Τα ‘Νεφρά’ και η ‘Καρδιά’ στις Γραφές

Τα κατά γράμμα νεφρά αντιπροσωπεύουν μια περιοχή του σώματος που βρίσκεται πιο κάτω από την καρδιά. Σύμφωνα μ’ έναν ορισμό, τα νεφρά είναι η έδρα των ανθρώπινων αισθημάτων, συναισθημάτων και παθών. Το Νέο Κολεγιακό Λεξικό του Ουέμπστερ συνδέει τα νεφρά με την «ιδιοσυγκρασία» του ατόμου.a Στο Αποκάλυψις 2:23 ο αναστημένος, δοξασμένος Ιησούς Χριστός λέει: «Εγώ είμαι ο ερευνών νεφρούς και καρδίας, και θέλω σας δώσει εις έκαστον κατά τα έργα σας». (Βλέπε επίσης Ιερεμίας 11:20.) Τα νεφρά και η καρδιά είναι διαφορετικά όργανα του σώματος και βρίσκονται σε διαφορετικά μέρη. Τα κατά γράμμα νεφρά βρίσκονται πιο κάτω στο σώμα από τη σαρκική καρδιά. Επίσης, αντιδρούν διαφορετικά σε διαφορετικά ερεθίσματα. Οι αντιδράσεις αυτές σημαίνουν κάτι. Έτσι, οι αντιδράσεις αυτές θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ότι υποδηλώνουν διαφορετικές ιδιότητες που δείχνουν τι είδους άτομο είναι το άτομο που εξετάζεται. Μήπως η κατά γράμμα καρδιά κάποιου υποκινείται να χτυπήσει πιο γρήγορα ή να κρυώσει σαν να λέγαμε; Μήπως τα νεφρά του υποκινούνται να λειτουργήσουν σε ασυνήθιστο χρόνο και με παράξενο τρόπο; Ο ερευνητής των καρδιών και των νεφρών μπορεί να εξηγήσει τέτοιες αντιδράσεις και να καταλάβει πιο τέλεια το άτομο, σχετικά με το τι είδους νεφρά έχει.

Στον Ψαλμό 16:6-8 ο συνθέτης Δαβίδ γράφει: «Αι μερίδες μου έπεσον εις τόπους τερπνούς· έλαβον ωραιοτάτην κληρονομίαν. Θέλω ευλογεί τον Κύριον τον νουθετήσαντά με· έτι και εν καιρώ νυκτός με διδάσκουσιν οι νεφροί μου. Ενώπιόν μου είχον τον Κύριον διαπαντός· διότι είναι εκ δεξιών μου, δια να μη σαλευθώ». Πώς, στην πραγματικότητα, τα νεφρά του Δαβίδ τον διόρθωναν στη διάρκεια της νύχτας όταν παρέμενε άγρυπνος; Όταν ο Δαβίδ είχε κάποια ανησυχία σχετικά με τη στάση του Ιεχωβά απέναντί του, τι είδους άτομο ήταν πραγματικά, τα συμβολικά νεφρά του τού έδιναν μια σωστή εκτίμηση του σκοπού του Ιεχωβά γι’ αυτόν. Αυτός είναι ο λόγος που ο Δαβίδ συνέχισε να πει: «Διότι δεν θέλεις εγκαταλείψει την ψυχήν μου εν τω άδη, ουδέ θέλεις αφήσει τον Όσιόν σου να ίδη διαφθοράν».—Ψαλμός 16:10.

Φυσικά, ο Δαβίδ θα αναστηθεί από τον τάφο ή Σιεόλ, στον κατάλληλο καιρό του Ιεχωβά· αλλά, κάτω από έμπνευση τη μέρα της Πεντηκοστής του 33 μ.Χ., 50 μέρες μετά την ανάσταση του Ιησού Χριστού, ο απόστολος Πέτρος εφάρμοσε τον Ψαλμό 16:10 στον Ιησού Χριστό, λέγοντας στις Πράξεις 2:25-28: «Επειδή ο Δαβίδ λέγει περί αυτού· Έβλεπον τον Κύριον [Ιεχωβά, ΜΝΚ] ενώπιόν μου διαπαντός, διότι είναι εκ δεξιών μου δια να μη σαλευθώ. Δια τούτο ευφράνθη η καρδία μου και ηγαλλίασεν η γλώσσα μου, έτι δε και η σαρξ μου θέλει αναπαυθή επ’ ελπίδι, διότι δεν θέλεις εγκαταλείψει την ψυχήν μου εν τω άδη ουδέ θέλεις αφήσει τον όσιόν σου να ίδη διαφθοράν. Εφανέρωσας εις εμέ οδούς ζωής, θέλεις με χορτάσει από ευφροσύνης δια του προσώπου σου».

Η χαρούμενη καρδιά ζωντάνεψε τον ψαλμωδό Δαβίδ, και παρόμοια η χαρούμενη καρδιά έκανε δραστήρια την επίγεια ζωή του μεγάλου αντιτυπικού Δαβίδ, του Ιησού Χριστού. Η φυσική καρδιά επίσης επηρεάζει το σώμα, όπως λένε οι Παροιμίες 14:30: «Η υγιαίνουσα [ήρεμη, ΜΝΚ] καρδία είναι ζωή της σαρκός». Η καρδιά του Μεγαλύτερου Δαβίδ, του Ιησού Χριστού, μπορούσε να παραμένει ήρεμη με σταθερό παλμό και ροή αίματος ακόμη και κάτω από προκλητικές περιστάσεις, ναι, κάτω από διωγμό και σωματική κακομεταχείριση, μέχρι και τον καιρό της προσήλωσής του στον πάσσαλο. Μόνο τότε πέθανε από σπασμένη καρδιά.—Ψαλμός 69:20.

Στο Εβραίους 4:12 αναφέρεται ότι ο «λόγος του Θεού . . . διερευνά τους διαλογισμούς και τας εννοίας της καρδίας». Αυτό σημαίνει ότι “η καρδιά” είναι εκείνη που υποκινεί και δραστηριοποιεί τις σκέψεις και τις προθέσεις, οι οποίες διερευνώνται από ‘το λόγο του Θεού’.

[Υποσημειώσεις]