Η Καλύτερη Βοήθεια για να Μάθω τι Επιφυλάσσει το Μέλλον

Από Κάποια που Βρήκε το Δρόμο για τη Ζωή

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ έπαιζε σημαντικό ρόλο στη ζωή της οικογένειάς μου. Ο πατέρας μου ήταν Εβραίος, και μολονότι έγινε Καθολικός για να παντρευτεί τη μητέρα μου, εξακολούθησε να τρέφει μεγάλο σεβασμό για την Αγία Γραφή. Η μητέρα μου ήταν από οικογένεια με βαθιά ριζωμένες Καθολικές παραδόσεις—δυο αδελφές της ήταν μοναχές, ένας ξάδερφός της μονσινιόρος και δυο ανιψιοί της μοναχοί.

Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τα προβλήματα που βασάνιζαν τον πατέρα μου, οι φόβοι και η μόνιμη απειλή μήπως τον στείλουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, επειδή ήταν Εβραίος, όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα να πεθάνει νέος. Η μητέρα μου, που πίστευε ακράδαντα στο δόγμα της αθανασίας της ψυχής, συμμετείχε σε πνευματιστικές συγκεντρώσεις, προσπαθώντας να έρθει σε επαφή με τον πατέρα μου.

Ακόμη και όταν ενηλικιώθηκα, η παραδοσιακή θρησκεία συνέχισε να είναι μέρος της ζωής μου. Συνέχισα να είμαι «καλή Καθολική». Ωστόσο, ο Καθολικισμός δεν μπορούσε να μου εξηγήσει τι μου επιφύλασσε το μέλλον. Σε ποιον να στρεφόμουν για να με βοηθήσει να το μάθω αυτό;

Όπως είχε κάνει κάποτε και η μητέρα μου, έτσι κι εγώ συμβουλεύτηκα πνευματιστικά μέντιουμ. Αφού άρχιζαν κάθε συνάντηση κάνοντας το σημείο του σταυρού και λέγοντας προσευχές, ήμουν σίγουρη ότι τα παράξενα πράγματα που έβλεπα να γίνονται εκεί ήταν από τον Θεό. Επίσης, εκείνον τον καιρό, επειδή ήθελα να κάνω κάτι για να ανακουφίσω ανθρώπους που υπέφεραν, έγινα μέλος σ’ έναν Καθολικό σύλλογο που οργάνωνε εκδρομές στο ιερό της Μαρίας στη Λουρντ, όπου οι άρρωστοι έλπιζαν σε κάποια θαυματουργική θεραπεία.

Δεν είχα ακούσει ποτέ μου για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, μέχρι που μια μέρα ο άντρας μου πήρε δυο περιοδικά, τα οποία εγώ τα βρήκα πολύ ενδιαφέροντα. Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το γεγονός ότι υπήρχαν παραθέσεις από την Αγία Γραφή για να υποστηρίξουν τα λεγόμενα των περιοδικών. Αμέσως κατάλαβα ότι αυτά τα έντυπα θα μου χρησίμευαν πολύ προκειμένου να αποκτήσω γνώση για το Λόγο του Θεού. Έγραψα και ζήτησα να γίνω συνδρομήτρια και στα δυο περιοδικά. Με επισκέφτηκαν κάποιοι Μάρτυρες του Ιεχωβά και άρχισα να μελετάω την Αγία Γραφή.

Είχα κατενθουσιαστεί με τις Βιβλικές αλήθειες που μάθαινα και άρχισα να μιλάω γι’ αυτές στους γνωστούς μου. Έμεινα εμβρόντητη από τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε μια φίλη μου—αυτή που οργάνωνε τα θρησκευτικά προσκυνήματα—όταν της είπα ότι εξέταζα την Αγία Γραφή με τους Μάρτυρες. Έγινε έξω φρενών και είπε τόσο άσχημα πράγματα για τους Μάρτυρες που σηκώθηκα κι έφυγα. Κατόπιν, άρχισα να αντιμετωπίζω εναντίωση από τον άντρα μου. (Ματθαίος 10:36) Στην αρχή αυτό ήταν δύσκολο, αλλά όσο πιο πολύ εφάρμοζα στην πράξη τα όσα μάθαινα τόσο καλύτερη γινόταν η οικογενειακή μου ζωή. Το 1977 βαφτίστηκα.

Καταλάβαινα ότι δεν θα είχα βρει ποτέ το δρόμο για τη ζωή αν δεν είχαν δείξει ενδιαφέρον οι Μάρτυρες του Ιεχωβά προσπαθώντας να με βοηθήσουν να μάθω τις θαυμάσιες αλήθειες της Αγίας Γραφής. Ήξερα ότι είχα κι εγώ την υποχρέωση να κάνω ό,τι μπορούσα για να βοηθήσω κι άλλους να μάθουν για τον Ιεχωβά και για τον υπέροχο σκοπό που έχει για το μέλλον. Πώς θα το έκανα αυτό; Ο καλύτερος τρόπος ήταν να αναλάβω την ολοχρόνια διακονία. Επειδή όμως ζούσα σε μια θρησκευτικά διαιρεμένη οικογένεια δεν μου ήταν εύκολο να το κάνω αυτό. Αλλά εμπιστεύτηκα στην υποστήριξη του Ιεχωβά και στην καθοδήγησή του και ‘κατέφυγα σ’ αυτόν’. Τώρα, περνάω τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής μου ως τακτική σκαπάνισσα. Είμαι πεπεισμένη, περισσότερο από οποτεδήποτε άλλοτε, ότι ‘ο Ιεχωβά είναι καλός’ και ότι όποιος ‘καταφεύγει σ’ αυτόν’ είναι ευτυχισμένος.—Ψαλμός 34:8, ΜΝΚ.