Ερωτήσεις από Αναγνώστες
● Με ποιον τρόπο οι Χριστιανοί ‘θέλουν κρίνει αγγέλους,’ σύμφωνα με το εδάφιο 1 Κορινθίους 6:3;
Αυτό προφανώς αναφέρεται στο γεγονός ότι οι κεχρισμένοι Χριστιανοί θα συμμετέχουν με τον Χριστό στη μελλοντική κρίσι των ασεβών αγγέλων, των δαιμόνων. Ο απόστολος Παύλος, παρακινώντας τους Χριστιανούς να τακτοποιούν τις προσωπικές διαφορές τους με τη βοήθεια ώριμων αδελφών μέσα στην εκκλησία και όχι να καταφεύγουν σε κοσμικά δικαστήρια, έγραψε: «Δεν εξεύρετε ότι οι άγιοι θέλουσι κρίνει τον κόσμον; και εάν ο κόσμος κρίνηται από σας, ανάξιοι είσθε να κρίνητε ελάχιστα πράγματα; Δεν εξεύρετε ότι αγγέλους θέλομεν κρίνει; πόσω μάλλον βιοτικά;»—1 Κορ. 6:2, 3.
Μερικοί νόμιζαν ότι με τη λέξι ‘κρίσις,’ ο Παύλος εννοούσε ότι οι Χριστιανοί θα μπορούσαν να εκβάλουν δαιμόνια. Αλλά οι ακόλουθοι του Χριστού είχαν ήδη εξουσιοδοτηθή να το κάνουν αυτό σε μερικές περιπτώσεις, μολονότι ο Παύλος εδώ αναφέρεται στο μέλλον (‘θέλομεν κρίνει τον κόσμο και θέλομεν κρίνει αγγέλους’). (Ματθ. 10:8· Λουκ. 10:17· Πράξ. 16:16-18· 19:11, 12) Άλλοι πιστεύουν ότι ο Παύλος εννοούσε πως με την υποδειγματική διαγωγή τους οι Χριστιανοί καταδικάζουν τους υποβιβασμένους αγγέλους που ακολουθούν τον Σατανά. Και πάλι, όμως, αυτό δεν ήταν κάτι που περιορίζεται στο μέλλον· επί χρόνια οι Χριστιανοί είχαν επιδείξει θαυμάσια διαγωγή. (Ματθ. 5:14-16· Τίτον 2:6-8· 1 Πέτρ. 3:16) Επίσης, τα συμφραζόμενα των λόγων του Παύλου προφανώς αποκλείουν το γεγονός ότι αυτή η ‘κρίσις των αγγέλων’ είναι απλώς ένα ζήτημα διαγωγής που καταδικάζει μέσω αντιθέσεως.
Η Αγία Γραφή, όμως, δείχνει ότι κρίσις πράγματι περιμένει τον Διάβολο—το ότι θα συντριβή στην κεφαλή. (Γέν. 3:15) Τα εδάφια Αποκάλυψις 20:1-3, περιγράφοντας το πρώτο μέρος αυτής της ενεργείας, λέγουν ότι ένας ισχυρός άγγελος θ’ αρπάξη τον Διάβολο και θα τον δέση για χίλια χρόνια. Τα εδάφια 7-10 αναφέρουν ότι στο τέλος εκείνης της περιόδου, ο Σατανάς θα αφεθή για λίγο ελεύθερος. Αλλά κατόπιν, επακολουθεί η δεύτερη φάσις της ‘συντριβής,’ δηλαδή ο Σατανάς θα ριφθή στην πύρινη λίμνη της αιώνιας καταστροφής.
