Ερωτήσεις από Αναγνώστες

Όταν η Εύα, και αργότερα ο Αδάμ, έφαγε από τον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού, μήπως ήταν μήλο αυτό που έφαγαν;

Δεν γνωρίζουμε. Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι ο ‘απαγορευμένος καρπός’ ήταν ένα μήλο, και στο πέρασμα των αιώνων διάφοροι καλλιτέχνες τον έχουν συχνά απεικονίσει ως μήλο. Όμως, η Αγία Γραφή δεν κατονομάζει ούτε το δέντρο ούτε τον καρπό του. Η Εύα αναφέρθηκε σε αυτόν απλώς ως ‘τον καρπό του δέντρου το οποίο είναι στο μέσον του παραδείσου’.—Γένεσις 3:3.

Ενδιαφέρον σε σχέση με αυτό παρουσιάζει το λήμμα «Μήλο», το οποίο βρίσκεται στο έντυπο Ενόραση στις Γραφές:

«Γίνονται πολλές εικασίες σε σχέση με την ταυτότητα του δέντρου και του καρπού που υποδηλώνονται με την εβραϊκή λέξη ταπούαχ. Η λέξη αυτή καθαυτή υποδηλώνει κάτι που ξεχωρίζει για την ευωδιά ή το άρωμά του. Προέρχεται από τη ρίζα ναφάχ, που σημαίνει ‘φυσάω· λαχανιάζω· αγωνίζομαι να αναπνεύσω’. (Γε 2:7· Ιωβ 31:39, ΜΝΚ· Ιερ 15:9, ΜΝΚ) Αναφορικά με αυτό, ο Μ. Κ. Φίσερ έγραψε: ‘Ο συσχετισμός [με τη λέξη ναφάχ] φαίνεται αρχικά πολύ υπερβολικός, αλλά οι έννοιες «πνέω» και «αποπνέω» είναι συνδεδεμένες. Ο δευτερεύων τύπος πούαχ σημαίνει και «φύσημα» (ανέμου) και «αποπνέω ευχάριστη οσμή, είμαι ευωδιαστός»’.—Θεολογικό Εγχειρίδιο της Παλαιάς Διαθήκης (Theological Wordbook of the Old Testament), το οποίο εκδόθηκε από τον Ρ. Λ. Χάρις, 1980, Τόμ. 2, σ. 586.

»Αρκετοί καρποί έχουν προταθεί στη θέση του μήλου, και σε αυτούς περιλαμβάνεται το πορτοκάλι, το κίτρο, το κυδώνι και το βερίκοκο. . . . Ωστόσο, η παρεμφερής αραβική λέξη τουφάχ πρωτίστως σημαίνει ‘μήλο’, και είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι τα εβραϊκά τοπωνύμια Θαπφουά και Βαιθ-θαπφουά (τα οποία πιθανώς αναφέρονταν έτσι λόγω του ότι αυτός ο καρπός ήταν διαδεδομένος στην περιοχή τους) έχουν διατηρηθεί στα αραβικά αντίστοιχά τους με τη χρήση αυτής της λέξης. (Ιη 12:17· 15:34, 53· 16:8· 17:8) Αυτά τα μέρη δεν βρίσκονταν στις πεδιάδες αλλά στη λοφώδη περιοχή, όπου το κλίμα είναι γενικά κάπως ήπιο. Επιπλέον, η δυνατότητα να έχουν συμβεί μερικές κλιματικές διαφοροποιήσεις κατά το παρελθόν δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς. Οι μηλιές όντως αναπτύσσονται στο Ισραήλ σήμερα, και έτσι φαίνεται ότι ταιριάζουν ικανοποιητικά με την περιγραφή της Αγίας Γραφής. Μάλιστα, ο Γουίλιαμ Τόμσον, ο οποίος πέρασε πολλά χρόνια στη Συρία και στην Παλαιστίνη τον περασμένο αιώνα, ανέφερε ότι βρήκε περιβόλια με μηλιές στην περιοχή της Ασκάλωνος, στις πεδιάδες της Φιλιστίας.—Η Γη και το Βιβλίο (The Land and the Book), αναθεωρημένο από τον Τζ. Γκραντ, 1910, σ. 545, 546.

»Η μηλιά (Πίρους μάλους [Pyrus malus]) αναφέρεται κυρίως στο Άσμα Ασμάτων, όπου οι εκφράσεις αγάπης του ποιμένα συντρόφου της Σουλαμίτισσας παρομοιάζονται με την ευχάριστη σκιά της μηλιάς και τη γλυκύτητα του καρπού της. (Ασμ 2:3, 5) Με τη σειρά του, εκείνος παραβάλλει την ανάσα της με την ευωδιά των μήλων. (Ασμ 7:8· βλέπε επίσης 8:5). Στις Παροιμίες (25:11, ΜΝΚ) η κατάλληλη, εύκαιρη ομιλία παρομοιάζεται με ‘μήλα χρυσά σε ασημένιες σκαλιστές βάσεις’. Η μόνη άλλη αναφορά σε μήλο βρίσκεται στο εδάφιο Ιωήλ 1:12. Η κοινή παράδοση σύμφωνα με την οποία το μήλο ήταν ο απαγορευμένος καρπός της Εδέμ δεν έχει καμιά απολύτως Γραφική βάση».—Ενόραση στις Γραφές, Τόμος 1, σελίδες 131, 132 (στην αγγλική), το οποίο εκδόθηκε το 1988 από τη Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά.