Ο “Μέγας Βασιλεύς” Διαπαιδαγωγεί έναν Ανθρώπινο Βασιλέα

ΠΟΙΟΣ είναι ο ‘μέγας Βασιλεύς’; Κανείς άλλος εκτός από τον Ιεχωβά, τον Θεό του ουρανού. (Ματθ. 5:35) Και ποιος είναι ο ανθρώπινος βασιλεύς τον οποίο διαπαιδαγωγεί; Ο Βασιλεύς Δαβίδ. Το πώς ο μέγας Βασιλεύς διαπαιδαγωγεί τον Βασιλέα Δαβίδ μάς το λέγει το βιβλίο 2 Σαμουήλ. Αυτό το βιβλίο καλύπτει 40 χρόνια της ζωής του Δαβίδ, από τον καιρό που η φυλή του πρόκειται να τον κάνη βασιλέα μέχρι τον καιρό που πρόκειται ν’ ανακηρύξη τον υιό του Σολομώντα βασιλέα στον Ισραήλ.a

Το υπόμνημα της βασιλείας του Δαβίδ δείχνει πραγματικά ότι ο Δαβίδ εξακολούθησε να λαμβάνη διαπαιδαγώγησι από τον Θεό του τον Ιεχωβά. Αλλ’ ο Δαβίδ πάντοτε ανταποκρινόταν σ’ αυτή την εκπαίδευσι με τον ορθό τρόπο, είτε η εκπαίδευσις αυτή ήταν υπό μορφή προφορικής καθοδηγίας είτε υπό μορφή αυστηρής τιμωρίας, λόγω λάθους ή αμαρτιών που διέπραττε.—Παράβαλε με Εβραίους 12:5, 11.

Καθώς αρχίζει το 2 Σαμουήλ, βλέπομε τον Δαβίδ να θρηνή τον θάνατο του Βασιλέως Σαούλ και του στενού του φίλου Ιωνάθαν. Κατόπιν, ο Δαβίδ ερωτά ποια πορεία πρέπει να λάβη και ο Ιεχωβά του λέγει να υπάγη στην Ιουδαϊκή πόλι της Χεβρών. Ο Δαβίδ με υπακοή το κάνει αυτό και χρίεται βασιλεύς στη φυλή του Ιούδα. Ωστόσο, ο Αβενήρ, ο αρχιστράτηγος του Ισραήλ, ανακηρύσσει τον Ις-βοσθέ, τον υιόν του Σαούλ, βασιλέα στον υπόλοιπο Ισραήλ. Αυτό καταλήγει σε εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος εξακολουθεί επί αρκετά χρόνια έως ότου ο Αβενήρ υποτάσσεται στον Δαβίδ και, μαζί μ’ αυτόν, υποτάσσεται και ο υπόλοιπος Ισραήλ. Ο Δαβίδ, αφού βασιλεύει επτάμισυ χρόνια στον Ιούδα, χρίεται τώρα βασιλεύς σ’ όλες τις 12 φυλές του Ισραήλ. Ο Δαβίδ αμέσως παίρνει την Ιερουσαλήμ, την οποία κατείχαν πριν οι Ιεβουσαίοι, και την κάνει πρωτεύουσά του.—2 Σαμ. 1:1-5:10.

Ο Δαβίδ εξακολουθεί να ερωτά τον Ιεχωβά πώς πρέπει να ενεργήση και επανειλημμένως επιτυγχάνει στους πολέμους του με τους Φιλισταίους. Επιθυμεί να φερθή η ιερή κιβωτός της διαθήκης, που συμβολίζει την παρουσία του Θεού, στην Ιερουσαλήμ. Αλλά επειδή δεν ενεργεί με τον από τον Θεό καθωρισμένο τρόπο, διαπαιδαγωγείται· ο Θεός φονεύει έναν από τους άνδρες του λόγω του ότι το άτομο αυτό ακατάλληλα έπιασε την κιβωτό. Αργότερα, εν μέσω μεγάλης αγαλλιάσεως, ο Δαβίδ διανύει τον υπόλοιπο δρόμο μέχρι την Ιερουσαλήμ καθ’ ον χρόνο η κιβωτός μεταφέρεται με τον ορθό τρόπο, στους ώμους των Λευιτών ιερέων. Επειδή πιστεύει ότι είναι ακατάλληλο να παραμένη η κιβωτός σε μια σκηνή ενώ ο ίδιος ζη σε παλάτι, ο Δαβίδ επιθυμεί τώρα να κτίση ένα ναό γι’ αυτήν. Αλλ’ ο Ιεχωβά του λέγει ότι επειδή είναι ένας άνδρας πολέμου και αιματοχυσίας, ο γιος του θα κτίση αυτό τον ναό. Παρ’ όλα αυτά, ο Ιεχωβά ο ίδιος θα κτίση έναν οίκο για τον Δαβίδ, δηλαδή μια δυναστεία η οποία θα διαρκή για πάντα. Ο Θεός έχει εκπληρώσει αυτή την υπόσχεσι στον Υιό του, τον Ιησού Χριστό, έναν απόγονο του Δαβίδ.—2 Σαμ. 5:11-7:29· Λουκ. 1:30-33.

