«Λοιπόν, Πού Είναι η Εκκλησία Σας;»

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ στη Μοζαμβίκη ακούν συχνά αυτό το ερώτημα. Ειλικρινά, μέχρι πρόσφατα ήταν δύσκολο να απαντήσουν. Και αυτό διότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν είχαν νομική αναγνώριση σε αυτή τη χώρα ως το 1991. Έτσι, δεν ήταν δυνατόν να έχουν σαφώς αναγνωρισμένους και καθιερωμένους τόπους λατρείας.

Ωστόσο, αυτή η κατάσταση άλλαξε στις 19 Φεβρουαρίου 1994. Εκείνη τη ζεστή, ηλιόλουστη μέρα, έγινε η αφιέρωση των πρώτων δύο Αιθουσών Βασιλείας που οικοδομήθηκαν ποτέ στη Μοζαμβίκη. Συνολικά 602 άτομα ήρθαν στην αφιέρωση αυτών των θαυμάσιων τόπων συνάθροισης στην πόλη-λιμάνι του Μπέιρα, περίπου στο μέσο της ακτογραμμής της Μοζαμβίκης. Αυτές οι αίθουσες θα εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των τριών εκκλησιών εκείνης της πόλης.

Για ολόκληρο το πρόγραμμα οικοδόμησης, από τη θεμελίωση ως την ολοκλήρωση των κτιρίων, απαιτήθηκε ένας χρόνος και δύο μήνες σκληρής εργασίας. Συχνά έρχονταν 30 ή και περισσότεροι εθελοντές από τη γειτονική Ζιμπάμπουε για να εργαστούν ώμο προς ώμο με τους ντόπιους Μάρτυρες. Εφόσον δεν μπορούσαν να φιλοξενηθούν όλοι στον ιεραποστολικό οίκο στο Μπέιρα, ο οποίος αποτελούσε τη βάση των εργασιών, μερικοί κατασκήνωναν γύρω από τον οίκο τα σαββατοκύριακα και, σε μερικές περιπτώσεις, ολόκληρες εβδομάδες.

Η Αίθουσα Βασιλείας των Εκκλησιών Μασάμπα και Μουνχάβα βρίσκεται πάνω στον κεντρικό δρόμο του Μπέιρα. «Μια μέρα γεμάτη δραστηριότητα, όταν το έργο προχωρούσε γρήγορα και η πρόοδος ήταν πολύ ευδιάκριτη», παρατήρησε ένας ιεραπόστολος, «λίγο έλειψε να δούμε ατυχήματα καθώς οι οδηγοί που περνούσαν κοιτούσαν την Αίθουσα Βασιλείας και σχεδόν ξεχνούσαν το τιμόνι τους». Πολλοί σταματούσαν για να δουν το έργο και εντυπωσιάζονταν ιδιαίτερα από το γεγονός ότι υπήρχαν άτομα από διαφορετικές φυλές που εργάζονταν μαζί σαν ένας άνθρωπος.

Απαιτήθηκε πολύς προγραμματισμός και οργάνωση για το έργο. Ανόμοια με πολλά άλλα οικοδομικά έργα που γίνονται σε αυτό το μέρος του κόσμου, όπου τα υλικά και οι πόροι είναι λιγοστά, το έργο της οικοδόμησης των Αιθουσών Βασιλείας ποτέ δεν σταμάτησε λόγω έλλειψης υλικών. Σε κάποια περίπτωση χρειάζονταν 800 σακιά τσιμέντο και η μόνη πηγή από την οποία μπορούσαν να το προμηθευτούν δεν είχε τα απαραίτητα σακιά για το τσιμέντο. Οι αδελφοί επικοινώνησαν με το γραφείο τμήματος της Εταιρίας Σκοπιά στην πρωτεύουσα, το Μαπούτου· τα σακιά στάλθηκαν αεροπορικώς, έφτασαν στην τσιμεντοβιομηχανία και τα γέμισαν. Το έργο συνεχίστηκε χωρίς διακοπή.

Σε μια άλλη περίπτωση, όταν τοποθετούσαν το σκελετό της στέγης, τελείωσαν τα ατσάλινα δοκάρια. Επειδή είναι εξαιρετικά δυσεύρετο, το ατσάλι που χρειαζόταν στην οικοδόμηση το είχαν φέρει από απόσταση 600 χιλιομέτρων! Ένα μέλος του προσωπικού πλησίασε κάποιον άντρα που παρακολουθούσε και τον ρώτησε μήπως ήξερε πού θα μπορούσαν να βρουν ατσάλι για να ολοκληρώσουν το έργο. Ο άντρας απάντησε: «Στέκομαι εδώ πάνω από ώρα, και δεν νομίζω ότι πρόκειται για σύμπτωση. Δεν μπορώ να μη θαυμάσω το έργο που κάνετε και το πνεύμα που επικρατεί σε αυτή την οικοδόμηση. Έχω το ατσάλι που χρειάζεστε και ευχαρίστως σας το προσφέρω ως δώρο». Ήταν μια προμήθεια που έγινε την πιο κατάλληλη στιγμή.

