Η 61η Αποφοίτησις της Σχολής Γαλαάδ μια Πνευματική Ευωχία

«ΤΙ πνευματική εορτή!» «Τι πρακτικό και εποικοδομητικό πρόγραμμα!» Εκφράσεις σαν αυτές ακούσθηκαν σχετικά με το πρόγραμμα της 61ης αποφοιτήσεως της Σχολής Γαλαάδ που έγινε στις 5 Σεπτεμβρίου 1976. Ήταν μια πνευματική εορτή, όχι μόνο για τους είκοσι έξη αποφοιτούντας ιεραποστόλους, αλλά και για τους άλλους 1.968 που ήσαν παρόντες.

Ήταν μια ωραία καλοκαιρινή μέρα όταν όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι των, περιλαμβανομένων και των μελών της οικογενείας Μπέθελ του Μπρούκλυν, εγέμισαν την Αίθουσα Συνελεύσεων των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην πόλι του Λονγκ Άιλαντ. Οι σπουδασταί ηλικίας εικοσιεπτά περίπου ετών, είχαν έλθει από έξη χώρες και εστάλησαν σε ένδεκα διαφορετικές χώρες της Ευρώπης, της Ασίας, της Αφρικής και της Αμερικής.

Μετά τον αρχικό ύμνο και μια προσευχή από τον Αλβέρτο Σρέντερ, ο εισηγητής Λέο Γκρήνλις, μίλησε πρώτος. Είπε πώς λόγω της ζωηρής των επιθυμίας, των ρεαλιστικών σχεδίων των και της ειλικρινούς προσευχής, πραγματοποιούσαν τώρα τον σκοπό τους ν’ απολαύσουν εκτεταμένα προνόμια υπηρεσίας ως ιεραπόστολοι. Επακολούθησε μια σειρά από οκτώ δεκάλεπτες ομιλίες, πραγματικά ενθαρρυντικές.

Πρώτος ήλθε ο εκπαιδευτής της Σχολής Γαλαάδ Καρλ Άνταμς. Ετόνισε τη σπουδαιότητα της καλής σχέσεως με τον Ιεχωβά Θεό και την αξία της εγκαρτερήσεως. Με την εφαρμογή της σοφίας που απέκτησαν από τον Λόγο του Θεού, οι αποφοιτούντες θα μπορούσαν να εγκαρτερήσουν με χαρά, όπως συμβουλεύει ο μαθητής Ιάκωβος. (Παροιμ. 4:7· Ιακ. 1:2-5) Ο εκπαιδευτής και αρχειοφύλαξ της Σχολής Γαλαάδ Ουλίσις Γκλας, παρετήρησε ότι στο Ισραήλ, όπως εξήγησε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Ιησούς Χριστός, τα προνόμια που μπορούσε ένας άνθρωπος ν’ απολαύση καθωρίζοντο πολλές φορές από τη γέννησί του σε μια ωρισμένη φυλή—μια διάταξις θεσπισμένη από τον Θεό. Αλλά γι’ αυτούς τους ιεραποστόλους το έργο τους καθωρίσθηκε με βάσι την αφιέρωσί των και την εθελοντική προσφορά των μάλλον, παρά με βάσι τη γέννησί των. Ο Θεός γνωρίζει τι είναι καλύτερο για τον καθένα και η υποταγή σ’ αυτόν πραγματικά σημαίνει μεγαλύτερη ελευθερία.—Ιερεμ. 10:23· Παροιμ. 3:5, 6.

Κατόπιν μίλησαν οι εισηγηταί των έξη επιτροπών του Κυβερνώντος Σώματος για το 1976.

