Ερωτήσεις από Αναγνώστες
● Είναι εσφαλμένο να χρησιμοποιή ένας Χριστιανός παυσίπονα, εφόσον ο Ιησούς, όταν ευρίσκετο στο ξύλο του μαρτυρίου, αρνήθηκε οίνο ο οποίος ήταν αναμεμιγμένος με παυσίπονο;
Όχι, κατ’ ανάγκην. Ο Ιησούς προφανώς το έκανε αυτό για έναν ειδικό λόγο.
Λίγο προτού σταυρωθή στο ξύλο του μαρτυρίου, ο Ιησούς αρνήθηκε αυτό που ο Ματθαίος ονομάζει «όξος μεμιγμένον μετά χολής,» και ο Μάρκος περιγράφει ως «οίνον μεμιγμένον με σμύρναν.» (Ματθ. 27:34· Μάρκ. 15:23) Ένας σχολιαστής παρατηρεί: «Το μύρο έδινε στο ξυνό κρασί μια καλύτερη γεύσι και, όπως η πικρή χολή, είχε ένα ναρκωτικό αποτέλεσμα. Και τα δύο αυτά στοιχεία υπήρχαν ίσως στο ποτό που ο Ιησούς δοκίμασε και αρνήθηκε.»
Ο Ιησούς έφθανε τότε στο αποκορύφωμα της πορείας ακεραιότητός του. (Ρωμ. 5:18, 19) Όπως είναι ευνόητο, δεν ήθελε να είναι ναρκωμένος ούτε να βρίσκεται υπό την επήρεια ναρκωτικού. Είχε προσευχηθή στον Πατέρα του ότι ήταν πρόθυμος να δεχθή αυτό που επρόκειτο να συμβή. Έτσι, ο Ιησούς χρειαζόταν να έχη, και ώφειλε να έχη, τις πλήρεις αισθήσεις του στο σημείο αυτό. (Ματθ. 26:39· Ιωάν. 10:17, 18) Ο Χριστός Ιησούς έπρεπε να είναι πλήρως ενήμερος αυτού που έκανε, να διακρατήση την ακεραιότητά του και να παραμείνη πιστός μέχρι τέλους.
Αλλά τι θα λεχθή για ένα Χριστιανό που δέχεται ένα παυσίπονο όταν υποφέρη πόνο ή υφίσταται μια εγχείρησι; Η Αγία Γραφή λέγει ότι είναι κατάλληλο να δίδεται οινοπνευματώδες ποτό σ’ ένα ετοιμοθάνατο άτομο, για να το βοηθήση να ξεχάση τη λύπη του, ίσως τον πόνο του. (Παροιμ. 31:6) Έτσι, μολονότι οι Γραφές κατάλληλα κατακρίνουν το να μεθά κανείς με οινόπνευμα (ναρκωτικό), αυτό δεν αποκλείει το να δεχθή ένας Χριστιανός ένα ναρκωτικό για να νεκρώση τον πόνο. Όταν δίδεται ιατρική συνταγή γι’ αυτό, μπορεί να εξυπηρετήση ένα καλό σκοπό. Ωστόσο, το άτομο στην περίπτωσι αυτή πρέπει να εξετάση την πιθανότητα μήπως εθισθή στο παυσίπονο αυτό.
● Ποιο σημείο ήθελε να τονίσει ο απόστολος Παύλος στα εδάφια 2 Κορινθίους 2:15, 16 όταν αναφέρθηκε στον εαυτό του και στους ομοπίστους του ως «οσμή»;
Ο απόστολος Παύλος έγραψε: «Το Χριστού ευωδία είμεθα προς τον Θεό εις τους σωζομένους και εις τους απολλυμένους· εις τούτους μεν οσμή θανάτου δια θάνατον, εις εκείνους δε οσμή ζωής δια ζωή.»
Μπορούμε να κατανοήσωμε αυτά τα λόγια καλύτερα αν εξετάσωμε μερικά χαρακτηριστικά των Ρωμαϊκών θριαμβευτικών πορειών. Όταν ο στρατός που επέστρεφε νικητής περνούσε με πομπή μέσα από την πόλι της Ρώμης, το θυμίαμα που καιγόταν στους βωμούς των ναών αρωμάτιζε τον αέρα. Η οσμή αυτού του θυμιάματος σήμαινε διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς ανθρώπους. Για τους νικηφόρους στρατιώτες, η οσμή ήταν γλυκειά, προμήνυε τιμές, προαγωγή και πλούτη. Αλλά για τους ασυγχώρητους αιχμαλώτους, οι οποίοι παρήλαυναν στους δρόμους, το θυμίαμα που εκαίετο τους υπενθύμιζε με δυσάρεστο τρόπο το γεγονός ότι επρόκειτο να εκτελεσθούν στο τέλος της παρελάσεως. Ομοίως, το άγγελμα που εκήρυττε ο απόστολος Παύλος και οι σύντροφοί του ήταν σαν μια ευχάριστη οσμή σ’ εκείνους που το εδέχοντο, αλλά δυσοσμία για όσους το απέρριπταν.