Πολλοί παρατηρητές αναρωτιόνταν ποια μεγάλη κατασκευαστική εταιρία είχε αναλάβει αυτό το πρόγραμμα οικοδόμησης. Ασφαλώς, το προσωπικό τούς εξηγούσε με μεγάλη ευχαρίστηση ότι ήταν Μάρτυρες του Ιεχωβά και πρόσφεραν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους. Τι εντυπωσίαζε ιδιαίτερα τους παρατηρητές; «Είστε ενωμένος λαός», είπε κάποιος. «Μολονότι ανήκετε σε διαφορετικές φυλές, εργάζεστε μαζί σαν αδελφοί». Το αποτέλεσμα ήταν πως πολλοί ήρθαν και ζήτησαν να κάνουν Γραφική μελέτη. Αυτό είχε επίσης επίδραση και στις συναθροίσεις. Ο μέσος όρος των παρόντων στις συναθροίσεις στην Εκκλησία Μάνγκα, λόγου χάρη, είναι υπερδιπλάσιος από τον αριθμό των Μαρτύρων.

Οι καινούριες Αίθουσες Βασιλείας έχουν αποδειχτεί πράγματι μεγάλη ευλογία για τους ντόπιους Μάρτυρες. Στο παρελθόν, οι περισσότεροι συναθροίζονταν σε πρωτόγονους χώρους, με χορταρένια στέγη ή με μερικά τσίγκινα φύλλα για ταβάνι, σε κάποια αυλή ή σε ένα μικρό δωμάτιο κάποιου σπιτιού. Συχνά γίνονταν μούσκεμα όταν έβρεχε· ωστόσο, παρακολουθούσαν πιστά τις συναθροίσεις. Επί δεκαετίες ολόκληρες, αυτές ήταν οι μόνες «Αίθουσες Βασιλείας» που ήξεραν οι Μάρτυρες στη Μοζαμβίκη. Ο αδελφός Καϊτάνου Γκαμπριέλ, πρεσβύτερος στην Εκκλησία Μασάμπα, είπε: «Είμαστε ευγνώμονες στους αδελφούς μας σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι συνεισέφεραν για την πραγματοποίηση αυτού του έργου». Ένας νεαρός Μάρτυρας ανέτρεξε στο παρελθόν: «Όταν ήμασταν στο Καρίκο (στα «στρατόπεδα αναμόρφωσης» όπου οι Μάρτυρες του Ιεχωβά κρατούνταν επί 12 χρόνια περίπου), λέγαμε: ‘Θα εγκαρτερήσουμε πιστά, και ο Ιεχωβά θα μας ανταμείψει’. Η καινούρια Αίθουσα Βασιλείας είναι μια ανταμοιβή από τον Ιεχωβά». Τα λόγια τους εκφράζουν τη βαθιά τους ευγνωμοσύνη και την αποφασιστικότητα που έχουν να αινούν τον Ιεχωβά.

Σε πολλούς νεαρούς που συμμετείχαν στο οικοδομικό έργο μεταδόθηκε το πνεύμα του σκαπανέα, και στη συνέχεια ανέλαβαν τη διακονία τακτικού σκαπανέα. Η νεαρή Ιζαμπέλ, μια τακτική σκαπάνισσα στην Εκκλησία Μάνγκα, είπε τα εξής καθώς κοίταζε την πεντακάθαρη Αίθουσα Βασιλείας την παραμονή της αφιέρωσης: «Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι το πιο όμορφο μέρος στο Μπέιρα. Για εμένα, το να βρίσκομαι εδώ είναι η μεγαλύτερη χαρά». Ο Ανταού Κόστα, ένας ιεραπόστολος, εξήγησε ότι οι τοπικές αρχές ήταν πολύ συνεργατικές καθώς επέτρεψαν να τηρηθούν ειδικές διαδικασίες εισαγωγής, επειδή γνώριζαν πόσο έντιμοι είναι οι Μάρτυρες. Κατόπιν πρόσθεσε: «Αν και κουραστήκαμε πολύ, νιώθαμε μεγάλη χαρά βλέποντας την καρποφορία όλου αυτού του έργου προς τιμή και δόξα του Ιεχωβά».

Τώρα, όποτε ρωτάει κάποιος φιλικός κάτοικος του Μπέιρα: «Λοιπόν, πού είναι η εκκλησία σας;» οι Μάρτυρες του υποδεικνύουν μία από τις δύο καινούριες Αίθουσες Βασιλείας και απαντούν λέγοντας περίπου τα εξής: «Είναι στο Διεθνή Δρόμο, στην οδό Αβενίντα Ακόρντου ντε Λουσάκα, ακριβώς απέναντι από το Τέταρτο Αστυνομικό Τμήμα». Κατόπιν κάνουν μια διόρθωση: «Μόνο που δεν είναι εκκλησία. Είναι Αίθουσα Βασιλείας!»

[Χάρτης/Εικόνες στη σελίδα 20]

ΑΦΡΙΚΗ

ΜΟΖΑΜΒΙΚΗ

Μπέιρα

Μαπούτου

[Ευχαριστίες]

Map: Mountain High Maps® Copyright © 1995 Digital Wisdom, Inc.