Ερωτήσεις από Αναγνώστες
● Σε εκπλήρωσι της πρώτης προφητείας, στο εδάφιο Γένεσις 3:15, πότε συντρίβεται η κεφαλή του ‘όφεως’ από το «σπέρμα» της γυναικός του Θεού;
Η μετάφρασις της Βίβλου της Ιερουσαλήμ στη Γένεσι 3:15 λέει: «Θέλω σας κάμει εχθρούς μεταξύ σας. Εσένα και τη γυναίκα, το σπέρμα σου και το σπέρμα της. Αυτό θα σου συντρίψη την κεφαλήν και συ θα κεντήσεις την πτέρνα του.» Η Εμφατική Βίβλος του Ρόδερχαμ λέει: «Αυτός θέλει σου συντρίψει την κεφαλήν, και συ θέλεις συντρίψει την πτέρναν αυτού.» Η συντριβή της πτέρνας του «σπέρματος» της γυναικός του Θεού είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Σε ανταπόδοσι, ο ενδοξασμένος Ιησούς Χριστός θα συντρίψη τον συμβολικό όφι, τον Σατανά ή Διάβολο.
Μετά τη «γέννησι» της βασιλείας του Θεού στο τέλος των Καιρών των Εθνών το 1914, η Αποκάλυψις κεφάλαιο 12 αναφέρει ότι ο Μιχαήλ και οι άγγελοί του μάχονται με τον συμβολικό δράκοντα και τους δαιμονικούς του αγγέλους και τους εκδιώκουν από τον ουρανό, και προσθέτει: «Και ερρίφθη ο δράκων ο μέγας, ο όφις ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος και ο Σατανάς, ο πλανών την οικουμένην όλην, ερρίφθη εις την γην, και οι άγγελοι αυτού ερρίφθησαν μετ’ αυτού.»—Αποκ. 12:5, 7-9.
Λίγο μετά την περιγραφή του πολέμου του Αρμαγεδδώνος στην Αποκάλυψη 19:11-21, οπότε ο Ιησούς οδηγεί τις ουράνιες δυνάμεις προς τη νίκη εναντίον όλων των επιγείων εχθρών, ο Ιωάννης οραματίζεται το ρίψιμο του Σατανά στην άβυσσο: «Και είδον άγγελον [ασφαλώς τον αρχάγγελο Μιχαήλ] καταβαίνοντα εκ του ουρανού, όστις είχε το κλειδίον της αβύσσου και άλυσιν μεγάλην εν τη χειρί αυτού. Και επίασε τον δράκοντα, τον όφιν τον αρχαίον, όστις είναι Διάβολος και Σατανάς, και έδεσε αυτόν χίλια έτη, και έρριψε αυτόν εις την άβυσσον και έκλεισεν αυτόν και εσφράγισεν επάνω αυτού, δια να μη πλανήση τα έθνη πλέον, εωσού πληρωθώσι τα χίλια έτη.»—Αποκ. 20:1-3.
Ο Ιησούς Χριστός, ως το «σπέρμα» της γυναικός του Θεού, μπορούσε ασφαλώς να συντρίψη εντελώς «τον όφιν τον αρχαίον», προς πλήρη εξόντωσί του, τότε, αντί να τον ρίψει απλώς στην άβυσσο. Αλλ’ ο Ιεχωβά, με τη σοφία του, απεφάσισε να υποβληθή το τελειοποιημένο ανθρώπινο γένος σε πειρασμούς, από το ίδιο πλάσμα που αμφισβήτησε την παγκόσμια κυριαρχία του, μετά τα 1.000 έτη της βασιλείας του Χριστού. Αυτό θα αφαιρέσει τυχόν αμφιβολίες για την ακεραιότητα εκείνων που αρνούνται να πλανηθούν από το Διάβολο.
Οι επίγειοι εχθροί, που οδηγούνται από το Σατανά, θα κάνουν μια τελική απόπειρα να κυριαρχήσουν στη γη. Ο Ιωάννης περιγράφει το αποτέλεσμα σαν να έλαβε ήδη χώρα λέγοντας: «Και κατέβη πυρ από του ουρανού και κατέφαγεν αυτούς.» Και σχετικά με τη συντριβή της κεφαλής ‘του αρχαίου όφεως’, η αφήγησις λέει: «Και ο διάβολος ο πλανών αυτούς ερρίφθη εις την λίμνην του πυρός και του θείου.» (Αποκ. 20:9,10) Αυτό σημαίνει την πλήρη καταστροφή του. Έτσι, σχετικά με τη συντριβή της κεφαλής του κυρίου εχθρού του Θεού, όχι μόνο το σύμπαν θα απαλλαγή τελείως από τους εχθρούς αλλά και θα αγιασθή πλήρως το όνομα του Υψίστου Θεού. Μ’ αυτό εκπληρώνεται εντελώς η υπόσχεσις που δίδεται στο εδάφιο Ρωμαίους 16:20 για τους συγκληρονόμους του Χριστού «ο δε Θεός της ειρήνης ταχέως θέλει συντρίψει τον Σατανά υπό τους πόδας σας.»—Εβρ. 2:14, 15.
