Παραβάσεις του Αρχαίου Ισραήλ
«Ούτω λέγει Κύριος· Δια τας τρεις παραβάσεις του Ισραήλ και δια τας τέσσαρας δεν θέλω αποστρέψει την τιμωρίαν αυτού, διότι επώλησαν τον δίκαιον δι’ αργύριον και τον πένητα δια ζεύγος υποδημάτων· οίτινες ποθούσι να βλέπωσι την κόνιν της γης επί την κεφαλήν των πτωχών και εκκλίνουσι την οδόν των πενήτων· και υιός και πατήρ αυτού υπάγουσι προς την αυτήν παιδίσκην, δια να βεβηλόνωσι το όνομα το άγιόν μου· και πλαγιάζουσι πλησίον παντός θυσιαστηρίου επί ενδυμάτων ενεχυριασμένων, και πίνουσιν εν τω οίκω των θεών αυτών τον οίνον των καταδυναστευομένων.»—Αμώς 2:6-8.
Στη Βιβλική χρήσι, ο αριθμός ‘τρία’ μπορεί ν’ αντιπροσωπεύη έντασι ή έμφασι. Επομένως, οι ‘τρεις, και τέσσερις παραβάσεις’ του 10-φυλου Βασιλείου του Ισραήλ εναντίον του Ιεχωβά αντιπροσωπεύουν το συνδυασμένο υπόμνημα της απιστίας του Βασιλείου του Ισραήλ.
Οι δίκαιοι θα πωλούντο «δι’ αργύριον.» Ο Νόμος ώριζε ρητώς ότι αν ένας κλέπτης δεν μπορούσε να δώση αποζημίωσι, έπρεπε να πωληθή για τα πράγματα που έκλεψε. (Έξοδ. 22:3) Ίσως λοιπόν. η κυρίαρχη άρχουσα τάξις να προχώρησε πέρα απ’ αυτό, πωλώντας ταπεινούς ανθρώπους για συμφέρον και όχι επειδή οι φτωχοί έπρεπε να δώσουν αποζημίωσι. Ή, το γεγονός ότι ‘πωλούσαν τον δίκαιον δι’ αργύριον’ μπορεί να κατανοηθη ότι σημαίνει πως οι δικαστές ελάμβαναν αργύριον ως αντάλλαγμα, ή την υπόσχεσι αργυρίου, για να καταδικάζουν δίκαιους ανθρώπους.
Πιθανώς επειδή ένας φτωχός άνθρωπος δεν μπορούσε να πληρώση ένα ζευγάρι παπούτσια, ο πιστωτής του άκαρδα τον πωλούσε ως δούλο. Ή, για ν’ αγοράση ένα ζευγάρι παπούτσια ή μερικά άλλα αντικείμενα μικρής αξίας, ένας άνθρωπος με επιρροή μπορούσε να πωλήση ένα φτωχό άτομο. Οι πωρωμένοι άνθρωποι ‘ποθούσαν’ ή επιθυμούσαν με πάθος να βλέπουν τους φτωχούς να πέφτουν σε τέτοια κατάστασι απελπισίας ώστε να ρίχνουν χώμα στα κεφάλια τους. (Παράβαλε με Ιώβ 2:12.) Ο ‘πένης’ απλώς δεν μπορούσε να λάβη κάποια δικαιοσύνη,
Οι ειδωλολάτρες Ισραηλίτες της ιδίας οικογενείας κατέφευγαν στην ίδια πόρνη του ναού σαν μια μορφή λατρείας, βεβηλώνοντας έτσι το άγιο όνομα του Ιεχωβά. Έδειχναν επίσης και άλλες σκανδαλώδεις ανευλάβειες για τον Ύψιστο με άλλες παραβάσεις του νόμου του. Παραδείγματος χάριν, το ένδυμα που λαμβάνετο ως ενέχυρο, έπρεπε να επιστραφή προτού βραδιάση. (Έξοδ. 22:26) Αλλ’ αυτοί οι πονηροί άνθρωποι κρατούσαν τα ενδύματα που είχαν λάβει ως ενέχυρα και τα χρησιμοποιούσαν ως κουβέρτες πάνω στις οποίες ξάπλωναν στη διάρκεια των ιερών συμποσίων που εγίνοντο στο ναό. Επίσης, την αποζημίωσι που έπαιρναν άδικα από τον φτωχό τη χρησιμοποιούσαν για ν’ αγοράζουν τον οίνο που έπιναν τελετουργικά στο ναό των θεών τους. Έτσι, χρησιμοποιούσαν το κέρδος από την καταπίεσι που επέβαλλαν, για ψευδή λατρεία. Τι όνειδος επέφεραν οι άπιστοι Ισραηλίτες στο άγιο όνομα του Ιεχωβά!
Η δικαιοσύνη απαιτούσε να κληθή το 10-φυλο Βασίλειο του Ισραήλ να δώση λόγο για τις παραβάσεις του. Ο καιρός της κρίσεως ήλθε όταν, τον όγδοο αιώνα π.Χ., οι Ασσύριοι κυρίευσαν τη χώρα και κατέλαβαν τη Σαμάρεια την πρωτεύουσα του βορείου Βασιλείου του Ισραήλ.