‘Μη Ακολουθείτε τους Πολλούς για Κακό’

ΟΙ δημόσιες διαδηλώσεις και οι ομαδικές διαμαρτυρίες είναι στην ημερησία διάταξι, ιδιαίτερα στα έθνη που αποτελούν τον λεγόμενο «Χριστιανικό κόσμο.» Πολλοί άνθρωποι, που κανονικά είναι ήσυχοι και νομοταγείς πολίτες, λαμβάνουν μέρος σ’ αυτές τις διαδηλώσεις, ακόμα και κληρικοί είναι δραστήριοι στο να προωθούν και να επιδίδονται σε τέτοιου είδους διαμαρτυρίες, δηλαδή ν’ ασκούν πίεσι με τη δύναμι των πολλών.

Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι γίνονται αδικίες και ότι πολλές απ’ αυτές τις ομαδικές ενέργειες έχουν κάποιο βάσιμο παράπονο. Συχνά αυτοί που συμμετέχουν σ’ αυτές τις διαδηλώσεις πιστεύουν ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εισακουσθούν.

Αλλ’ είναι φρόνιμο ν’ αναμιγνύεται ένα άτομο σε τέτοιες δημόσιες διαδηλώσεις; Πολλές άρχισαν με πολύ ειρηνικό τρόπο, αλλά κατέληξαν σε βία και οχλαγωγία. Γιατί;

Υπάρχει η «ψυχολογία του πλήθους» που δίνει στα άτομα ένα αίσθημα ανωνυμίας. Επειδή η ταυτότης τους δεν ξεχωρίζει τόσο έντονα μέσα στο πλήθος, τα άτομα νοιώθουν ελεύθερα να κάμουν εκείνο που κανονικά δεν θα σκέπτονταν ποτέ να πράξουν. Αλλ’ εκείνος που λαμβάνει μέρος σε μια οχλοκρατική εκδήλωσι συμμετέχει στην ευθύνη για οτιδήποτε μπορεί να γίνη από το πλήθος ή από άτομα που είναι στο πλήθος.

Κυβερνητικοί υπάλληλοι και δικασταί αναγκάσθηκαν, επίσης, από τον φόβο του πλήθους, να παραβούν τον νόμο και τις συνειδήσεις των. Για να μη συμβή αυτό στον αρχαίο Ισραήλ, ο νόμος του Θεού, όπως είναι τώρα γραμμένος στη Βίβλο, έλεγε: «Δεν θέλεις ακολουθήσει τους πολλούς επί κακώ· ουδέ θέλεις ομιλήσει εν κρισολογία, ώστε να κλίνης κατόπιν πολλών διά να διαστρέψης κρίσιν.»—Έξοδ. 23:2.

Η εντολή αυτή απευθυνόταν κυρίως στους κριτάς και στους μάρτυρες σε δικαστικές υποθέσεις, οι οποίοι θα μπορούσαν να επηρεασθούν από το πλήθος και να εκδώσουν διαστρεβλωμένη δικαστική απόφασι ή να καταθέσουν ψευδή μαρτυρία. Παρομοίως, είχε εφαρμογή σ’ εκείνους που θα συνωμοτούσαν για ν’ ασκήσουν πίεσι στους δικαστάς ή σε άτομα με διοικητικές θέσεις.

Αποτελέσματα που Προκύπτουν Όταν Ακολουθή Κανείς τους Πολλούς

Η πιο σκανδαλώδης περίπτωσις του ‘ν’ ακολουθή κανείς τους πολλούς για κακό’ ήταν αυτό που συνέβη στη δίκη του Ιησού Χριστού. Οι αρχιερείς υποκίνησαν τον όχλο και υποδαύλισαν φοβερό μίσος μεταξύ του λαού εναντίον του Ιησού. Έτσι, ενώπιον του Ανωτάτου Ιουδαϊκού Δικαστηρίου, πολλοί ήσαν πρόθυμοι να ψευδομαρτυρήσουν για να διαστρέψουν τη δικαιοσύνη. Τελικά, ο Ιησούς ωδηγήθηκε μπροστά στον Πιλάτο, που ενήργησε ως δικαστής με εξουσία ζωής και θανάτου.—Ματθ. 26:47, 59-61.

