Η Ελληνική Γλώσσα στις Γραφές:

Τράπεζα, Τραπεζίτης

Ο Ιησούς, στις παραβολές που έδωσε για τα τάλαντα και τις μνες, είπε ότι οι τραπεζίτες και η τράπεζα έδιναν τόκο για τα χρήματα που καταθέτονταν σ’ αυτούς. (Ματθαίος 25:27· Λουκάς 19:23) Παρόμοια με την αγγλική λέξη «bank» (η οποία προέρχεται από την ιταλική λέξη [banca] που θα πει πάγκος), η ελληνική λέξη τράπεζα κατά γράμμα σήμαινε τραπέζι (Ματθαίος 15:27), ή, όταν συνδυάζονταν με οικονομικές δραστηριότητες, όπως με τους αργυραμοιβούς, αναφέρονταν σ’ έναν πάγκο για χρήματα.—Ματθαίος 21:12· Μάρκος 11:15· Ιωάννης 2:15.

Η αναφορά του Ιησού στους «τραπεζίτας» που δέχονταν καταθέσεις και κατέβαλλαν τόκο δείχνει μεγαλύτερη δραστηριότητα από εκείνη που γενικά εκτελούνταν από τους «κερματιστάς» (από το ρήμα κερματίζω που σημαίνει κάνω ψιλά) ή από τους ‘αργυραμοιβούς’ (κολλυβιστές που προέρχεται από τη λέξη κόλλυβος που ήταν νόμισμα ή τιμή συναλλάγματος μικρής αξίας). Οι κύριες δραστηριότητες των ‘κερματιστών’ και των «αργυραμοιβών» ήταν να ανταλλάσσουν τοπικά χρήματα με ξένα και να προμηθεύουν νομίσματα μικρότερης αξίας σε αντάλλαγμα για εκείνα που είχαν μεγαλύτερη αξία, παίρνοντας μια ορισμένη αμοιβή για κάθε τέτοια εξυπηρέτηση. Μερικοί απ’ αυτούς μπορεί να ασχολούνταν και με τραπεζιτικές δραστηριότητες, με το να δέχονται καταθέσεις και να δανείζουν χρήματα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις αυτές τις οικονομικές δοσοληψίες τις χειρίζονταν διάφοροι πλούσιοι, όπως έμποροι και γαιοκτήμονες.

Στην Ελλάδα, τον τέταρτο αιώνα π.Χ., ναοί, ιδιωτικές ομάδες και εταιρίες ασχολούνταν ήδη με οικονομικές δραστηριότητες, παρόμοιες μ’ εκείνες των τραπεζών στους σύγχρονους καιρούς, που περιλάμβαναν τη ρύθμιση πιστωτικών συναλλαγών ανάμεσα σε πόλεις, την επένδυση κεφαλαίων και την ανταλλαγή ξένου συναλλάγματος. Στην αρχαία Τροία οι καταθέτες χρημάτων για τη δημόσια υπηρεσία της Πολιτείας, έπαιρναν προφανώς μέχρι και 10 τοις εκατό τόκο για τις καταθέσεις τους. Παρόμοια τραπεζιτική δραστηριότητα εξακολούθησε να υπάρχει σ’ ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.