“Αφήστε την Συνείδησί σας να σας Καθοδηγή”
Σ’ ερωτήσεις σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ειλικρινείς, δίκαιες και ευθείς συναλλαγές, συχνά στους ανθρώπους λέγεται το εξής: «Αφήστε τη συνείδησί σας να σας καθοδηγή.» Το άτομο που δίνει αυτή τη συμβουλή συνήθως το κάνει αυτό ανασηκώνοντας τους ώμους του, εν μέρει διότι διστάζει να δώση ορθή συμβουλή και εν μέρει διότι αισθάνεται ότι το άτομο οπωσδήποτε δεν θ’ ακολουθούσε μια συγκεκριμένη συμβουλή.
Αυτή η έκφρασις έχει γίνει τόσο κοινή ώστε η σημασία της έχει παραφθαρή. Ισοδυναμεί τώρα σχεδόν με την έκφρασι, ‘Κάνε οτιδήποτε δικαιολογεί η συνείδησί σου.’ Ένα άτομο μπορεί να αισθάνεται τύψεις συνειδήσεως σχετικά μ’ ένα σημείο, αλλά μπορεί να επιχειρηματολογήση με τον εαυτό του και να βρη ένα τρόπο να ομολογήση μια αμφισβητήσιμη ή ανέντιμη ενέργεια, κατευνάζοντας τη συνείδησί του και δίνοντάς της μια δικαιολογία για να του επιτρέψη να προχωρήση.
Αν ένα άτομο ακολουθή αυτή τη γραμμή σκέψεως, θ’ αναπτύξη μια «κεκαυτηριασμένην» συνείδησι, η οποία δεν μπορεί με κανένα τρόπο να καθοδηγήση το άτομο. Μοιάζει με τους ουλώδεις ιστούς ενός σημείου του σώματος που έχει καή άσχημα, το οποίο δεν αισθάνεται τίποτε και δεν μεταβιβάζει τον πόνο για να προειδοποιήση το άτομο ν’ απομακρυνθή από τον κίνδυνο. (1 Τιμ. 4:2) Επειδή αυτό μπορεί να συμβή, καλή συμβουλή για τον καθένα θα ήταν το αντίθετο της δηλώσεως που ανεφέρθη προηγουμένως: Ποτέ μην παραβιάζετε τη συνείδησί σας.
Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια συνείδησι που είναι ευαίσθητη σε πολλά ζητήματα της ζωής. Αλλά η συνείδησις ενός ατόμου μπορεί να μην τον καθοδηγή πάντοτε στην καλύτερη πορεία που οδηγεί στη ζωή. Διότι, ενώ η συνείδησίς μας ενεργεί ως κριτής για μας, ερμηνεύοντας και εφαρμόζοντας τις αρχές και τους νόμους που πιστεύομε ότι είναι ορθοί, μπορεί να μην βασίζεται στις δίκαιες αρχές—στις αρχές του Θεού.
Παραδείγματος χάριν, σε πολλές χώρες, υπάρχει η συνήθεια της πολυγαμίας. Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τίποτε διαφορετικό. Αλλά όταν μάθουν αυτό που λέγει η Αγία Γραφή, βλέπουν ότι η πολυγαμία είναι αντίθετη με τη διευθέτησι του Θεού για τους Χριστιανούς. Κατόπιν κάνουν προσαρμογές στη συνείδησι και στη ζωή τους.
Υπάρχουν, επίσης, μερικοί Χριστιανοί των οποίων η πίστις έχει αδυναμίες, δεν είναι καθαρή σε ωρισμένα σημεία ηθικών αρχών και διαγωγής. Χρειάζονται εκπαίδευσι για να διασαφηνισθούν σ’ αυτούς οι αρχές και η εφαρμογή των αρχών, έτσι ώστε να έχουν «τα αισθητήρια γεγυμνασμένα εις το να διακρίνωσι το καλόν και το κακόν.»—Εβρ. 5:14.
Συνεπώς, όλοι μας πρέπει να εκπαιδεύσωμε τη συνείδησί μας ώστε οι αποφάσεις της να βασίζωνται σταθερά στον Λόγο του Θεού. Είναι ανάγκη να κάνωμε προσαρμογές όταν μαθαίνωμε ωρισμένα πράγματα και να μην ‘αγνοούμε εκουσίως.’ (2 Πέτρ. 3:5) Μόνο τότε θα είμεθα ασφαλείς καθώς ‘θα αφήνωμε τη συνείδησί μας να μας καθοδηγή.’ Συγχρόνως, δεν θέλομε να κάνωμε οδηγό μας τη συνείδησι κάποιου άλλου ατόμου. Μολονότι μπορεί να είμεθα σε θέσι να βοηθήσωμε κάποιο άλλο άτομο, από την Αγία Γραφή, να δη τα ζητήματα πιο καθαρά στο φως βασικών αρχών, θέλομε να του παρέχωμε την ίδια ελευθερία που επιθυμούμε κι εμείς, χωρίς να προσπαθούμε να κατευθύνωμε τη συνείδησί του, διότι μ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να τον βλάψωμε, και να του αποστερήσωμε τη χαρά να έχη αγαθή συνείδησι ενώπιον του Θεού.—1 Κορ. 8:12.