«Τώρα Έχουμε τη Δική μας Αίθουσα Βασιλείας»
ΠΟΛΛΑ άρθρα έχουν δημοσιευτεί για τις Αίθουσες Βασιλείας ταχείας ανέγερσης σε χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία, ο Καναδάς και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Εντούτοις, είναι λιγότερο γνωστό το γεγονός ότι, εδώ και δεκαετίες, χτίζονται τόποι λατρείας για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά με το σύστημα ταχείας ανέγερσης στις λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες.
Στις αφρικανικές χώρες, οι ντόπιοι Μάρτυρες χτίζουν συχνά προσωρινές εγκαταστάσεις για συνελεύσεις περιφερείας μέσα σε λίγες εβδομάδες. Αυτές έχουν χρησιμεύσει όχι μόνο ως χώροι για συναθροίσεις και ως τόποι προστασίας από τον καυτερό τροπικό ήλιο, αλλά και ως καταλύματα για τους εκπροσώπους. Παρόμοιες εμπειρίες μπορούν να αναφερθούν και από την Κεντρική Αμερική.
Για παράδειγμα, στην Πόλη της Γουατεμάλας, στη Γουατεμάλα, η Εκκλησία Βιβιμπιέν των Μαρτύρων του Ιεχωβά έλαβε μια συνεισφορά 200 δολαρίων (περ. 33.600 δρχ.). Όταν ένας ντόπιος Μάρτυρας πρόσφερε ένα οικόπεδο σε αγροτική περιοχή, οι Μάρτυρες αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη συνεισφορά για να χτίσουν μια λιτή οικοδομή που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τις συναθροίσεις τους.
Σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν μπαμπού ύψους 1,5 μέτρου για τον τοίχο τον οποίο θα άφηναν ανοιχτό από πάνω για εξαερισμό. Αποφάσισαν να δώσουν στην οικοδομή διαστάσεις 4 επί 6 μέτρα. Όταν οι πρεσβύτεροι της εκκλησίας επισκέφτηκαν το χώρο, βρήκαν, προς έκπληξή τους, μπροστά στο οικόπεδο αρκετές φυτείες από μπαμπού, τα οποία είχαν ύψος 6 μέχρι 9 μέτρα και διάμετρο 8 μέχρι 13 εκατοστά. «Γιατί να μη χτίσουμε την αίθουσα το επόμενο Σάββατο;» είπαν αυτοί.
Την επόμενη Τετάρτη το βράδυ, καταστρώθηκαν τα σχέδια για την οικοδόμηση. Την Πέμπτη, ένας αδελφός αγόρασε τα γαλβανισμένα σίδερα για τη στέγη, ένας άλλος την ξυλεία και ένας άλλος τα καρφιά. Μέχρι την Πέμπτη το απόγευμα, είχαν ήδη κόψει την ξυλεία σε ανάλογα μεγέθη και άρχισαν να φτιάχνουν τον τριγωνικό σκελετό, χρησιμοποιώντας μεταλλικές πλάκες οι οποίες είχαν δοθεί ως συνεισφορά. Το βράδυ της Παρασκευής, ο σκελετός ήταν έτοιμος.
Νωρίς το πρωί του Σαββάτου, ένα φορτηγό μετέφερε το σκελετό και την υπόλοιπη ξυλεία, τα υλικά για τη στέγη, καθώς και τα καρφιά στο χωριό. Τέσσερα οχήματα μετέφεραν στο χωριό γύρω στα 50 άτομα, άντρες, γυναίκες και παιδιά. Στις 8:00 π.μ. είχαν ήδη καταφτάσει όλοι.
Οι κύριοι δοκοί μπήκαν σε τρύπες που λαξεύτηκαν στη σκληρή ηφαιστειακή πέτρα. Προηγουμένως, οι Μάρτυρες αγόρασαν 50 καλάμια από τον ιδιοκτήτη της φυτείας μπαμπού πληρώνοντας 12 σεντς για το καθένα—συνολική δαπάνη 6 δολαρίων (περ. 1.000 δρχ.). Γρήγορα-γρήγορα, τα αιχμηρά μαχαίρια έκοψαν τα μπαμπού. Οι αδελφοί τα πριόνισαν με το χέρι δίνοντάς τους μήκος 1,5 μέτρο και τα χώρισαν κατά μήκος στα δύο.
Ενώ μερικοί τοποθετούσαν το σκελετό στη θέση του, άλλοι κάρφωναν τα χωρισμένα στη μέση μπαμπού πάνω σε οριζόντιες σανίδες, τα μισά απέξω και τα μισά από μέσα, έτσι ώστε το όμορφο στρογγυλεμένο μπαμπού να διακοσμήσει τόσο τους εσωτερικούς όσο και τους εξωτερικούς τοίχους. Στη συνέχεια, μερικοί τοποθέτησαν τη στέγη, ενώ άλλοι άρχισαν να φέρνουν πέτρες και χώμα για να κάνουν ίσιο το χωματένιο δάπεδο. Πριν βραδιάσει, η οικοδομή, της οποίας η ανέγερση πήρε 12 μόνο ώρες, ήταν έτοιμη και οι αδελφοί επέστρεψαν με χαρούμενη καρδιά στα σπίτια τους στην πόλη.
Αργότερα, οι αδελφοί σκόρπισαν βελόνες πεύκου πάνω στο χωματένιο δάπεδο και έστησαν μερικές πτυσσόμενες καρέκλες και πάγκους από μπαμπού, τους οποίους είχαν φτιάξει από τα καλάμια μπαμπού που είχαν περισσέψει. Τώρα η Αίθουσα Βασιλείας ήταν έτοιμη για την πρώτη συνάθροιση.
Σε πολλές τροπικές χώρες—στην Αφρική, στα νησιά του Ειρηνικού και της Καραϊβικής, στην Ασία, στο Μεξικό, στην Κεντρική και στη Νότια Αμερική—όπου ζουν πιθανώς ένα εκατομμύριο Μάρτυρες του Ιεχωβά, τέτοιες απλές οικοδομές έχουν χαροποιήσει τους ντόπιους Μάρτυρες επειδή αυτοί μπορούσαν να πουν: «Τώρα έχουμε τη δική μας Αίθουσα Βασιλείας».