Σύγχρονο ‘Σπήλαιο Ληστών’

ΣΤΟ περιοδικό Φυσική Ιστορία (Natural History), ο καθηγητής της ανθρωπολογίας Κόλιν Τέρνμπουλ αφηγήθηκε τις εμπειρίες που είχε ως τουρίστας στην Ιερουσαλήμ. Είπε ότι το «πνεύμα των Χριστουγέννων» που είχε αρχίσει να αναπτύσσει μέσα του «γρήγορα ψυχράνθηκε», όταν παρατήρησε τα καταστήματα της πόλης «γεμάτα με άχρηστα πράγματα τα οποία πουλούσαν σε παράλογες τιμές στους τουρίστες που ψώνιζαν εκεί λόγω των Χριστουγέννων και έμοιαζαν κυριευμένοι από αγοραστική μανία».

Ο Τέρνμπουλ είπε για το «πνεύμα των Χριστουγέννων» που είχε: «Εξανεμίστηκε ακόμα και σ’ εκείνο ακριβώς το μέρος που νόμιζα ότι θα μπορούσε ίσως να [το] αναζωογονήσει—στον Άγιο Τάφο». (Άποψη του εσωτερικού του φαίνεται πιο πάνω.) Εκεί, απογοητεύτηκε από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονταν κάποιοι άλλοι τουρίστες «οι οποίοι εκδήλωναν κατάφωρη έλλειψη σεβασμού για καθετί ιερό [καθώς] σκούνταγαν κι έσπρωχναν μ’ έναν τρόπο καθόλου Χριστιανικό, χρησιμοποιώντας ώμους κι αγκώνες για να ανοίξουν δρόμο μέσα από τη στενή είσοδο προς το εσωτερικό του ίδιου του τάφου. Πότε-πότε ξεσπούσε κάποιος μικροκαβγάς, που συνοδευόταν από βλαστήμιες και χειρονομίες οι οποίες κάθε άλλο παρά ευλαβικές ήταν».

Αντί να «αποκαθιστούν μια ατμόσφαιρα ιερότητας», είπε ο Τέρνμπουλ, οι υπεύθυνοι κληρικοί «διέλυαν κάθε ψευδαίσθηση αγιότητας με το να δίνουν οι ίδιοι το παράδειγμα της επιθετικής συμπεριφοράς». Αναφέρθηκε σ’ «ένα ρασοφόρο ντυμένο στα καφέ που θύμιζε τον Ρασπούτιν» και που «αυταρχικά έσπρωχνε από την είσοδο του τάφου τους απλούς τουρίστες κάθε φορά που εμφανιζόταν μια ομάδα τουριστών που κρατούσαν κεριά (οι λεγόμενοι προσκυνητές) οι οποίοι πλήρωναν πιο πολλά, οδηγούμενοι από έναν άλλον Ρασπούτιν». Το αποτέλεσμα, είπε ο εκπαιδευτικός, ήταν «η εχθρότητα ανάμεσα σ’ αυτούς που δεν κρατούσαν κεριά και σ’ αυτούς που κρατούσαν, καθώς επίσης και ανάμεσα στους διάφορους κληρικούς, επειδή φαινόταν να υπάρχει μια ατέλειωτη σειρά από αντίπαλες αιρέσεις που ανταγωνίζονταν η μια την άλλη για χρόνο και χώρο».

Ο συνοδός του καθηγητή Τέρνμπουλ βρισκόταν «λίγα μέτρα πιο πέρα στο πίσω μέρος του ιερού, πεσμένος στα γόνατα, μισοκρυμμένος μέσα σ’ ένα άνοιγμα στον τοίχο». Ο Τέρνμπουλ αφηγήθηκε: «Καθώς παρακολουθούσα, έβγαλε το δεξί του χέρι από το άνοιγμα και έψαξε στα τυφλά μέσα στην τσέπη του για χρήματα, ενώ το άλλο του χέρι έμεινε μέσα, τεντωμένο σαν να το κρατούσε κάποιος. Όταν, όμως, τοποθέτησε τα χρήματα μέσα στο άνοιγμα, το αριστερό του χέρι αφέθηκε ελεύθερο και ο φίλος μου σηκώθηκε όρθιος . . . Στο αριστερό του χέρι κρατούσε ένα μικροσκοπικό ξύλινο σταυρό, βρεγμένο εκεί που τον είχε ραντίσει με υποτιθέμενο αγίασμα ο διορισμένος μοναχός, ο οποίος ήταν κρυμμένος και κουλουριασμένος μέσα στη μικρή σπηλιά όπου περίμενε τα θύματά του».

Ο Ιησούς Χριστός παρατήρησε παρόμοια διαγωγή από ανθρώπους με επιρροή στο ναό, και τους είπε ότι τον μετέτρεπαν σε «σπήλαιον ληστών». (Λουκάς 19:45, 46) Φυσικά, στις μέρες μας τέτοια ‘σπήλαια ληστών’ με κανέναν τρόπο δεν είναι περιορισμένα στην Ιερουσαλήμ.

[Ευχαριστία για την προσφορά της εικόνας στη σελίδα 25]

Pictorial Archive (Near Eastern History) Est.