Εν τούτοις, πολλοί επαγγελματίες αναθεώρησαν την άποψί τους.
Η κ. Μπέβερλυ Πέριν άφησε ένα βιβλιάριο στον παιδίατρό της. Μετά από ένα μήνα πήγε την πεντάχρονη κόρη της Τζόη για ένα ‘τσεκάπ.’ Ο γιατρός είπε: «Ξέρετε, μου δημιουργήθηκε η εντύπωσις ότι εκείνος που έγραψε αυτές τις πληροφορίες πρέπει να είναι ο πρέσβυς των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτές οι πληροφορίες είναι γραμμένες με πολύ ευγενικό τρόπο. Αφορούν ένα λεπτό θέμα· ωστόσο, όταν το διαβάσετε εύκολα μπορείτε να πεισθήτε.»
Η κ. Ρόμπερτ Καρτράιτ έπρεπε να κάνη μια μεγάλη εγχείρησι. Πήγε σ’ ένα χειρουργό στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανίας, αλλ’ εκείνος της είπε με έμφασι ότι δεν θα μπορούσε να αναλάβη κανένα Μάρτυρα του Ιεχωβά. Ωστόσο, συμφώνησε να προσπαθήση να βρη κάποιον άλλο χειρουργό, και δέχθηκε το βιβλιάριο σχετικά με το Αίμα. Μετά από λίγες βδομάδες, το ζεύγος Καρτράιτ τον είδε πάλι. Δεν είχε βρει κανένα άλλο χειρουργό, αλλά είπε ότι θα έκανε ο ίδιος την εγχείρησι. Γιατί; Εξήγησε ότι «διάβασε το βιβλιάριο και συνέλαβε το κύριο σημείο. Θα εστηρίζετο και θα ενεπιστεύετο στις χειρουργικές επιδεξιότητές του για να κάνη την επέμβασι χωρίς αίμα.» Η επέμβασις πήγε καλά και η Τζανίς Καρτράιτ ανέρρωσε γρήγορα.
Το ζήτημα του αίματος ηγέρθη στην Αριζόνα σχετικά με την πρόωρη γέννησι ενός κοριτσιού, τεσσάρων πάουντς (1,8 κιλά), που είχε πρόβλημα με το συκώτι του. Οι γονείς του, ο Χοζέ και η Κάρμεν Σάντοβαλ, εξήγησαν τις πεποιθήσεις τους στον γιατρό. Ο γιατρός, λέγοντας ότι δεν μπορούσε να δεχθή τις απόψεις τους, απείλησε ότι θα πάη στο δικαστήριο για ν’ απομακρύνουν το μωρό από την επίβλεψί τους. Άλλα συμφώνησε να περιμένη λίγο ακόμη και να διαβάση το βιβλιάριο. Εντυπωσιάσθηκε πάρα πολύ και η στάσις του άλλαξε. Με προσεκτική φροντίδα το βρέφος καλυτέρευσε και τώρα «χαίρει άκρας υγείας.» Και ο γιατρός; Είπε στους Σάντοβαλς ότι αν το ζήτημα του αίματος ανέκυπτε πάλι θα ήταν πολύ πρόθυμος να φροντίση το κοριτσάκι.
Μια ασθενής που εχρειάζετο κάποια υστερεκτομή εξήγησε σ’ ένα γυναικολόγο στο Πιτστάουν της Νέας Ιερσέης ότι δεν θα μπορούσε να δεχθή αίμα. Εκείνος απήντησε με δυσάρεστο τόνο, «Αυτό είναι ακόμη πιο επικίνδυνο.» Ωστόσο συμφώνησε να κάνη την εγχείρησι και να διαβάση το βιβλιάριο. Η Μάρτυς γράφει σχετικά:
«Όταν ο γιατρός μπήκε στο χειρουργείο και είδε μερικές φύσιγγες αίματος έτοιμες, είπε δυνατά: ‘Τι γυρεύουν αυτές εδώ μέσα; Η κ.——είναι Μάρτυς του Ιεχωβά και έχει το δικαίωμα ν’ αρνηθή τη μετάγγισι αίματος. Είναι κατά του δικαιώματός της το ότι υπάρχουν εδώ. Δεν τις παρήγγειλα και γι’ αυτό θέλω να τις βγάλετε έξω.’»
