Τι ο Σοφός Ανήρ Εννοούσε
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΟΦΙΑ ΠΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΤΑΙ;
ΜΕΤΑ από μια προσεκτική έρευνα των ανθρωπίνων υποθέσεων απ’ όλες τις απόψεις, ο Βασιλεύς Σολομών έγραψε τις διατυπώσεις του. Σχετικά με τις προσπάθειές του να βοηθήση τους άλλους να επωφεληθούν από την έρευνά του, έγραψε: «Και όσον περισσότερον ο Εκκλησιαστής εστάθη σοφός, τόσον περισσότερον εδίδαξε την γνώσιν εις τον λαόν· μάλιστα επρόσεξε και ηρεύνησε και έβαλεν εις τάξιν πολλάς παροιμίας. Ο Εκκλησιαστής εζήτησε να εύρη λόγους ευαρέστους· και το γεγραμμένον ήτο ευθύτης και λόγοι αληθείας.»—Εκκλησ. 12:9, 10.
Η Μετάφρασις των Ο΄ αποδίδει ως εξής τα εδάφια Εκκλησιαστής 12:9 και 10: «Και περισσόν ότι εγένετο εκκλησιαστής σοφός, ότι εδίδαξε γνώσιν συν τον λαόν, και ους εξιχνιάσεται κόσμιον παραβολών. Πολλά εζήτησεν εκκλησιαστής του ευρείν λόγους θελήματος και γεγραμμένον ευθύτητος, λόγους αληθείας.» Στα συγγράμματά του προσπάθησε να πλησιάση τους αναγνώστες με ευχάριστα λόγια, με ενδιαφέροντα και πράγματι αξιόλογα θέματα. Επειδή εβοηθείτο από το πνεύμα του Θεού, εμείς σήμερα μπορούμε να δεχθούμε χωρίς αμφισβήτησι τις διαπιστώσεις του Σολομώντος. Εκτός αυτού, έχουν ανθέξει στη δοκιμή του χρόνου.
Ποιο ήταν το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο Σολομών για όλα τα συγγράμματα που υπήρχαν στις ημέρες του; Γράφει τα εξής: «Οι λόγοι των σοφών είναι ως βούκεντρα και ως καρφία εμπεπηγμένα υπό των διδασκάλων των συναθροισάντων αυτούς· εδόθησαν δε παρά του αυτού ποιμένος. Περιπλέον δε τούτων, μάθε, υιέ μου, ότι το να κάμνη τις πολλά βιβλία δεν έχει τέλος, και η πολλή μελέτη είναι μόχθος εις την σάρκα.»—Εκκλησ. 12:11, 12.
Τα πιο ωφέλιμα συγγράμματα, λοιπόν, είναι εκείνα που αντανακλούν τη σοφία του «μοναδικού ποιμένος,» του Ιεχωβά Θεού. Ωστόσο, η υπερβολική προσοχή σε άλλες πηγές διδασκαλίας, μπορεί να εξαντλήσουν ένα άτομο χωρίς λόγο, χωρίς να κερδίση τίποτε πραγματικής και διαρκούς αξίας. Τα συγγράμματα αυτά είναι ιδιαίτερα ανθυγιεινά και καταστροφικά για την πίστι όταν είναι προϊόντα κοσμικών συλλογισμών και έρχωνται σε αντίθεσι με την ευσεβή σοφία. Εξ άλλου, τα λόγια εκείνων, που έχουν ευσεβή σοφία, σαν βούκεντρα, θα παροτρύνουν τους ακροατάς ή τους αναγνώστες να βαδίσουν σε αρμονία μ’ αυτή τη σοφία. Επίσης, εκείνοι που ασχολούνται με τη συλλογή προτάσεων, δηλαδή, πραγματικά αξιόλογων σοφών ρητών, είναι σαν καρφιά. Αυτό συμβαίνει ίσως επειδή τα καλά τους λόγια, που αντανακλούν τη σοφία του Ιεχωβά Θεού, μπορούν να σταθεροποιήσουν και να υποστηρίξουν τους ακροατές.
Συνοψίζοντας ολόκληρη την έρευνά του, ο Σολομών λέγει: «Ας ακούσωμεν το τέλος της όλης υποθέσεως· φοβού τον Θεόν και φύλαττε τας εντολάς αυτού, επειδή τούτο είναι το παν του ανθρώπου. Διότι ο Θεός θέλει φέρει εις κρίσιν παν έργον και παν κρυπτόν, είτε αγαθόν είτε πονηρόν.» (Εκκλησ. 12:13, 14) Ένας υγιής φόβος ή σεβασμός για τον Δημιουργό μας μάς προστατεύει από την υιοθέτησι μιας ανόητης πορείας ζωής, που θα μπορούσε να μας φέρη ανεκλάλητη ταραχή. Επίσης, αν αναγνωρίσωμε ότι τίποτε δεν διαφεύγει της προσοχής του Δημιουργού, αυτό θα μας υποκινή να τηρούμε τις εντολές του. Ο Ύψιστος θα κρίνη όλα τα πράγματα, περιλαμβανομένων και των πραγμάτων που είναι κρυμμένα από τα μάτια του κόσμου. Εφόσον οι εντολές του έχουν σκοπό να προάγουν τη διαρκή μας ευημερία, δεν είναι δίκαιο και πραγματικά σοφό να τις τηρούμε;