Ο Καπνός και ο Κλήρος

ΠΡΙΝ από 115 και πλέον χρόνια, ο γιατρός Τζον Κάουαν έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Η Χρήση του Καπνού Εναντίον της Καθαρότητας, της Αγνότητας και της Καλής Υγείας (The Use of Tobacco vs. Purity, Chastity and Sound Health). Αν λάβουμε υπόψη ό,τι έχουμε μάθει στα πρόσφατα χρόνια σχετικά με τα επιβλαβή αποτελέσματα του καπνού, οι παρατηρήσεις του όσον αφορά τη χρήση του από κληρικούς ήταν γεμάτες διορατικότητα και έχουν μεγάλη σημασία για όσους επιζητούν σήμερα να υπηρετούν τον Θεό. Στο κεφάλαιο 4, το οποίο ασχολείται με το ηθικό αποτέλεσμα της χρήσης καπνού, ο Δρ Κάουαν ανέφερε:

«Αν η χρήση καπνού είναι εσφαλμένη από φυσική άποψη—όπως έχει σαφώς αποδειχτεί—θα πρέπει αναπόφευκτα να είναι εσφαλμένη και από ηθική άποψη· επειδή αποτελεί νόμο της φυσιολογίας πως ‘οτιδήποτε διαφθείρει ή ερεθίζει το σώμα διαφθείρει με τον ίδιο τρόπο το νευρικό σύστημα και μέσω αυτού τον εγκέφαλο και ως εκ τούτου τη διάνοια’. Η διάνοια ενός ανθρώπου—δηλαδή οι σκέψεις του, οι εκφράσεις του, οι πράξεις του επηρεάζονται από τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζεται ή κακομεταχειρίζεται το σώμα του. Ο καπνός, το ίδιο του το όνομα και όσα έχουν σχέση με αυτόν, είναι βρωμερός, και συνεπώς—χωρίς να υπολογίσουμε καθόλου τη βλάβη που προκαλεί—πώς μπορούν καθαρά, αγνά, δίκαια, ηθικά αισθήματα και πράξεις να προέλθουν από τη διάνοια ή να αναπτυχτούν σε αυτήν; Φανταστείτε—αν μπορεί κανείς να φανταστεί κάτι τέτοιο—τον Χριστό, ενώ ζούσε με υποδειγματικό τρόπο στη γη—διδάσκοντας και κηρύττοντας την καθαρότητα, την αγνότητα, την αγάπη και την ευσπλαχνία—να καπνίζει, να εισπνέει και να μασάει καπνό. Η σκέψη και μόνο δεν ηχεί σαν βλασφημία; Ωστόσο, οι διάκονοι—οι οπαδοί, οι κήρυκες και οι ερμηνευτές των νόμων και των διδασκαλιών Του—μολύνουν τα σώματά τους και μιαίνουν τις ψυχές τους με το βρωμερό, δηλητηριώδη καπνό. Μπορούν τέτοιοι άνθρωποι ή οι οπαδοί τους να ζήσουν χριστοειδή ζωή—μια υψηλού επιπέδου, ηθική ζωή; Δεν νομίζω.

»Δοκιμάστε, αν μπορείτε, να συνδυάσετε στο μυαλό σας την εικόνα ενός λαίμαργου πολυφαγά, ενός αλκοολικού ή ενός ατόμου που κάνει χρήση καπνού με την αγιότητα της καρδιάς. Υπάρχει κάτι το αφύσικο, το αηδιαστικό, το αποκρουστικό σε αυτόν το συσχετισμό. Όπως ακριβώς οι σωματικές ορμές και οι φυσικές αισθήσεις διαφθείρονται, έτσι και ο εσωτερικός άνθρωπος, η ηθική φύση, εκχυδαΐζεται. Το αγνό πνεύμα δεν θα κατοικήσει, δεν μπορεί να κατοικήσει, σε ένα βρωμερό σπίτι. Υπάρχει μια φυσική αντιστοιχία ανάμεσα στα υλικά και στα πνευματικά πράγματα, ώστε οι ιδιότητες των μεν να φανερώνουν το χαρακτήρα των δε. Ο οπαδός κάποιας θρησκείας και σκλάβος του καπνού . . . μπορεί να αναγνωρίζει, με κάθε ευθύτητα και ειλικρίνεια, ότι η χρήση καπνού είναι μια καταστρεπτική συνήθεια, εσφαλμένη από ηθική άποψη· όμως μπορεί να ανακαλύψει κάποια παρόρμηση μέσα του, ένα νόμο στα μέλη του σώματός του, ο οποίος του έχει επιβληθεί τεχνητά και με ακόρεστη λαχτάρα τον εξωθεί να συνεχίσει αυτή τη συνήθεια, και αυτός ο τεχνητός νόμος μπορεί να είναι ισχυρότερος από το συνδυασμό της έμφυτης λογικής με τη συνείδησή του. Δεν είναι η χρήση καπνού μια καταφανής παραβίαση ενός νόμου του Θεού ο οποίος έχει εμφυτευτεί στον οργανισμό μας; Δεν αποτελεί η καταπάτηση οποιουδήποτε από τους νόμους του Θεού παράβαση και αμαρτία; Επίσης, αν κάποιος ζει παραβιάζοντας κατά συνήθεια ένα νόμο του Θεού, δεν θα είναι εύκολη και φυσική η μετάβαση στην παραβίαση και άλλων νόμων; Τελικά, πώς μπορεί οποιοσδήποτε να θεωρείται ηθικός δάσκαλος, όταν με την προσωπική του διαγωγή συστήνει στα πλάσματα σαν και αυτόν μια ζωή συνεχούς παραβίασης των νόμων της ίδιας του της ύπαρξης;»