Τι Εννοούσε ο Σοφός Ανήρ;

Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ Σολομών ήταν ένας από τους πιο σοφούς ανθρώπους που έζησαν ποτέ. Μιλώντας με ειλικρίνεια, μπορούσε να πη: «Εγώ ελάλησα εν τη καρδία μου λέγων, Ιδού, εγώ εμεγαλύνθην και ηυξήνθην εις σοφίαν υπέρ πάντας τους υπάρξαντας προ εμού εν Ιερουσαλήμ, και η καρδία μου απήλαυσε πολλήν σοφίαν και γνώσιν.» (Εκκλησ. 1:16) Όταν ο Σολομών είπε ότι ‘η καρδία του απήλαυσε πολλήν σοφίαν και γνώσιν,’ προφανώς εννοούσε ότι είχε κάτι περισσότερο από έναν εγκέφαλο γεμάτο απλώς από πολλές πληροφορίες. Η σοφία και η γνώσις είχαν επηρεάσει την καρδιά του, είχαν γίνει κτήμα του. Αυτός εκτιμούσε την αξία τους και υπεκινείτο να χρησιμοποιήση τη γνώσι του και τη σοφία του.

Ο Σολομών δεν άφησε καμμιά οδό ανεξερεύνητη, προκειμένου ν’ αποκτήση σοφία. Σχολιάζει: «Έδωκα την καρδίαν μου εις το να εκζητήσω και να ερευνήσω δια της σοφίας περί πάντων των γινομένων υπό τον ουρανόν . . . Και έδωκα την καρδίαν μου εις το να γνωρίση σοφίαν και εις το να γνωρίση ανοησίαν και αφροσύνην.» (Εκκλησ. 1:13, 17) Ο Σολομών έκανε επιμελείς, ολόψυχες προσπάθειες προκειμένου ν’ αποκτήση βαθειά σοφία. Δεν περιωρίζετο στην εξερεύνησι των εντολών και των υπαγορεύσεων της σοφίας, αλλά διερεύνησε επίσης και την ανοησία. Παρετήρησε προσεκτικά πώς οι άλλοι άνθρωποι ακολουθούσαν μια πορεία αφροσύνης και ανοησίας. Βασιζόμενος σε όσα είδε, ο Σολομών έβγαλε ορθά συμπεράσματα για το πώς θα μπορούσε ν’ αποφεύγη τα προβλήματα.

Τι έμαθε από την ολοκληρωμένη έρευνά του επάνω σε όλες τις απόψεις της γήινης γνώσεως και σοφίας; «Πλην εγνώρισα ότι και τούτο είναι θλίψις πνεύματος. Διότι εν πολλή σοφία είναι πολλή λύπη· και όστις προσθέτει γνώσιν, προσθέτει πόνον.»—Εκκλησ. 1:17, 18.

Όπως ετόνισε ο Σολομών, υπάρχει ένας βασικός λόγος γι’ αυτό: «Το στρεβλόν δεν δύναται να γείνη ευθές, και αι ελλείψεις δεν δύνανται να αριθμηθώσιν.» (Εκκλησ. 1:15) Το άτομο το οποίο αυξάνει σε κοσμική γνώσι αντιλαμβάνεται με οδύνη ότι πολλά ‘στραβά’ πράγματα σ’ αυτό το ατελές σύστημα δεν μπορούν να ‘γίνουν ευθέα.’ Ούτε ο χρόνος ούτε οι περιστάσεις το επιτρέπουν αυτό. Στην πραγματικότητα, τόσα πολλά πράγματα στις ανθρώπινες υποθέσεις είναι ελαττωματικά, ώστε δεν μπορούν ούτε ν’ αριθμηθούν. Επομένως, όσο περισσότερη γνώσι και σοφία αποκτά ένα άτομο, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται τις περιωρισμένες ευκαιρίες που έχει ν’ αλλάξη τα πράγματα προς το καλύτερο. Η σύντομη ζωή του ανθρώπου και οι μη ευνοϊκές συνθήκες μέσα σε μια ατελή ανθρώπινη κοινωνία δεν του το επιτρέπουν. Αυτό δίνει διέξοδο στον ερεθισμό και την απογοήτευσι.

Εν τούτοις, η σοφία του Θεού δεν παράγει τέτοια αρνητικά αποτελέσματα, αλλά οικοδομεί ελπίδα, πίστι και εμπιστοσύνη. Αυτή η σοφία περιγράφεται στις Άγιες Γραφές ως εξής: «Η άνωθεν όμως σοφία πρώτον μεν είναι καθαρά, έπειτα ειρηνική, επιεικής, ευπειθής, πλήρης ελέους και καλών καρπών, αμερόληπτος και ανυπόκριτος,» (Ιακ. 3:17) Σε ποιου είδους σοφία δίνετε τη μεγαλύτερη προσοχή—στο είδος που φέρνει απογοήτευσι ή στη θεία σοφία, η οποία μπορεί να σας βοηθήση ν’ αποκτήσετε το καλύτερο από τη ζωή ακόμη και τώρα;