Η Αποκάλυψις δεν λέγει καθαρά ότι οι κεχρισμένοι βασιλείς-ιερείς στον ουρανό θα συμμετέχουν στην εκτέλεσι αυτής της κρίσεως. Αλλά ούτε λέγει ότι οι δαίμονες θα ριφθούν στην άβυσσο μαζί με τον Διάβολο, πράγμα το οποίο λέγει η Αγία Γραφή σε άλλα σημεία. (Λουκ. 8:31) Έτσι, το γεγονός ότι τα εδάφια Αποκάλυψις 20:1-10 δεν παρουσιάζουν τους 144.000 να συμμετέχουν μαζί με τον Χριστό στην έκφρασι κρίσεως, δεν σημαίνει ότι δεν παίζουν κανένα ρόλο σ’ αυτό. Το εδάφιο Ρωμαίους 16:20 λέγει σχετικά μ’ αυτούς: «Ο δε Θεός της ειρήνης ταχέως θέλει συντρίψει τον Σατανάν υπό τους πόδας σας.»
Συνεπώς, φαίνεται ότι όταν ο Παύλος είπε πως οι κεχρισμένοι ‘θέλουσι κρίνει αγγέλους,’ αναφερόταν στη μελλοντική εκτέλεσι κρίσεως εναντίον των πονηρών πνευμάτων. Μολονότι η Αγία Γραφή δεν μας δίνει λεπτομέρειες σχετικά με τον ρόλο που θα παίξουν οι συγκληρονόμοι του Χριστού σ’ αυτή την κρίσι, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα τον υποστηρίξουν τουλάχιστον σ’ αυτή την ενέργεια, θα είναι, χωρίς αμφιβολία, πίσω από τον Ιησού, επιδοκιμάζοντας την κρίσι του.
● Στο εδάφιο Αββακούμ 2:5, ποιος είναι εκείνος που «πλατύνει την ψυχήν αυτού ως άδης και είναι, ως ο θάνατος,» και τι σημαίνει αυτό;
Το εδάφιο λέει: «Και μάλιστα είναι προπετής εξ αιτίας του οίνου, ανήρ αλαζών, ουδέ ησυχάζει· όστις πλατύνει την ψυχήν αυτού ως άδης και είναι ως ο θάνατος και δεν χορταίνει, αλλά συνάγει εις εαυτόν πάντα τα έθνη και συλλαμβάνει εις εαυτόν πάντας τους λαούς.»
Εκείνος που «πλατύνει την ψυχήν αυτού» είναι εκείνος ο οποίος, με στρατιωτικές κατακτήσεις, «συνάγει εις εαυτόν πάντα τα έθνη.» Το πρώτο κεφάλαιο του Αββακούμ τονίζει ότι αυτός δεν είναι ένα άτομο αλλά ένας σύνθετος άνθρωπος, οι Βαβυλώνιοι ή Χαλδαίοι συλλογικά. Με την πολεμική του μηχανή ο Χαλδαίος ‘φόνευε πάντοτε τα έθνη.’ (εδάφ. 17) Η ‘ψυχή’ του, δηλαδή η πορεία της ζωής που επιζητούσε κατακτήσεις δεν μπορούσε να ικανοποιηθή. Όπως η απεριόριστη οινοποσία μπορεί απατηλά να φέρη τον οινοπότη σε έλλειψι ισορροπίας και να κάνη έναν άνθρωπο να ενεργή με τρόπο αλαζονικό ή αγέρωχο, έτσι συμβαίνει και με τον Χαλδαίο του οποίου οι στρατιωτικές αποτυχίες έφθασαν στο αποκορύφωμα. Όπως ο Σιεόλ [άδης] και όπως ο θάνατος είναι πάντοτε έτοιμοι να ζητήσουν και άλλα θύματα, αυτός ήταν πάντοτε πρόθυμος να κυριεύη το ένα έθνος μετά το άλλο. (Παράβαλε με Παροιμίες 30:15, 16.) Εν τούτοις, ο Χαλδαίος δεν θα κατώρθωνε να φθάση στο στόχο του, πράγμα που δείχνει ότι αυτός και οι κατακτητικοί του πόλεμοι θα έφθαναν σ’ ένα τέλος.
Σε εκπλήρωσι, της Βιβλικής προφητείας, η Βαβυλών έπεσε σε μια νύκτα, στο έτος 539 π.Χ. Η αχανής Χαλδαϊκή αυτοκρατορία περιήλθε τότε υπό τον έλεγχο του Κύρου του Πέρσου και του Δαρείου του Μήδου.—Δαν. 5:28.