Ο Δαβίδ εξακολουθεί να προχωρή νικηφόρα εναντίον των εχθρών του Ισραήλ. Ωστόσο στη διάρκεια μιας ανοίξεως, αντί να πάη στη μάχη, ο Δαβίδ παραμένει στον οίκον του. Ως αποτέλεσμα, συνάπτει σχέσεις με τη Βηθ-σαβεέ, τη σύζυγο του Ουρία, ενός από τους εξέχοντας πολεμιστάς του. Η Βηθ-σαβεέ μένει έγκυος και ο Δαβίδ, προσπαθώντας να καλύψη την απιστία, φροντίζει να φονευθή ο σύζυγός της στη μάχη και, κατόπιν, την νυμφεύεται.—2 Σαμ. 8:1-11:27.

Εν τούτοις, αυτή η πορεία δυσαρεστεί πολύ τον Ιεχωβά. Αποστέλλει τον προφήτη του Νάθαν να επιπλήξη τον Δαβίδ, ο οποίος παραδέχεται την ενοχή του και μετανοεί. Ωστόσο, ο Δαβίδ υποφέρει πολύ για την αμαρτία του. Η προφητική κρίσις είναι ότι η μάχαιρα δεν θ’ απομακρυνθή ποτέ από τον οίκο του. Κατ’ αρχήν, ο γιος που συνελήφθη εν μοιχεία πεθαίνει. Κατόπιν, ένας από τους γιους του Δαβίδ, ο Αμνών, ερωτεύεται την ετεροθαλή αδελφή του Θάμαρ, την βιάζει και κατόπιν την διώχνει. Ο αμφιθαλής αδελφός της Αβεσσαλώμ περιμένει τον κατάλληλο καιρό να εκδικηθή και, τελικά, φονεύει τον Αμνών. Τελικά συμφιλιώνεται με τον πατέρα του, τον Δαβίδ, και μετά αρχίζει μια συνωμοσία για να στρέψη την προσήλωσι του λαού από τον Δαβίδ στον εαυτό του. Ο Αβεσσαλώμ επαναστατεί, κάνοντας τον πατέρα του, και όλο του το μεγάλο οίκο, να φύγη από την Ιερουσαλήμ. Πραγματικά, Δαβίδ διαπαιδαγωγείται, τιμωρείται, λόγω των αμαρτιών του. Ο Ιεχωβά διευθετεί τα ζητήματα έτσι ώστε οι δυνάμεις του Αβεσσαλώμ να νικηθούν. Κατόπιν, ακολουθούν μερικά από τα ποιητικά συγγράμματα του Δαβίδ, από τα οποία τα περισσότερα παρουσιάζονται επίσης στον Ψαλμό 18.—2 Σαμ. 12:1-20:26· 22:1-23:7.

Για μια φορά ακόμη, ο Δαβίδ κάνει ένα σοβαρό σφάλμα και τιμωρείται γι’ αυτό. Διατάσσει να γίνη απογραφή, παρά τις αντιρρήσεις του αρχιστρατήγου του Ιωάβ. Μόλις αρχίζει να γίνεται αυτό, η συνείδησίς του αρχίζει να τον τύπτη. Αλλά είναι πολύ αργά. Του παρουσιάζονται τρεις τιμωρίες, μεταξύ των οποίων να εκλέξη τη μία, και ο Δαβίδ εκλέγει τον λοιμό. Βλέποντας τον λαό του να πεθαίνη σαν μύγες, προσεύχεται: «Ιδού, εγώ ήμαρτον και εγώ ηνόμησα· ταύτα δε τα πρόβατα τι έπραξαν;» Προσφέρει μια θυσία στον Ιεχωβά και σταματά η πληγή. Με το περιστατικό αυτό τελειώνει το βιβλίο.—2 Σαμ. 24:1-25.

Πραγματικά, το βιβλίο 2 Σαμουήλ δείχνει πώς ο μέγας Βασιλεύς Ιεχωβά διαπαιδαγωγεί τον δούλο του Βασιλέα Δαβίδ. Κάτι που είναι προς έπαινο του Δαβίδ είναι το ότι ποτέ δεν εστασίασε ούτε κατηγόρησε κάποιον άλλο, όπως έκανε ο Αδάμ, η Εύα και ο Βασιλεύς Σαούλ. Η καρδιά του Δαβίδ ήταν ευθεία, δέχθηκε την εκπαίδευσι. Ποτέ δεν διαβάζομε ότι επανέλαβε το ίδιο λάθος. Η βασιλεία του ήταν επιτυχής κατά το ότι είχε την εύνοια του Θεού μέχρι το τέλος και χρησιμοποιήθηκε από τον Θεό για να επεκτείνη τον Ισραήλ στα από τον Θεό διωρισμένα όρια. Ασφαλώς, ο Δαβίδ αποτελεί ένα ωραίο παράδειγμα σχετικά με το πώς πρέπει ν’ ανταποκρινώμεθα στην εκπαίδευσι, άσχετα με τη μορφή υπό την οποία έρχεται.—Εβρ. 12:5-11.

[Υποσημειώσεις]