Αηδιαστικά Σεξουαλικά Ήθη—Αρχαία και Σύγχρονα

ΠΟΣΟ απεχθής ήταν η λατρεία του Μολόχ, ενός από τους θεούς των Μωαβιτών; Ο Πάολο Μαντεγκάτσα γράφει στο βιβλίο του The Sexual Relations of Mankind (Οι Σεξουαλικές Σχέσεις του Ανθρώπινου Γένους) ότι οι Μωαβίτες των Βιβλικών χρόνων προέβαιναν σε χυδαίες σεξουαλικές πράξεις «ομαδικά, καθώς χόρευαν γύρω από το πυρακτωμένο άγαλμα του Μολόχ, αφού τα εφτά χάλκινα στόματα του θεού είχαν καταβροχθίσει τις προσφορές των πιστών, προσφορές που αποτελούνταν από αλεύρι, τρυγόνια, αρνάκια, κριάρια, μοσχάρια, ταύρους και παιδιά». Ο ίδιος προσθέτει: «Όποιος έχει διαβάσει την Αγία Γραφή πρέπει να θυμάται τις τρομερές κατάρες που απηύθυνε ο Μωυσής σ’ εκείνους τους Εβραίους που πόρνευσαν με τον Μολόχ. Επίσης, οι Ιουδαίοι δέχτηκαν με φανατικό ενθουσιασμό τον Βάαλ-φεγώρ ή Βέελ-φεγώρ [τον Βάαλ της Φεγώρ], που ήταν η αγαπημένη θεότητα των Μ[α]διανιτών και η λατρεία του οποίου δεν ήταν λιγότερο αισχρή από τις τελετουργίες του Μολόχ».—Λευιτικόν 18:21· 20:2-5· Αριθμοί 25:1-5· Ιερεμίας 32:35.

Ο ‘φανατικός ενθουσιασμός’ εκείνων των Ιουδαίων βρίσκει το παράλληλό του σήμερα στη «νέα ηθική» που εμφανίστηκε στη δεκαετία του 1960, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες και σ’ άλλες χώρες του Χριστιανικού κόσμου.

Υπολογίζοντας τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα εκείνης της σεξουαλικής επανάστασης, οι δόκτορες Αλεξάνδρα και Βέρνον Χ. Μαρκ, συγγραφείς του βιβλίου The Pied Pipers of Sex (Αυτοί που Αποπλάνησαν με το Σεξ), παρουσίασαν τις απόψεις τους στη στήλη που επιγράφεται «Έξω από τα Δόντια», του περιοδικού Medical World News, το οποίο εκδίδεται στο Χιούστον του Τέξας, στις Η.Π.Α. Το 1985 έγραψαν:

«Τα περασμένα 25 χρόνια η κοινωνία υπήρξε μάρτυρας μιας δραματικής αλλαγής στα σεξουαλικά ήθη. . . . Αυτή η ανατροπή της παραδοσιακής ηθικής ονομάστηκε σεξουαλική επανάσταση». Αφού κατονόμασαν τους γιατρούς που ευθύνονται για την αλλαγή της στάσης απέναντι στο σεξ, οι συγγραφείς δήλωσαν: «Άσχετα με την ατομική τους συμβολή, [αυτοί οι γιατροί] άσκησαν εκπληκτική επίδραση στην κοινωνία και σ’ όλους τους θεσμούς της. Αντί να οφείλουμε ευγνωμοσύνη σ’ αυτούς τους επιχειρηματίες της σεξουαλικότητας, χρειάζεται να μειώσουμε την επιρροή τους, προωθώντας μια λογική και ισορροπημένη θέση όσον αφορά τη σεξουαλική συμπεριφορά και την προστασία της δημόσιας υγείας.

»Το ξέσπασμα της σεξουαλικής επανάστασης στο πλήρες δεν έχει αποφέρει ακόμη κανένα χειροπιαστό όφελος στη χώρα σαν σύνολο—εκτός αν σκεφτούμε το χρηματικό κέρδος. Αλλά με την έμφαση που έδωσε στο σεξ ως αναψυχή και ως δημοφιλές άθλημα, αυτή η επανάσταση δημιούργησε ένα πλήθος προβλημάτων που μας απειλούν με κοινωνικό χάος—για παράδειγμα, τα αφροδίσια νοσήματα. Τα αφροδίσια νοσήματα δεν είναι καινούρια μάστιγα, αλλά τώρα έχουν γίνει πληγή, δημιουργώντας νέες ποικιλίες σπάνιων βακτηρίων και παραγόντων που μοιάζουν με ιούς. Ο έρπης των γεννητικών οργάνων, που είναι ανίατος στους ενήλικους, έχει προκαλέσει βρεφικούς θανάτους από μηνιγγοεγκεφαλίτιδα. Το AIDS . . . έχει καταφέρει να εισχωρήσει για τα καλά στην κοινωνία μας και στο κυκλοφορικό σύστημα αθώων θυμάτων, μέσω μολυσμένου αίματος από δότες.»

Αυτοί οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα: «Οι αυξανόμενες αποδείξεις, που ενοχοποιούν τους ηγέτες της σεξουαλικής επανάστασης, είναι εντυπωσιακές. Αυτοί υποσχέθηκαν χαρά, απελευθέρωση και καλή υγεία. Αλλά προκάλεσαν δυστυχία, αρρώστια, ακόμη και θάνατο». Η Αγία Γραφή εξηγεί καθαρά σε τι θέση βρίσκονται τέτοιοι ηγέτες. Για παράδειγμα, τα εδάφια 1 Κορινθίους 6:9, 10 δηλώνουν: «Ή δεν εξεύρετε ότι οι άδικοι δεν θέλουσι κληρονομήσει την βασιλείαν του Θεού; Μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί [άντρες που είναι φυλαγμένοι για αφύσικους σκοπούς, ΜΝΚ] ούτε αρσενοκοίται . . . θέλουσι κληρονομήσει την βασιλείαν του Θεού».—Βλέπε επίσης Ιούδα 7, ΛΧ.