Η Επιδίωξις Απολαύσεων Δεν Φέρνει την Πραγματική Ευτυχία

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ οι οποίοι αρχίζουν να ζουν μόνο και μόνο για τις απολαύσεις πολύ γρήγορα τυφλώνονται ως προς τις ευθύνες τους απέναντι στον Θεό. Αυτό συνέβη σε μερικούς Ισραηλίτες στους οποίους απευθύνθηκαν τα επόμενα λόγια της προφητείας του Ησαΐα: «Ουαί εις εκείνους, οίτινες εξεγειρόμενοι το πρωί ζητούσι σίκερα· οίτινες εξακολουθούσι μέχρι της εσπέρας, εωσού εξάψη ο οίνος αυτούς. Και η κιθάρα και η λύρα, το τύμπανον και ο αυλός και ο οίνος είναι εν τοις συμποσίοις αυτών· αλλά δεν παρατηρούσι το έργον του Κυρίου και δεν θεωρούσι την ενέργειαν των χειρών αυτού.»—Ησ. 5:11, 12

Οι Ισραηλίτες προς τους οποίους απευθύνονταν αυτά τα λόγια είχαν σαν κύριο σκοπό στη ζωή την επιδίωξι αισθησιακών απολαύσεων. Άρχιζαν να πίνουν το πρωί και συνέχιζαν μέχρι τη νύχτα ερχόμενοι έτσι κάτω από την πλήρη επιρροή του κρασιού. Φλογισμένοι από το αλκοόλ, έχαναν τον αυτοέλεγχό τους, και άρχιζαν να κάνουν φασαρία και να φωνάζουν. Τα θορυβώδη τους συμπόσια συνοδεύονταν από μουσική, αναμφίβολα αισθησιακή, που σκοπό είχε να διεγείρη τα πάθη.

Επειδή και άνθρωποι που βρίσκονται σε σχέση διαθήκης με τον Θεό θα μπορούσαν έτσι να παγιδευτούν από τις απολαύσεις, αυτό παρέχει μια προειδοποίησι για τους Χριστιανούς να είναι άγρυπνοι μήπως αρχίσουν και επιδιώκουν απολαύσεις. Η τωρινή σχέσις ενός ατόμου με τον Ιεχωβά Θεό δεν μπορεί απλούστατα να ληφθή σαν δεδομένη και κάτι που είναι απαραίτητο για την αληθινή θρησκεία είναι να συνεχίση να υπάρχει αυτή η ιδιαίτερα καλή σχέσις.