Η ασθενής ανέρρωσε και πήγε σπίτι. Μετά από δύο εβδομάδες χρειάσθηκε να φωνάξη έναν ειδικό για να βγάλη τις αμυγδαλές της κόρης της. Όταν εκείνος άκουσε σχετικά με το αίμα, αναστατώθηκε πολύ και είπε, «δεν προτίθεμαι να χειρουργήσω με τα χέρια δεμένα!» Εκείνη ανέφερε τον γυναικολόγο που είχε κάνει σ’ αυτήν εγχείρησι χωρίς μετάγγισι. Αυτό άλλαξε τα πράγματα. Αργότερα, ο ειδικός έβγαλε τις αμυγδαλές του κοριτσιού. Μετά απ’ αυτό, όταν η μητέρα πήγε στον γυναικολόγο για ένα ‘τσεκάπ,’ εκείνος την ρώτησε, «Πώς πήγε η εγχείρησις της κόρης σας;» Πώς το εγνώριζε; Εκείνος απήντησε:
«Όταν είπατε στον γιατρό στο τηλέφωνο ότι εγώ έκανα υστερεκτομή χωρίς αίμα, τον αναστατώσατε. Ήλθε εδώ σ’ εμένα πολύ εκνευρισμένος. Αλλά τον ηρέμησα. Του έδωσα το βιβλιάριό σας και του είπα ότι δεν είχε δικαίωμα να επιβάλη τις ηθικές του απόψεις σε σας.»
Ναι, ο πρώτος γιατρός πείσθηκε, και βοήθησε να πεισθή κι ο συνάδελφός του.
Λίγους μήνες πριν από την εκστρατεία, η κ. Χίλντα Μικς εξήγησε τη θέσι της στο γιατρό της στη Τζενήβα του Οχάιο. Πιστεύοντας ότι η συνείδησίς του θα τον υπεχρέωνε να παραβλέψη την άποψί της, την προέτρεψε να βρη κάποιον άλλο γιατρό. Όταν το βιβλιάριο έγινε διαθέσιμο, του έδωσε ένα αντίτυπο, Η κ. Μικς εξηγεί:
«Το επόμενο πρωί η νοσοκόμα του γιατρού τής τηλεφώνησε και της είπε: ‘Ο γιατρός παρακαλεί να περάσετε και να πάρετε αυτό το μικρό βιβλιάριο. Πείσθηκε απολύτως ότι μπορεί να συμφωνήση μαζί σας σ’ αυτό το ζήτημα.’»
Μια εβδομάδα μετά από τη διανομή 100 βιβλιαρίων σε φοιτητές της ιατρικής και εκπαιδευτές στο Γκότενμπεργκ της Σουηδίας, προσεκλήθησαν δυο Μάρτυρες για συζήτησι. Μερικοί σπουδασταί ήσαν αρκετά επικριτικοί, ειδικώς ως προς το αν οι γονείς έχουν το δικαίωμα ν’ αποφασίζουν εκείνοι για τα παιδιά τους. Κατόπιν, ένας εκπαιδευτής χειρουργός σηκώθηκε και είπε ότι είχαν μεγαλοποιήσει το ζήτημα και ότι μια ομάδα χειρουργών και αρχιάτρων είχε συμφωνήσει στο ότι οι μεταγγίσεις αίματος ήσαν σπανίως αναγκαίες, ακόμη και σε περιπτώσεις που επιβάλλετο το αίμα σε κάποιον. «Ο χρόνος υποστηρίζει τους Μάρτυρες του Ιεχωβά,» προσέθεσε.
Περισσότερο Ενδιαφέρον για τα Πνευματικά Πράγματα
Αρκετοί γιατροί και δικηγόροι έδειξαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα πνευματικά θέματα μετά από την ανάγνωσι της ύλης που εβασίζετο στην Αγία Γραφή.