● Ο Παύλος είπε ότι ένας επίσκοπος εκκλησίας πρέπει να είναι «μιας γυναικός ανήρ.» Γιατί το παρέθεσε αυτό μεταξύ των προσόντων για τους επισκόπους, εφόσον κανένας Χριστιανός δεν θα μπορούσε να είναι δίγαμος ή πολύγαμος;
Στο εδάφιο 1 Τιμόθεον 3:2 ο απόστολος Παύλος έγραψε: «Πρέπει λοιπόν ο επίσκοπος να είναι άμεμπτος, μιας γυναικός ανήρ, άγρυπνος, σώφρων, κόσμιος, φιλόξενος, διδακτικός.» Η έκφρασις «μιας γυναικός ανήρ» σημαίνει ότι ο άνδρας θα έπρεπε να είναι απηλλαγμένος από κάθε υποψία σεξουαλικής ανηθικότητας και να είναι παράδειγμα Χριστιανικού κανόνος ως προς το γάμο.
Ο Ιησούς είχε δώσει οδηγίες στους μαθητές του να εμμείνουν στην αρχική γαμήλια διάταξι του Θεού, δηλαδή ένας άνδρας για μια γυναίκα. (Ματθ. 19:5, 6) Επομένως, κανένας δεν θα μπορούσε να βαπτισθή ως Χριστιανός αν δεν έπαυε να είναι πολύγαμος. Ωστόσο, ήταν κατάλληλο να τονίση ο Παύλος το ζήτημα για τους πρεσβυτέρους, διότι η πολυγαμία είχε επιτραπή μεταξύ των Ιουδαίων και μπορούσε να επικρατήση σε χώρες όπου η Χριστιανοσύνη θα διεδίδετο. Ένα νέο άτομο που συνταυτιζόταν με την εκκλησία θα μπορούσε να διακρίνη από το παράδειγμα των πρεσβυτέρων ότι η μονογαμία, και όχι η πολυγαμία, ήταν μια παραδεκτή διάταξις για τους Χριστιανούς.
Αλλά η φράσις «μιας γυναικός ανήρ» θα μπορούσε να σημαίνη και περισσότερα. Εκείνη την εποχή η επικρατούσα ηθική χαλαρότης εκδηλωνόταν με εύκολα και συχνά διαζύγια και με νέους γάμους.
«Με τη διεφθαρμένη ευκολία του διαζυγίου, που επιτρεπόταν και από τον Ελληνικό και από τον Ρωμαϊκό νόμο, ήταν πολύ κοινό πράγμα και για τον άνδρα και για τη γυναίκα να χωρίζουν, και να παντρεύονται άλλα άτομα, στη διάρκεια της ζωής τους. Έτσι, ένας άνδρας θα μπορούσε να έχη τρεις ή και τέσσερις συζύγους που ζούσαν ή, μάλλον, γυναίκες που υπήρξαν όλες διαδοχικά σύζυγοί του.» (Η Ζωή και οι Επιστολές του Αγ. Παύλου, υπό Κόνυμπερ και Χόουσον) Για ένα Χριστιανό έπρεπε να διαφέρη το ζήτημα. Μόνο αν η σύντροφος της ζωής του διέπραττε «πορνεία» (βαρειά σεξουαλική ανηθικότητα) θα ήταν ελεύθερος να πάρη διαζύγιο και να νυμφευθή άλλη. (Ματθ. 5:32· 19:9) Η ιδιότης του να είναι «μιας γυναικός ανήρ», θα σήμαινε ότι ένας πρεσβύτερος θα έθετε το παράδειγμα ότι δεν είναι ένας άνδρας που χώρισε τη γυναίκα του χωρίς Γραφικούς λόγους και κατόπιν νυμφεύθηκε πάλι.
