Τι Σημαίνει η Παροιμία;

Πάντα Είναι Γυμνά Ενώπιον του Ιεχωβά

«Ο άδης και η απώλεια είναι έμπροσθεν του Κυρίου· πόσω μάλλον αι καρδίαι των υιών των ανθρώπων;» λέει ο Παροιμιαστής.—Παρ. 15:11.

Μιλώντας μεταφορικά, δεν υπάρχει τίποτε που να είναι πιο απομακρυσμένο από τον Ιεχωβά, τον Ζώντα Θεό, από τον Σιεόλ δηλαδή τον τάφο, τον τόπο των νεκρών. Επίσης, πολλοί έχουν φονευθή και τα σώματα τους έχουν μάλιστα καταστραφή και δεν έχουν ταφή. Αυτοί έχουν χαθή από το ανθρώπινο γένος, και η μεγάλη πλειονότητα αυτών των ανθρώπων έχει ξεχασθή, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Όπως δηλώνει το εδάφιο Εκκλησιαστής 9:5: «Διότι οι ζώντες γνωρίζουσιν ότι θέλουσιν αποθάνει· αλλ’ οι νεκροί δεν γνωρίζουσιν ουδέν ουδέ έχουσι πλέον απόλαυσιν· επειδή το μνημόσυνον αυτών ελησμονήθη.» Ασφαλώς οι προσωπικότητες των ατόμων, με όλες τις παραλλαγές και ιδιοσυγκρασίες τους, δεν είναι γνωστές από τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει κανένα επίγειο υπόμνημα γι’ αυτούς.

Αλλά ενώπιον του Ιεχωβά Θεού, όλα είναι καθαρά. Ο ψαλμωδός λέει: «Εάν πλαγιάσω εις τον άδην, ιδού, συ.» (Ψαλμ. 139:8) Όχι ότι ο Θεός βρίσκεται παντού την ίδια στιγμή, αλλά μπορεί να φθάση στον τάφο και να βγάλη κάποιον έξω. «Εάν σκάψωσιν έως άδου, εκείθεν η χειρ μου θέλει ανασπάσει αυτούς ... Και εάν κρυφθώσιν εν τη κορυφή του Καρμήλου, εκείθεν θέλω εξερευνήσει και συλλάβει αυτούς· και εάν κρυφθώσιν από των οφθαλμών μου εις τα βάθη της θαλάσσης, εκεί θέλω προστάξει τον δράκοντα και θέλει δαγκάσει αυτούς,» είπε ο Ιεχωβά σ’ εκείνους που προσπαθούσαν να διαφύγουν την κρίσι του.—Αμώς 9:2, 3.

Ο Θεός γνωρίζει πού θάπτεται ο καθένας. Και ο Θεός γνωρίζει αν πνίγηκε κάποιος στη θάλασσα, ή πέθανε σ’ ένα πεδίο μάχης ή αποτεφρώθηκε. (Αποκ. 20:13) Γνωρίζει κάθε χαρακτηριστικό του ατόμου—με τι έμοιαζε, καθώς επίσης και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του, και αυτά που είχε λόγω κληρονομικότητας και αυτά που απέκτησε. (Παράβαλε με Ψαλμό 139:16.) Γνωρίζει ποιοι αξίζουν ν’ αναστηθούν. «Μέλλει να γείνη ανάστασις νεκρών, δικαίων τε και αδίκων,» είπε ο απόστολος Παύλος, και ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός δήλωσε: «Έρχεται ώρα, καθ’ ην πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν αυτού [του Ιησού], και θέλουσιν εξέλθει, οι πράξαντες τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής, οι δε πράξαντες τα φαύλα εις ανάστασιν κρίσεως.»—Πράξ. 24:15· Ιωάν. 5:28, 29.

Αν ο Ιεχωβά, λοιπόν γνωρίζη με τέτοια λεπτομέρεια τους νεκρούς, πόσο εύκολο είναι γι’ αυτόν, το Δημιουργό της ανθρώπινης καρδιάς, να δη ό,τι υπάρχει στις καρδιές του ανθρωπίνου γένους που ζη τώρα. Μέσω του προφήτη Ιερεμία, ο Ιεχωβά δήλωσε: «Εγώ ο Κύριος εξετάζω την καρδίαν, δοκιμάζω τους νεφρούς, διά να δώσω εις έκαστον κατά τας οδούς αυτού, κατά τον καρπόν των έργων αυτού.» (Ιερ. 17:10) Τα λόγια, οι εκδηλώσεις και οι πράξεις ενός ατόμου δείχνουν σε μεγάλο βαθμό τι βρίσκεται μέσα στην καρδιά του. Ακόμη και οι άνθρωποι μπορούν να το δουν αυτό σε περιωρισμένο βαθμό. Πολύ περισσότερο ο Ιεχωβά! Ο απόστολος Παύλος, αφού είπε ότι ο δεδηλωμένος λόγος του Θεού είναι ζων και ενεργός, και μπορεί να διακρίνη τις σκέψεις και τις προθέσεις της καρδιάς, συνεχίζει: «Και δεν είναι ουδέν κτίσμα αφανές ενώπιον αυτού, αλλά πάντα είναι γυμνά και τετραχηλισμένα εις τους οφθαλμούς αυτού, προς ον έχομεν να δώσωμεν λόγον.»—Εβρ. 4:12, 13.