Από τότε που το βιβλιάριο του Αίματος διενεμήθη στην Ιταλία, ένας Μάρτυς του Ιεχωβά συζητούσε τακτικά για τη Γραφή μ’ έναν νευροχειρουργό, ο οποίος σχολίασε: «Μετά από μια ολόκληρη μέρα σκληρής εργασίας ενασχολούμενος πάντοτε με υλικά πράγματα αισθάνομαι την ανάγκη να δείξω ενδιαφέρον για πνευματικά πράγματα.» Από το Αβελλίνο της Ιταλίας ένας Μάρτυς γράφει: «Άρχισα μια τακτική Γραφική μελέτη μ’ ένα γιατρό [ο οποίος διάβασε το βιβλιάριο]. Είναι ένα άτομο εξαιρετικά αφοσιωμένο στο Θεό, και είπε: ‘Θα ήθελα να ήμουν σαν και σας, πλήρως αφοσιωμένος στον Θεό και στο έργο Του.’»
Η Λορραίν Σανσέ παρουσίασε το βιβλιάριο σ’ ένα δικηγόρο στο Λας Βέγκας της Νεβάδα. Έχοντας ήδη διαβάσει ένα αντίτυπο, εκείνος είπε:
«Όταν τελειώση κανείς τις σπουδές του για να γίνη δικηγόρος και περάση τις εξετάσεις, δεν γνωρίζει στην πραγματικότητα όλα εκείνα που πρέπει να ξέρη για τους νόμους. Παρομοίως, πιστεύω ότι οι γιατροί δεν γνωρίζουν όλα εκείνα που θα έπρεπε να γνωρίζουν για το αίμα. Το αίμα του κάθε ατόμου είναι μοναδικό. Τώρα αρχίζω να μαθαίνω πώς ο Θεός αισθάνεται για το αίμα.»
Τα επόμενα σχόλια που έκανε για την παγκόσμια κατάστασι ωδήγησαν σε μια συζήτησι σχετικά με το τι λέγει η Αγία Γραφή ως προς το ότι ζούμε στις ‘έσχατες ημέρες.’ Η Μάρτυς του άφησε το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή. Όταν, κατόπιν προσκλήσεώς του, η Μάρτυς τον επεσκέφθη, ο δικηγόρος είπε:
«Δεν έχω καμμιά αντίρρησι για ότι διάβασα μέσα σ’ αυτό το μικρό βιβλίο. Βρήκα μερικά πράγματα πολύ διαφορετικά από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις με τις οποίες είχα ανατραφή. Είπα στη σύζυγό μου ότι θέλω να γίνω ένας Μάρτυς του Ιεχωβά. Δαπάνησα σχεδόν μια ολόκληρη ζωή μελετώντας όλα αυτά τα βιβλία [δείχνοντας τη νομική του βιβλιοθήκη], και είδα ότι δεν είναι πολύ αργά. Θέλω να μελετήσω την Αγία Γραφή.»
Η επισκέπτρια εξήγησε τη διευθέτησι Γραφικής μελέτης που προσφέρουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Εκείνος απήντησε ότι και η σύζυγός του ενδιαφερόταν επίσης και προσκάλεσε την Μάρτυρα να έλθη στο σπίτι του για να μελετήση μαζί τους.
Δικηγόροι και Δικαστές
Πολλά άλλα άτομα του νομικού κλάδου ανταποκρίθηκαν ευνοϊκά στην εκστρατεία και στις πληροφορίες του βιβλιαρίου για το Αίμα.
