Η Ομιλία Σας—Πληγώνει ή Γιατρεύει;
ΣΤΗ διάρκεια αυτών των δύσκολων καιρών, δεν προξενεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί έχουν «συντετριμμένη καρδιά» και «καταθλιμμένο πνεύμα». (Ψαλμός 34:18) Έτσι, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, υπάρχει διαρκής ανάγκη να “μιλάμε παρηγορητικά στις καταθλιμμένες ψυχές” και να “υποστηρίζουμε τους αδύναμους”. (1 Θεσσαλονικείς 5:14) Αλλά τι θα γίνει αν ένας συνάνθρωπός μας μάς προσβάλει ή κάνει κάποιο σοβαρό λάθος; Σε μια τέτοια περίπτωση, μπορεί να νομίζουμε πως έχουμε το δικαίωμα να επιπλήξουμε το άτομο. Ωστόσο, απαιτείται προσοχή. Η συμβουλή, ακόμη και όταν έχει βάση, μπορεί να είναι επιζήμια αν δοθεί με σκληρό τρόπο. Το εδάφιο Παροιμίες 12:18 δηλώνει: «Υπάρχει εκείνος που μιλάει αστόχαστα σαν να δίνει χτυπήματα με σπαθί».
Επομένως, όταν επιχειρούμε να δώσουμε διόρθωση ή να χειριστούμε κάποια παρεξήγηση, είναι ζωτικό να θυμόμαστε το δεύτερο μέρος του εδαφίου Παροιμίες 12:18: «Η γλώσσα των σοφών είναι γιατρειά». Να αναρωτιέστε πάντοτε: “Αν χρειαζόμουν διόρθωση, πώς θα ήθελα εγώ να μου φερθούν;” Οι περισσότεροι από εμάς ανταποκρινόμαστε καλύτερα στην ενθάρρυνση παρά στην κριτική. Έτσι λοιπόν, να δίνετε απλόχερα έπαινο. Με αυτόν τον τρόπο ο παραβάτης θα υποκινείται συνήθως να βελτιωθεί, και πιθανότατα θα είναι ευγνώμων για οποιαδήποτε βοήθεια του προσφέρεται.
Πόσο ζωτικό είναι να μετριάζουμε πάντα τα λόγια μας με πραότητα! Τα λόγια που γιατρεύουν θα κάνουν τον ακροατή να νιώσει όπως ο ψαλμωδός, ο οποίος έγραψε: «Αν με χτυπήσει ο δίκαιος, αυτό θα είναι στοργική καλοσύνη· και αν με ελέγξει, θα είναι λάδι πάνω στο κεφάλι, λάδι που το κεφάλι μου δεν θα θελήσει να αρνηθεί».—Ψαλμός 141:5.