Μερικοί λόγιοι έχουν κατανοήσει το εδάφιο 1 Τιμόθεον 3:2 ότι σημαίνει πως ένας πρεσβύτερος δεν θα μπορούσε διόλου να νυμφευθή για δεύτερη φορά. Εν τούτοις, εκείνα που είχε πει ο Ιησούς προηγουμένως και έγραψε αλλού ο Παύλος δείχνουν ότι ο νέος γάμος δεν ήταν εσφαλμένος, και γι’ αυτό δεν θα έκανε ένα άτομο αξιοκατάκριτο ή ακατάλληλο να υπηρετή ως πρεσβύτερος στην εκκλησία. Μην ξεχνάτε ότι ο Παύλος έγραψε πως οι χήρες (και, λογικά, και οι χήροι) θα έκαναν καλύτερα να νυμφευθούν αντί να εξάπτωνται ή να γίνονται αργόσχολοι και να αναμιγνύωνται σε ξένες υποθέσεις.—1 Κορ. 7:8, 9, 36-39· 1 Τιμ. 5:13, 14.
Το να είναι ένας πρεσβύτερος «μιας γυναικός ανήρ» θα μετέδιδε επίσης τη σκέψι ότι δεν είναι δίγαμος ή μοιχός. Έπρεπε να είναι ηθικώς άμεμπτος στην έγγαμη ζωή του, πιστός και αληθινός στη σύζυγό του. Έτσι, η Νέα Αγγλική Βίβλος αποδίδει το εδάφιο ως εξής, «ο πρεσβύτερος πρέπει να είναι άμεμπτος, πιστός στη μία σύζυγό του.»
Συνεπώς, ο Παύλος, λέγοντας ότι ένας επίσκοπος πρέπει να είναι «μιας γυναικός ανήρ,» με λίγα λόγια, τόνιζε από διάφορες πλευρές το υψηλό ηθικό παράδειγμα που πρέπει να θέτη ένας έγγαμος πρεσβύτερος. Όλοι πρέπει να μπορούν ν’ αποβλέπουν σ’ αυτόν και να αισθάνονται ότι αυτός υπήρξε ένα ζωντανό παράδειγμα του υψηλού σκοπού του γάμου που βρίσκεται στη γνήσια Χριστιανοσύνη.
● Πώς η ‘πνοή της ζωής’ που αναφέρεται στο εδάφιο Γένεσις 2:7 σχετίζεται με το «πνεύμα» του ανθρώπου που αναφέρεται σε άλλα σημεία της Γραφής;
Το εδάφιο Γένεσις 2:7 (ΜΝΚ) περιγράφει έτσι τη δημιουργία του ανθρώπου, του Αδάμ: «Και έπλασε Ιεχωβά ο Θεός τον άνθρωπον από χώματος εκ της γης και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν.» Σαφώς μπορεί να λεχθή ότι οι Γραφές τονίζουν πως ο Θεός ‘εμφυσώντας πνοήν ζωής στον Αδάμ’ έδωσε στο διαμορφωμένο σώμα και τη δύναμι της ζωής (ή πνεύμα) και την πνοή ή αναπνοή που είναι απαραίτητη για να ζη κανείς.
Αυτό μπορούμε καλύτερα να το κατανοήσωμε αν δούμε πρώτα από τη Γραφή μερικές άλλες λεπτομέρειες για το «πνεύμα.»
Η Εβραϊκή λέξις που μεταφράζεται συχνά «πνεύμα» είναι ρούαχ. Αυτή η λέξις μπορεί να μεταδώση μερικές σαφείς έννοιες, ανάλογα με το πώς χρησιμοποιείται η λέξις και τι λένε τα συμφραζόμενα. Παραδείγματος χάρι, σε μερικές περιπτώσεις η λέξις ρούαχ υπονοεί μια αόρατη κίνησι αέρος και γι’ αυτό μπορεί να αποδοθή ως «άνεμος.» (Έξοδ. 10:13· Ζαχ. 2:6) Επίσης, η λέξις αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθή για ένα ‘πνευματικό’ πρόσωπο, ένα αόρατο ον όπως είναι ένας άγγελος, ή και ο Θεός ακόμη. (1 Βασ. 22:21, 22) Και η ίδια αυτή λέξις ρούαχ μπορεί να υπονοή την αόρατη ενεργό δύναμι του Θεού (το άγιο πνεύμα), όπως φαίνεται στο εδάφιο Ψαλμός 104:30, όπου αναφέρεται ότι ο Ιεχωβά Θεός όταν δημιουργή χρησιμοποιεί το «πνεύμα,» ή ενεργό δύναμι.
Ωστόσο, ο Ψαλμός 104:29 παρουσιάζει άλλη μια έννοια της λέξεως ρούαχ—τη δύναμι της ζωής. Διαβάζομε: «Σηκώνεις [Θεέ] την πνοήν αυτών, αποθνήσκουσι και εις το χώμα αυτών επιστρέφουσιν.» Όπως δείχνει αυτό και πολλά άλλα εδάφια, τόσο οι άνθρωποι όσο και τα ζώα έχουν μια απρόσωπη δύναμι ζωής ή πνεύμα, που είναι παρόν σε κάθε ζωντανό σωματικό κύτταρο. Η Βίβλος τονίζει ότι χωρίς αυτό το ζωοποιό πνεύμα ο άνθρωπος ή το ζώο είναι νεκρό. Εκκλ. 3:19· 9:10· Ψαλμ. 146:4.