Ο Γκρέγκορυ Κινγκ είναι ένας διευθυντής που συνδέεται με το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Ως Μάρτυς, έδωσε ένα βιβλιάριο σ’ ένα Δικαστή, ο οποίος αργότερα ζήτησε να μάθη λεπτομέρειες σχετικά με το αίμα. Τελικώς, ο δικαστής εξέφρασε την έκπληξί του, λέγοντας ότι ποτέ δεν γνώριζε ότι οι Μάρτυρες δέχονται ευχαρίστως υποκατάστατα χωρίς αίμα, και ότι εσφαλμένα πίστευε ότι οι Μάρτυρες, εμάχοντο για κάποιο «δικαίωμα τους να πεθάνουν.» Ο δικαστικός σχολίασε ότι η παρουσίασις του θέματος στο δικαστήριο συνήθως είναι μονόπλευρη. Πιστεύοντας ότι και άλλοι δικασταί θα ήθελαν ν’ ακούσουν την άποψι των Μαρτύρων, έδωσε άδεια να χρησιμοποιηθή το εσωτερικό ταχυδρομικό σύστημα για να πληροφορηθούν σχετικά όλοι οι δικασταί.
Κάτι παρόμοιο συνέβη στην Πασαντένα της Καλιφορνίας. Ένας δικαστής ακούοντας γι’ αυτό το βιβλιάριο είπε: «Πάντοτε αναρωτιόμουν γιατί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν κάνουν μεταγγίσεις. Τώρα νομίζω πως θα το μάθω.» Μολονότι ο Μάρτυς ζήτησε να μιλήση δύο λεπτά, ο δικαστής συζήτησε το θέμα πάνω από μία ώρα και βοήθησε να δοθή το βιβλιάριο σ’ όλους τους άλλους δικαστάς κάτω από την εποπτεία του.
Αφού άφησε ένα βιβλιάριο σ’ ένα δικηγόρο ενός πλούσιου προαστίου της Ουάσινγκτον, D.C., ο Γκλάντυς Κλέμμονς έλαβε μια επιστολή, που έλεγε:
«Διάβασα με πραγματικό ενδιαφέρον το βιβλιάριο που μου αφήσατε, το οποίο εξηγεί γιατί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αρνούνται να κάνουν μετάγγισι αίματος. Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο και η εξήγησις, πιστεύω ότι έπειθε.»
Παρομοίως ένας δικηγόρος σ’ ένα γραφείο Δικηγόρων των Ηνωμένων Πολιτειών έγραψε:
‘Διάβασα με μεγάλο ενθουσιασμό το βιβλιάριο που μου δώσατε την Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 1977. Τα ιατρονομικά θέματα που αναπτύσσονται και λαμβάνουν απάντησι σ’ αυτό μ’ έπεισαν ότι στους Μάρτυρες του Ιεχωβά πρέπει να παρέχεται κάθε ευκαιρία για να μπορούν να έχουν την τελική λέξι στο αν η μετάγγισις αίματος πρέπει ή δεν πρέπει να παρέχεται σ’ ένα μέλος τους. Πιστεύω ότι αυτό είναι ένα θεμελιώδες προνόμιο που εγγυάται το σύνταγμα.’
Ένας δικαστής στο παράρτημα δικαστηρίου ανηλίκων στο Ορλάντο της Φλώριδας, σχολίασε: «Είμαι θερμός υποστηρικτής της θρησκευτικής ελευθερίας. Πιστεύω ότι αυτό το βιβλιάριο θα με βοηθήση πολύ να μπορέσω να καταλάβω την άποψί σας σχετικά με τη μετάγγισι αίματος.» Ένας άλλος δικαστής στο Ορλάντο είπε: «Είμαι πολύ ευτυχής που ήλθατε να μου δώσετε αυτό το βιβλιάριο επειδή συχνά αναρωτιόμουν γιατί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν δέχονται αίμα. Στην πραγματικότητα, ρώτησα τον ιερέα μου να μου το δείξη μέσα από τη Γραφή, αλλά δεν ήξερε που να το βρη.»
