Αγαπάτε τη Ζωή;
«ΑΦΗΣΤΕ με να δω το φως». Αυτά τα λόγια φέρεται να έχει πει ο Ιταλός ποιητής Τζάκομο Λεοπάρντι σε εκείνους που τον φρόντιζαν λίγο πριν από το θάνατό του. Τα λόγια αυτά υποδηλώνουν την απεγνωσμένη προσκόλληση του ανθρώπου στη ζωή, η οποία συμβολίζεται από το φως.
Η προσκόλληση στη ζωή ταυτίζεται με μια πολύτιμη παρόρμηση η οποία υποκινεί τα περισσότερα άτομα να αποφεύγουν κινδύνους και να κάνουν ό,τι μπορούν για να συνεχίσουν να ζουν. Ως προς αυτό, ο άνθρωπος δεν διαφέρει πολύ από τα ζώα, τα οποία επίσης διαθέτουν ισχυρό ένστικτο επιβίωσης.
Αλλά τι είδους ζωή αξίζει πραγματικά να ζούμε και να αγαπάμε; Αυτή η ζωή δεν είναι απλώς η βιολογική μας ύπαρξη—το να αναπνέουμε και να κινούμαστε. Ούτε φέρνει ικανοποίηση γενικά το να επιδιώκει κανείς να αποσπάσει όσο το δυνατόν περισσότερα από τη ζωή. Η φιλοσοφία των Επικούρειων, «ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο θα πεθάνουμε», τις περισσότερες φορές δεν φέρνει ευχαρίστηση στους ανθρώπους. (1 Κορινθίους 15:32) Ενώ ο άνθρωπος έχει ασφαλώς μερικές βασικές υλικές ανάγκες, έχει επίσης πολιτιστικά και κοινωνικά ενδιαφέροντα, για να μην αναφέρουμε τις πνευματικές ανάγκες, οι οποίες συνδέονται με την πίστη σε ένα Υπέρτατο Ον. Δυστυχώς, εκατοντάδες εκατομμύρια, αν όχι δισεκατομμύρια, άνθρωποι μόλις που κατορθώνουν να επιβιώνουν, εξαιτίας των άθλιων κοινωνικών και περιβαλλοντικών συνθηκών οι οποίες επικρατούν σε πολλές περιοχές της υδρογείου. Εκείνοι που αρκούνται στο να καλύπτουν κατά κύριο λόγο τις φυσικές τους ανάγκες—τρώγοντας, πίνοντας, έχοντας αποκτήματα ή ικανοποιώντας τις σεξουαλικές επιθυμίες τους—διάγουν μια ζωή περίπου όπως αυτή των ζώων, από την οποία αντλούν ελάχιστη ευχαρίστηση. Στην πραγματικότητα, δεν χρησιμοποιούν τις πιο ουσιαστικές δυνατότητες που προσφέρει η ζωή για την ικανοποίηση της διάνοιας και των αισθημάτων του ανθρώπου. Επιπλέον, όσοι επιδιώκουν την ικανοποίηση μόνο των εγωιστικών επιθυμιών τους, όχι απλώς αποτυγχάνουν να επωφεληθούν στο πλήρες από τη ζωή, αλλά επίσης βλάπτουν την κοινωνία στην οποία ζουν και δεν προάγουν τα συμφέροντα των άλλων.
Επιβεβαιώνοντάς το αυτό, ένας δικαστής που ασχολείται με ανήλικους παραβάτες λέει ότι «οι κρίσεις των αξιών, η εξύψωση αρνητικών προτύπων και η επιτυχία μέσω γρήγορου και εύκολου πλουτισμού» τείνουν να «προάγουν ένα υπερβολικό πνεύμα ανταγωνισμού». Αυτό οδηγεί σε συμπεριφορά η οποία βλάπτει την κοινωνία και είναι καταστροφική για τους νέους, ιδιαίτερα όταν καταλήγουν στα ναρκωτικά.
Γνωρίζετε ότι η ζωή προσφέρει πολλά θέλγητρα—διακοπές σε μαγευτικά μέρη, ενδιαφέρουσα αναγνωστική ύλη ή έρευνα, ευχάριστη συντροφιά, όμορφη μουσική. Επίσης, υπάρχουν και άλλες δραστηριότητες, μεγάλης ή μικρής έκτασης, που φέρνουν ικανοποίηση. Όσοι έχουν βαθιά πίστη στον Θεό, και ιδιαίτερα στον Θεό της Αγίας Γραφής, τον Ιεχωβά, έχουν επιπλέον λόγους να αγαπούν τη ζωή. Η αληθινή πίστη είναι πηγή δύναμης και γαλήνης, και αυτό μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να αντεπεξέλθουν σε δύσκολες στιγμές. Όσοι πιστεύουν στον αληθινό Θεό μπορούν να πουν με πεποίθηση: «Ο Ιεχωβά είναι βοηθός μου· δεν θα φοβηθώ». (Εβραίους 13:6) Οι άνθρωποι που γνωρίζουν την αγάπη του Θεού αισθάνονται ότι εκείνος τους αγαπάει. Ανταποκρίνονται στην αγάπη του, αντλώντας βαθιά ευχαρίστηση από αυτήν. (1 Ιωάννη 4:7, 8, 16) Μπορούν να διάγουν μια δραστήρια και ανιδιοτελή ζωή, η οποία είναι πηγή ικανοποίησης. Συμβαίνει αυτό ακριβώς που είπε ο Ιησούς Χριστός: «Υπάρχει περισσότερη ευτυχία στο να δίνει κανείς παρά στο να λαβαίνει».—Πράξεις 20:35.
Δυστυχώς, υπάρχει και μια άλλη πλευρά στην τωρινή ζωή. Τα παθήματα, η αδικία, η φτώχεια, η αρρώστια και ο θάνατος είναι πολύ διαδεδομένα—για να αναφέρουμε λίγα μόνο από τα δυσάρεστα γνωρίσματα που συχνά κάνουν τη ζωή ανυπόφορη. Ο πλούσιος, ισχυρός και σοφός Βασιλιάς Σολομών του αρχαίου έθνους Ισραήλ δεν στερήθηκε κανένα από τα μέσα που μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Ωστόσο, υπήρχε κάτι που τον βασάνιζε—η διαπίστωση ότι όταν θα πέθαινε θα έπρεπε να αφήσει σε κάποιον άλλον όλα όσα είχε αποκτήσει με τη “σκληρή εργασία του” την οποία είχε κάνει «με σοφία και γνώση και επιτηδειότητα».—Εκκλησιαστής 2:17-21.
Όπως ο Σολομών, οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται πόσο σύντομη είναι η ζωή, και πόσο γρήγορα φεύγει. Οι Γραφές λένε ότι ο Θεός “έθεσε την αιωνιότητα στο νου μας”. (Εκκλησιαστής 3:11, Μπάινγκτον [Byington]) Αυτή η αίσθηση της αιωνιότητας κάνει τον άνθρωπο να συλλογίζεται πόσο σύντομη είναι η ζωή. Μακροπρόθεσμα, αν κάποιος δεν βρει πειστικές απαντήσεις γύρω από το νόημα της ζωής και του θανάτου, μπορεί να καταβαρυνθεί με αισθήματα απαισιοδοξίας και ματαιότητας. Αυτό μπορεί να κάνει τη ζωή θλιβερή.
Υπάρχουν απαντήσεις στις αγωνιώδεις ερωτήσεις του ανθρώπου; Θα υπάρξουν ποτέ συνθήκες που θα κάνουν τη ζωή πιο ελκυστική και διαρκή;