Αποχή από ‘Ειδωλόθυτα’—Πώς;

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ κρεάτων στα είδωλα με τελετουργικό τρόπο ήταν μια κοινή συνήθεια στην παγανιστική κοινωνία του πρώτου αιώνα Κ.Χ. Σε τέτοιες περιπτώσεις τοποθετούσαν διάφορα μέρη από το ζώο που θυσίαζαν πάνω στο ειδωλολατρικό θυσιαστήριο· μια ποσότητα κρέατος έπαιρναν οι ιερείς και μια ποσότητα έπαιρναν οι λάτρεις οι οποίοι θα το χρησιμοποιούσαν σε γεύμα ή σε συμπόσιο, είτε μέσα στο ναό είτε σε κάποιο ιδιωτικό σπίτι. Ωστόσο, μερικά από τα κρέατα που είχαν γίνει προσφορά στα είδωλα συχνά τα παρέδιναν στο μάκελλον δηλαδή στην κρεαταγορά για να πουληθούν.

Πολλά άτομα προτού γίνουν Χριστιανοί συνήθιζαν να τρώνε κρέας που είχε προσφερθεί στα είδωλα με αισθήματα ευλάβειας προς το είδωλο. (1 Κορινθίους 8:7) Κάνοντάς το αυτό, αυτοί οι πρώην παγανιστές γίνονταν ‘κοινωνοί’ με το δαιμονικό θεό ο οποίος αντιπροσωπευόταν από το είδωλο. (1 Κορινθίους 10:20) Πολύ κατάλληλα λοιπόν, το κυβερνών σώμα της πρώτης Χριστιανικής εκκλησίας, μέσω μιας επίσημης επιστολής από την Ιερουσαλήμ και κάτω από την κατεύθυνση του αγίου πνεύματος, απαγόρευσε να τρώγονται τα κρέατα που προσφέρονταν στα είδωλα μ’ αυτόν τον τυπικό τρόπο που πηγάζει από θρησκευτικούς λόγους, και προστάτευσε έτσι τους Χριστιανούς από ειδωλολατρία σ’ αυτό το ζήτημα.—Πράξεις 15:19-23, 28, 29.

Οι Χριστιανοί, όπως αυτοί που ζούσαν στην παγανιστική Κόρινθο, αντιμετώπισαν ένα πλήθος ερωτήσεων γύρω από αυτό το θέμα. Θα μπορούσαν με καθαρή συνείδηση να μπαίνουν σ’ έναν ειδωλολατρικό ναό και να τρώνε κρέας, εφόσον το έκαναν αυτό χωρίς πρόθεση να τιμήσουν το είδωλο; Θα υπήρχε αντίρρηση να αγοράσουν από το μάκελλον κρέατα τα οποία είχαν προσφερθεί στα είδωλα με τελετουργικό τρόπο; Και τελικά, πώς θα έπρεπε να χειριστεί το θέμα αυτό ένας Χριστιανός όταν θα ήταν καλεσμένος και θα έτρωγε στο σπίτι κάποιου άλλου;

Κάτω από θεία έμπνευση ο Παύλος έδωσε στους Χριστιανούς της Κορίνθου επίκαιρες πληροφορίες για να τους βοηθήσει να πάρουν σωστές αποφάσεις. Αν και «το είδωλον είναι ουδέν», δεν θα ήταν φρόνιμο για ένα Χριστιανό να πάει σ’ έναν ειδωλολατρικό ναό για να φάει κρέας (ακόμα κι αν αυτό δεν θα ήταν μέρος μιας ειδωλολατρικής τελετουργίας), γιατί έτσι θα μπορούσε να δώσει λανθασμένη εντύπωση σ’ αυτούς που ήταν πνευματικά ασθενείς και τον έβλεπαν. Αυτά τα άτομα που θα τον έβλεπαν θα μπορούσαν να συμπεράνουν ότι ο Χριστιανός λάτρευε το είδωλο, και θα μπορούσαν να προσκόψουν απ’ αυτό. Αυτά τα ασθενέστερα άτομα θα μπορούσαν να οδηγηθούν στο σημείο να φάνε με θρησκευτικά τελετουργικό τρόπο κρέας που θυσιάστηκε στα είδωλα, κάτι που θα ήταν άμεση αθέτηση της απόφασης του κυβερνώντος σώματος. Υπήρχε επίσης ο κίνδυνος να καταπατήσει ο Χριστιανός που το έτρωγε την ίδια του τη συνείδηση και να παρασυρθεί στη λατρεία των ειδώλων.—1 Κορινθίους 8:1-13.

Ωστόσο, εφόσον η τελετουργική προσφορά των κρεάτων στα είδωλα δεν προκαλούσε αλλαγή στο κρέας, οι Χριστιανοί θα μπορούσαν με καθαρή συνείδηση να αγοράσουν κρέας από μια αγορά η οποία έπαιρνε από θρησκευτικούς ναούς ένα μέρος από το κρέας που διέθετε. Αυτό το κρέας είχε χάσει την «ιερή» του σημασία. Ήταν όπως και κάθε άλλο κρέας, κι έτσι ο Χριστιανός δεν βρισκόταν κάτω από την υποχρέωση να κάνει έρευνα σχετικά με την προέλευσή του.

Επιπλέον, όταν ένα Χριστιανό θα τον προσκαλούσαν σε γεύμα δεν θα χρειαζόταν να ερευνήσει από πού προήλθε το κρέας, αλλά θα μπορούσε να το φάει με καθαρή συνείδηση. Ωστόσο, αν κάποιο άτομο που ήταν παρόν στο γεύμα έκανε την παρατήρηση ότι το κρέας ήταν «ειδωλόθυτον [είχε προσφερθεί σε θυσία, ΜΝΚ]», τότε ο Χριστιανός δεν θα έπρεπε να το φάει για να μην κάνει τους άλλους να προσκόψουν.—1 Κορινθίους 10:25-29.

Τα λόγια του δοξασμένου Ιησού Χριστού προς τον Ιωάννη, σχετικά με τις Χριστιανικές εκκλησίες της Περγάμου και των Θυατείρων, δείχνουν ότι μερικοί δεν πρόσεξαν την απόφαση των αποστόλων και δεν κρατήθηκαν καθαροί από τα «ειδωλόθυτα [πράγματα που είχαν θυσιαστεί στα είδωλα, ΜΝΚ]».—Αποκάλυψις 2:12, 14, 18, 20.