Ο Πιλάτος ήθελε ν’ απολύση τον Ιησού, αλλά το πλήθος κραύγαζε και ζητούσε τον θάνατό του. (Ιωάν. 18:29-32, 38-40) Αν και οι Εβραίοι γενικά μισούσαν τη Ρωμαϊκή διακυβέρνησι, η «ψυχολογία» του πλήθους τους έκαμε να ζητωκραυγάζουν τον Καίσαρα ως Βασιλέα και να ζητούν το αίμα του Χριστού. (Ιωάν. 19:12-16) Ο Πιλάτος θα έπρεπε να κρίνη με δικαιοσύνη, αλλά από φόβο ακολούθησε τους πολλούς. Το ζήτημα, όμως, δεν μπορούσε να περάση τόσο εύκολα και να ξεχασθή. Όλοι όσοι είχαν αναμιχθή έπρεπε να λογοδοτήσουν για την ενοχή του αίματος. Ακριβώς πενήντα δύο μέρες αργότερα, λόγω της εθνικής ενοχής, πολλοί ένοιωσαν ‘κατάνυξι στην καρδιά τους’ όταν ο απόστολος Πέτρος είπε σ’ αυτούς: «Βεβαίως λοιπόν ας εξεύρη πας ο οίκος του Ισραήλ ότι ο Θεός Κύριον και Χριστόν έκαμεν αυτόν τούτον τον Ιησούν, τον οποίον σεις εσταυρώσατε.» (Πράξ. 2:36, 37) Το βάρος του εγκλήματος βαρύνει το πλήθος, και σαν σύνολο και σαν άτομα!

Όσο για τον δειλό Πιλάτο, αργότερα τον απομάκρυναν από το αξίωμα του Ρωμαίου Κυβερνήτου και πέθανε εξόριστος. Η Ιερουσαλήμ πλήρωσε για τη δική της ενοχή αίματος όταν η παλιά της φιλία με τον Καίσαρα αποδείχθηκε ψεύτικη και κατέληξε σε διαμάχη και στην τελική καταστροφή της από τα Ρωμαϊκά στρατεύματα το 70 μ.Χ.

Υπάρχει Καμμιά Άλλη Αποτελεσματική Θεραπεία;

Εν τούτοις, υπάρχουν μερικές τελείως διαφορετικές καταστάσεις, όπως παραδείγματος χάριν, όταν μια ομάς ανθρώπων υποφέρη αδικία. Πώς αλλιώς, τότε εκτός από την ομαδική πίεσι, μπορούν τα μέλη της να εισακουσθούν; Ποια άλλη θεραπεία υπάρχει;

Σχετικά με το δίλημμα που αντιμετωπίζει ένα άτομο ή μια ομάδα ατόμων, σε πολλά μέρη του κόσμου υπάρχουν νομικές θεραπείες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Αλλά τι γίνεται όταν οι συνηθισμένες νομικές θεραπείες δεν φέρνουν αποτελέσματα; Ίσως οι πολιτικοί να μην υποκινηθούν να κάμουν τις επιθυμητές αλλαγές και οι δικασταί μπορεί να μην αποδώσουν δικαιοσύνη λόγω πλεονεξίας ή δειλίας. Τότε, μια μειονότητα δεν θα λάβη εκείνο που θεωρούν ως δικαιοσύνη και αμεροληψία.

Μπορεί η ανθρώπινη λογική να πιστεύη ότι είναι καλύτερο να χρησιμοποιήται ομαδική πίεσις. Λόγω αυτής της πιέσεως μπορεί ένας κριτής ή ένας δικαστής να νομίζη ότι είναι σωστό να συμφωνή με τους πολλούς. Αλλ’ αυτή η τακτική συντελεί μόνο σε μεγαλύτερη κατάρρευσι του νόμου και προξενεί γενικά αδικία σε κάποιον άλλο τομέα της κοινωνίας.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει προοπτική ν’ αποδοθή σε κάποιον πλήρης και τελεία δικαιοσύνη στο παρόν σύστημα πραγμάτων, όπως δείχνουν οι περιστάσεις σ’ όλη την ανθρώπινη ιστορία. Πότε οι μειονότητες υπήρξαν απόλυτα ευτυχείς; Παρά τις ομαδικές διαμαρτυρίες και τις εξεγέρσεις, συνεχίζεται το ίδιο παλιό σύστημα με καταπιέσεις και αδικίες. Αυτό συμβαίνει διότι ο κόσμος είναι ουσιαστικά κακός, διεφθαρμένος, όχι του Θεού. (1 Ιωάν. 5:19· Γαλ. 1:4) Σήμερα, που τα παράπονα, οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες, οι απεργίες, οι ταραχές και η βία βρίσκωνται στο αποκορύφωμα, είναι καιρός να επέμβη ο Θεός και να τακτοποιήση τα ζητήματα. Αυτό το έχει υποσχεθή και σύντομα θα το πραγματοποιήση. Στο μεταξύ, τι μπορούν να κάμουν οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την αληθινή δικαιοσύνη και την ευθύτητα;

Ο Θεός λέγει στα έντιμα και ειλικρινή άτομα: «Ει δυνατόν, όσον το αφ’ υμών ειρηνεύετε μετά πάντων ανθρώπων.» (Ρωμ. 12:18) Η εντολή του προς τους Χριστιανούς είναι: «Πάσα ψυχή ας υποτάσσηται εις τας ανωτέρας εξουσίας.» (Ρωμ. 13:1) Αν οι υπάρχουσες αρχές κάνουν κατάχρησι της εξουσίας των, δεν αποτελεί καθήκον του Χριστιανού να τις ανατρέψη. Δεν είναι στη δικαιοδοσία των Χριστιανών να συνηγορούν, να προωθούν ή να επιδίδωνται σε διαδηλώσεις, μαζικές διαμαρτυρίες ή απεργίες.

Οι Χριστιανοί δεν είναι ανόητοι όταν ακολουθούν αυτή την πορεία. Απλώς δεν προσπαθούν να κάμουν οι ίδιοι εκείνο που μόνον ο Θεός μπορεί να πράξη και θα πράξη. Υπακούουν στην εντολή της Βίβλου. «Αναπαύου επί τον Ιεχωβά και πρόσμενε αυτόν· μη αγανακτεί διά τον κατευοδούμενον εν τη οδώ αυτού, διά άνθρωπον πράττοντα παρανόμως. Παύσον από θυμού και άφες την οργήν· μηδόλως αγανάκτει, ώστε να πράττης πονηρά. Διότι οι πονηρευόμενοι θέλουσιν εξολοθρευθή· οι δε προσμένοντες τον Ιεχωβά, ούτοι θέλουσι κληρονομήσει την γην.»—Ψαλμ. 37:7-9, ΜΝΚ.

Δεν χρειάζεται να περιμένωμεν σ’ όλη μας τη ζωή ή—τώρα—ακόμη και για πολλά χρόνια. Σήμερα βλέπομε ότι όλοι κάνουν αδικίες—σ’ όλο το πρόσωπο της γης. Αυτό δείχνει ότι πολύ σύντομα θα δράση ο Θεός, ακριβώς όπως συνέβη στον καιρό του Βασιλέως Δαυίδ: «Είδον τον ασεβή υπερυψούμενον και εξηπλωμένον ως την χλωράν δάφνην· αλλ’ ηφανίσθη· και ιδού, δεν υπήρχε· και εζήτησα αυτόν, και δεν ευρέθη.» (Ψαλμ. 37:35, 36) Έτσι, αντί να χρησιμοποιούμε την τακτική του κόσμου, ας προσμένωμε τον Θεό.

Αν μάθωμε τον σκοπό του Θεού, τις οδούς και τις απαιτήσεις του, θα προστατευθούμε από το να διαπράξουμε το σφάλμα ν’ ακολουθήσωμε τους πολλούς, πράγμα που καταλήγει όχι προς δόξαν του Θεού, αλλά απλώς για να προσθέση ταραχή και στενοχωρία στις κρίσιμες ‘έσχατες ημέρες’ αυτού του συστήματος πραγμάτων.—2 Τιμ. 3:1-5.