Ωριμότητα—Τι Περιλαμβάνει;
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ του να είναι κανείς πλήρως αναπτυγμένος, ώριμος, ‘τέλειος [πλήρης, ΜΝΚ]’, όπως καθορίζεται από κάποιο πρότυπο. Η Αγία Γραφή παρέχει το πρότυπο για να εξακριβώσουμε τι συνιστά την πνευματική ωριμότητα (πληρότητα). Σύμφωνα με αυτό το πρότυπο, ώριμος Χριστιανός είναι εκείνος που δεν είναι πνευματικό νήπιο, που δεν μεταβάλλεται συχνά, δεν παρασύρεται εύκολα ούτε επηρεάζεται από άλλους σε δογματικά ζητήματα. (Εφεσίους 4:11-14) Εφόσον οι ‘δυνάμεις του αντίληψης είναι γυμνασμένες’, είναι σε θέση ‘να διακρίνει το σωστό και το εσφαλμένο’. Δεν έχει ανάγκη να διδάσκεται τα ‘στοιχειώδη πράγματα’. (Εβραίους 5:11–6:2, ΜΝΚ) Τον καθοδηγεί, όχι η κοσμική σοφία, αλλά το πνεύμα του Θεού.—1 Κορινθίους 2:6, 10-13.
Ποτέ η Αγία Γραφή δεν αναφέρεται σε βαθμούς ή στάδια εξέλιξης της πνευματικής ωριμότητας ή ενηλικότητας. Αλλά, όπως κάποιος συνεχίζει να αυξάνει σε γνώση, σε πείρα και σε διάκριση μετά την ενηλικίωσή του, έτσι και ο ώριμος Χριστιανός συνεχίζει να κάνει πρόοδο. Οι δοκιμασίες που περνάει μπορούν να ενισχύσουν την πίστη και την υπομονή του. Ο μαθητής Ιάκωβος έγραψε: «Πάσαν χαράν νομίσατε, αδελφοί μου, όταν περιπέσητε εις διαφόρους πειρασμούς [δοκιμασίες, ΜΝΚ], γνωρίζοντες ότι η δοκιμασία της πίστεώς σας εργάζεται υπομονήν. Η δε υπομονή ας έχη έργον τέλειον [ολοκληρωμένο, ΜΝΚ], δια να ήσθε τέλειοι και ολόκληροι, μη όντες εις μηδέν ελλιπείς». (Ιακώβου 1:2-4) Παρόμοια, όπως οι ενήλικοι διαφέρουν μεταξύ τους σε σωματικά χαρακτηριστικά και σε διανοητικές ικανότητες και ταλέντα, έτσι και οι ώριμοι Χριστιανοί μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους σε ορισμένες ιδιότητες· κάποιοι διακρίνονται σε έναν τομέα, λόγου χάρη στη γνώση, στην κρίση, στο θάρρος ή στη γενναιοδωρία, και κάποιοι άλλοι σε άλλον. (Παράβαλε 1 Κορινθίους 7:7· 12:4-11, 27-31). Γι’ αυτό, εξετάζοντας το θέμα ωριμότητα, είναι απαραίτητο να λάβουμε υπόψη μας ότι δεν είναι οι ιδιαίτερες ικανότητες ή τα ταλέντα αυτά που καθορίζουν αν κάποιος είναι ώριμος Χριστιανός ή όχι.
Ολόκληρη η εκκλησιαστική διευθέτηση, με τους αποστόλους, τους προφήτες, τους ευαγγελιστές, τους ποιμένες και τους δασκάλους, σκοπό είχε να δημιουργήσει ώριμους Χριστιανούς, πνευματικώς ενήλικα άτομα. (Εφεσίους 4:11-14· παράβαλε Κολοσσαείς 1:28, 29· 4:12, 13). Είναι προφανές, λοιπόν, ότι όσοι υπηρετούσαν ως ποιμένες και δάσκαλοι έπρεπε να είναι πνευματικώς ώριμα άτομα, όχι νήπια. Ωστόσο, δεν απαιτούνταν μόνο πνευματική ενηλικότητα για να διοριστεί κάποιος επίσκοπος ή διακονικός υπηρέτης. (1 Τιμόθεον 3:1-9, 12, 13· Τίτον 1:5-9) Για παράδειγμα, μια από τις απαιτήσεις για τον επίσκοπο ήταν να ‘κυβερνά καλώς τον εαυτού οίκον, έχων τα τέκνα αυτού εις υποταγήν μετά πάσης σεμνότητος’. (1 Τιμόθεον 3:4) Επομένως, θα μπορούσε κάποιος να είναι ώριμος σε μερικούς τομείς από πνευματική άποψη, αλλά αν τα παιδιά του ήταν στασιαστικά και αχαλιναγώγητα, δεν θα ήταν κατάλληλος για τη θέση του επισκόπου.