Ένας δικαστής στην Καλιφόρνια είπε στον Ράλφ Χάινσγουόρθ:
‘Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αρνούνται να δεχθούν αίμα. Όταν διάβασα το βιβλιάριο και κοίταξα τα εδάφια, κατάλαβα ότι πρόκειται για μια καθαρή και απλή θρησκευτική αιτία. Θα εξέδιδε διαταγή να δοθή δια της βίας αίμα; ‘Απολύτως όχι· το ζήτημα, δεν έχει θέσι στο δικαστήριο. Είναι ένα θρησκευτικό ζήτημα και τα δικαστήρια δεν πρέπει να επεμβαίνουν.’ Τι μπορεί να λεχθή για την περίπτωσι ενός παιδιού; ‘Θα ήταν δύσκολο, αλλά, και πάλι, μετά την ανάγνωσι του βιβλιαρίου, οι γονείς έχουν την ευθύνη για τα τέκνα τους, φυσικώς και πνευματικώς. Θα βάλω το βιβλιάριο στο αρχείο μου. Το γεγονός ότι το ζήτημα του αίματος αποτελεί πρωτίστως ένα θρησκευτικό, και όχι ιατρικό, ζήτημα με εντυπωσιάζει ακόμα περισσότερο.’
Θαυμάσιο Βοήθημα Διδασκαλίας
Σε πολλά μέρη η ύλη σχετικά με το αίμα θα βοηθήση στη διδασκαλία των φοιτητών της ιατρικής και της νομικής.
Ο Καμίλλο Ιακομπόνι άφησε δύο βιβλιάρια στον γιατρό που ήταν υπεύθυνος νοσηλείας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Τάουσον στη Μέρυλαντ. Όταν επέστρεψε την επόμενη εβδομάδα, ο κ. Ιακομπόνι είπε ότι το τμήμα του προσωπικού διάβασε το βιβλιάριο και ζήτησε 175 αντίτυπα, ένα για κάθε σπουδαστή νοσηλείας και για κάθε μέλος της σχολής. Ο γιατρός είπε: «Τα βιβλιάρια θα χρησιμεύσουν ως συμπληρωματική ύλη για κάθε σπουδαστή στα μαθήματα που πραγματεύονται τις θρησκευτικές πεποιθήσεις που επηρεάζουν τη θεραπεία.»
Τι θα λεχθή για τους γιατρούς και τους δικηγόρους; Στο πανεπιστήμιο του Λούμποκ, στο Τέξας, ο γιατρός που ήταν υπεύθυνος επί των μελετών στο Ιατρικό Κολλέγιο ζήτησε ένα βιβλιάριο για εξέτασι. Όταν ο κ. Λ. Στ. Κλερ τον επισκέφθηκε πάλι, ο γιατρός το είχε εξετάσει με τον κοσμήτορα και είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κάθε έτος οι φοιτηταί της ιατρικής θα πρέπει να μελετούν το βιβλιάριο. Ζήτησαν 185 αντίτυπα ως αρχή και σημείωσαν ένα τοπικό διάκονο Μάρτυρα ως σύμβουλο για να εξηγή τη Γραφική θέσι στους μελλοντικούς γιατρούς. Ο κ. Στ. Κλερ επικοινώνησε επίσης και με τον κοσμήτορα της νομικής σχολής, ο οποίος εξεφράσθη ως εξής: «Αν μας προμηθεύσετε αυτά τα βιβλιάρια, θα τα καθιερώσωμε στις μελέτες μας. Θα χρειασθούμε 465 βιβλιάρια.»
Ο διάκονος που συντόνιζε την εκστρατεία του βιβλιαρίου στο Σαν Αντόνιο του Τέξας κατέληξε: «Στα 60 χρόνια που συνδέομαι με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, αυτή η εκστρατεία ήταν η πιο καλή εκδήλωσις ζήλου και συνεργασίας στην εκτέλεσι ενός μεγάλου έργου.»
Τι μπορεί να λεχθή για τους πολλούς επαγγελματίες που έλαβαν τη βοηθητική ύλη περί του αίματος; Ένας γιατρός στη Νέα Υόρκη έγραψε:
«Εμείς που ανήκομε στον ιατρικό κλάδο αναγνωρίζομε το σπουδαίο έργο που κάνουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη διακήρυξι των αντιλήψεών τους. Έχουν επηρεάσει με έκδηλο τρόπο τον ιατρικό τρόπο σκέψεως.»
Είναι αλήθεια ότι αυτή η παγκόσμια εκπαιδευτική εκστρατεία ήταν πολύ ικανοποιητική και με πολλούς τρόπους.