Έχετε πράγματι αυτό το πνεύμα της ζωής, δηλαδή τη δύναμι της ζωής. Πώς μπορείτε να τη συντηρήσετε; Είναι ανάγκη να τρώτε, να πίνετε και να αναπαύεσθε. Αυτό όμως, που έχει πιο άμεση ζωτικότητα είναι η ανάγκη που υπάρχει να προσλαμβάνετε οξυγόνο και, να αναπνέετε, διότι αν σταματούσατε ν’ αναπνέετε έστω και για λίγα λεπτά μόνο θα πεθαίνατε. Πραγματικά, η αναπνοή αποτελεί την πρώτιστη ορατή ένδειξι ότι ένα άτομο είναι ζωντανό δηλαδή ότι έχει το πνεύμα της ζωής μέσα του. Επομένως, η Βίβλος συνδέει στενά, ή και παραλληλίζει ακόμη, την «πνοήν» (Εβραϊστί νεσαμάχ) και το «πνεύμα» (ρούαχ). Το εδάφιο Γένεσις 7:22 (ΜΝΚ), λόγου χάριν, λέει για τους ανθρώπους και τα ζώα που πέθαναν στον Κατακλυσμό: «Πάντα όσα είχον την πνοήν (νεσαμάχ) της δυνάμεως [ή του πνεύματος, ρούαχ] της ζωής εις τους μυκτήρας αυτών απέθανον.» Παράβαλε Ησαΐας 42:5· Ιώβ 27:3-5.
Τι, λοιπόν έγινε όταν ο Θεός εδημιούργησε τον Αδάμ;
Πρώτα - πρώτα, ο Ιεχωβά έπλασε ένα ανθρώπινο σώμα. Αλλ’ αυτό δεν είχε ζωή, ήταν νεκρό. Τι χρειαζόταν για να ζωντανέψη και να γίνη μια ζώσα ψυχή; Μια απλή εμφύσησις αέρος ή πνοής στους νεκρούς πνεύμονες δεν θα ήταν αρκετή, όπως δεν θα ήταν αρκετό αν προσπαθούσαμε να επιβάλωμε τεχνητή αναπνοή στους πνεύμονες ενός από μακρού χρόνου νεκρού πτώματος. Για να υπάρχη και να παραμείνη ζωντανό αυτό το νεοδημιουργημένο σώμα, χρειαζόταν και ο σπινθήρας ή πνεύμα της ζωής και η αναπνοή.
Συνεπώς, όταν το εδάφιο Γένεσις 2:7 λέει ότι ο Ιεχωβά ενεφύσησε στο σώμα «πνοήν ζωής» αυτό πρέπει να δείχνη, σ’ αυτή την περίπτωσι, περισσότερα από μια απλή αναπνοή ή διοχέτευσι αέρος στους πνεύμονες. Ήταν η ‘πνοή της ζωής.’ Ταυτόχρονα ο Θεός πρέπει να επρομήθευσε στον Αδάμ το «πνεύμα» ή σπινθήρα της ζωής και η πνοή ήταν αναγκαία για να τον διατηρήση στη ζωή.
Τι συμβαίνει, όμως, όταν ένα άτομο πεθαίνη; Ως αποτέλεσμα παύει ν’ αναπνέη. Σε λίγο ο σπινθήρας της ζωής, δηλαδή η δύναμις της ζωής, που είναι στα κύτταρά του σταματά. Τότε το άτομο βρίσκεται πέρα από κάθε βοήθεια τεχνητής αναπνοής. Το εδάφιο Εκκλησιαστής 12:7 λέει: «Και επιστρέψη το χώμα (του σώματός του) εις την γην, καθώς ήτο, και το πνεύμα επιστρέψη εις τον Θεόν, όστις έδωκεν αυτό.»
Δεν πρόκειται για μια αόρατη αθάνατη ψυχή ή κάτι άλλο που εξέρχεται κατά γράμμα από το σώμα, και πορεύεται στον ουρανό και λαμβάνεται από τον Θεό. Σημαίνει απλώς ότι αν αυτό το νεκρό άτομο πρόκειται κάποτε να ξαναζήση, αυτό ανήκει στον Θεό. Ο Ιεχωβά είναι Εκείνος που μπορεί να θυμάται και να τον αναστήση—σχηματίζοντας ένα σώμα γι’ αυτόν και θέτοντας το πνεύμα της ζωής μέσα του.