Δέντρα που Έγιναν Θεοί

ΟΙ αρχαίοι Έλληνες περηφανεύονταν για τη σοφία τους. Κι ωστόσο, όπως λέει η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα, «σοβαροί Έλληνες φιλόσοφοι (ο Αριστοτέλης, ο Πλούταρχος) πίστευαν ότι τα δέντρα έχουν αισθήσεις, πάθη και λογική». Πράγματι, πολλοί φημισμένοι θεοί του Ολύμπου θεωρούνταν ότι προηγουμένως ήταν δέντρα. Ο Δίας ήταν ο αρχηγός των θεών. Πίσω του, όμως, βρισκόταν η βαλανιδιά. Στη Δωδώνη, στο πιο αρχαίο απ’ όλα τα Ελληνικά μαντεία (τα ερείπια του βρίσκονται στη Δραμεσού), ο Δίας υποτίθεται ότι διέμενε μέσα στον κορμό μιας βαλανιδιάς. Έχει μεγάλη σημασία που, σ’ αυτό το πιο αρχαίο και σεβαστό απ’ όλα τα Ελληνικά ιερά, η σχέση του Δία με τη βαλανιδιά είναι στενότατη. Η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα μας λέει κάτω από τη λέξη «Δωδώνη»: «Ο ναός της ήταν αφιερωμένος στο Δία, και μ’ αυτόν συνδεόταν ένα μαντείο που φαίνεται ότι ήταν πολύ αρχαίο· γιατί η μέθοδος συναρμολόγησης της απάντησης ήταν με την ακρόαση του θροΐσματος των φύλλων μιας γέρικης βαλανιδιάς: πιθανόν υπόλειμμα μιας πολύ αρχαίας δεντρολατρείας». Έτσι ο κυριότερος Ελληνικός θεός δεν ήταν παρά ένα μεγάλο δέντρο.

Ο Διόνυσος, ο γιος του Δία από τη Σεμέλη, ήταν ο θεός όλης της βλάστησης. Ο Διόνυσος, που ήταν γνωστός στους Ρωμαίους σαν Βάκχος, λατρευόταν ιδιαίτερα σαν ο θεός του κρασιού και ο θεός του αμπελιού. Κι αυτός, επίσης, άρχισε τη σταδιοδρομία του σαν φυτό.

Ο Απόλλωνας, ο γιος του Δία από τη Λητώ, ήταν ο δεύτερος πιο σημαντικός θεός του Ολύμπου. (Αργότερα έγινε ένας από τους κύριους θεούς της Ρώμης.) Στο μαντείο του πήγαιναν και πλάγιαζαν οι άρρωστοι. «Ο Απόλλωνας», λέει ο Τζέημς Ρέντελ Χάρρις στο Η Ανάβαση του Ολύμπου, «είναι προσωποποίηση του Πανθεραπευτή, και στα πρωτόγονα σύνεργα του από καρπούς ιξού, φλοιό κίνας και φύλλα, έχει προσθέσει μια σειρά από βότανα [φυτά που χρησιμοποιούνται στην ιατρική], γιατροσόφια για όλες λίγο-πολύ τις ασθένειες, δηλαδή ιδιοσυσκευάσματα, που όλα μαζί αποτελούν τον Κήπο του Απόλλωνα, το πρώτο φαρμακείο».

Η Άρτεμη ήταν ένα είδος θηλυκού Απόλλωνα. Αυτό είναι φυσικό, γιατί, κατά τον Όμηρο, είναι κόρη του Δία και δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα. Σχετικά με την Άρτεμη, η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα λέει: «Κοντά στον Ορχομενό η ξύλινη εικόνα της στεκόταν κάτω από ένα μεγάλο κέδρο—ένδειξη ότι η λατρεία της αρχικά ήταν η λατρεία του ίδιου του δέντρου (Κεδρεάτις, ‘η θεά του κέδρου’) στις Καρυές υπήρχε μια εικόνα της Άρτεμης, η Καρουάτις (‘η θεά της καρυδιάς^’)». Η Άρτεμη συνδεόταν επίσης με τη μυρτιά στη Λακωνία και με την ιτιά στη Σπάρτη.

Κατόπιν υπήρχε η Αφροδίτη, η θεά του έρωτα. Πίσω απ’ αυτήν υπάρχει ο μανδραγόρας. Όπως λέει ο Τζων Στιούαρτ Κόλλις στο Ο Θρίαμβος του Δέντρου: «Ο χυμός του μανδραγόρα έφερνε στους άντρες μια ευχάριστη αίσθηση. Ήταν ερωτικό φίλτρο . . . Σιγά-σιγά οι ειδωλολάτρες άρχισαν να λαξεύουν την Εικόνα του φυτού μέχρις ότου, στο τέλος [εμφανίστηκε] στην Ελλάδα η Αφροδίτη. . . . βγαλμένη από αυτή τη ρίζα για να λάβει τη λατρεία και να αποσπάσει το θαυμασμό των ανθρώπων. Έτσι οι θνητοί άνθρωποι έφτιαξαν έναν ακόμη αθάνατο θεό».

Πολύ σύντομα, στον Αρμαγεδδώνα, οι ψεύτικες θρησκείες που έχουν επεκτείνει τη λατρεία των δέντρων και των φυτών μέχρι τις μέρες μας, θα εξαφανιστούν για πάντα από το πρόσωπο της γης, όταν ο Ιεχωβά θα καταστρέψει εκείνους που «εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν την κτίσιν μάλλον παρά τον κτίσαντα.»—Ρωμαίους 1:22, 25.