Ο Μίλτων Χένσελ ετόνισε ότι η άφθονη αγάπη του Θεού είναι η αιτία για όλες τις ευλογίες μας, πνευματικές και υλικές, παρούσες και μελλοντικές. Το γεγονός ότι ο Θεός επιτρέπει στους δούλους του να υφίστανται κακουχίες και παθήματα δεν σημαίνει ότι δεν μας αγαπά. Ασχέτως του τι μπορεί να έλθη, είναι ανάγκη να ενθυμούμεθα ότι η αγάπη του Θεού είναι ισχυρή, καρτερική, και βρίσκεται πλησίον μας.—Ρωμ. 8:35-39.

Αφού ο Καρλ Κλάιν ανέγνωσε μερικά ένθερμα τηλεγραφήματα και άλλα μηνύματα από διάφορες ηπείρους, μίλησε ο Γκραντ Σούτερ. Επέστησε την προσοχή μας στα χέρια μας, που είναι τα πιο θαυμάσια απ’ όλα τα όργανα. Αντί να σπαταλούμε αφρόνως τον χρόνο μας, η στάσις μας πρέπει να είναι, «Θεέ, δείξε μου πώς μπορώ να χρησιμοποιώ καλύτερα τα χέρια μου.» Τον ακολούθησε ο Ραϋμόνδος Φρανζ ο οποίος είχε παρακολουθήσει τη Σχολή Γαλαάδ και έχει υπηρετήσει είκοσι χρόνια περίπου σε ξένους διορισμούς. Προέτρεψε ν’ ακολουθήσουν το παράδειγμα του καλλιεργημένου και εκπαιδευμένου αποστόλου Παύλου, που είχε μάθει να είναι αυτάρκης ασχέτως των περιστάσεων. Οι απόφοιτοι της Σχολής Γαλαάδ, όπως και ο Παύλος, μπορεί να κληθούν να φέρουν τα «στίγματα» του Χριστού, λόγω κακουχιών και διωγμού.—Γαλ. 6:17· Φιλιππ. 4:11, 13.

Κατόπιν μίλησε ο Δανιήλ Σύντλικ. Ετόνισε ότι η ζωή είχε κάποτε ένα ξεκίνημα και ότι τώρα η ιεραποστολική δράσις επρόκειτο να έχη ένα ξεκίνημα για την αποφοιτούσα σειρά σπουδαστών. Το αν θα παραμείνουν στον τόπο του διορισμού των εξαρτάται κυρίως από το αν είναι ευτυχείς σ’ αυτόν ή όχι. Ο Λόγος του Θεού είναι πλήρης εκφράσεων για τις αιτίες της ευτυχίας. Μ’ ένα παρόμοιο πνεύμα, ο Λόυντ Μπάρρυ, επίσης απόφοιτος της Σχολής Γαλαάδ, που «δαπάνησε πάνω από είκοσι πέντε χρόνια υπηρετώντας στην Ιαπωνία, ετόνισε τη σπουδαιότητα της χαράς για την εγκαρτέρησι. (Ψαλμ. 100:2· Νεεμ. 8:10) Η χαρά κατέστησε ικανό τον Ιησού και τους επιγείους ακολούθους του να υπηρετούν πιστά. Ο Μπάρρυ επίσης ετόνισε την ανάγκη της αυτοκυριαρχίας για την επιτυχία και τη χαρά στο έργο ιεραποστόλου. Υπεστήριξε το θέμα του αναφερόμενος σε παραδείγματα πιστότητος στην ιεραποστολική υπηρεσία ως τα γεράματα και στον θάνατο ακόμη.

Τελευταίος ομιλητής ήταν ο Θεόδωρος Τζάρακζ, ένας άλλος απόφοιτος της Σχολής Γαλαάδ, ο οποίος αναφέρθηκε στη σπουδαιότητα που αποδίδει η σχολή Γαλαάδ στα πνευματικά ζητήματα και την αντιπαρέβαλε με την έμφασι που δίνουν πολλά ιδεολογικά σεμινάρια σε κοσμικά πράγματα. Ως αποτέλεσμα τούτου, οι απόφοιτοι της Σχολής Γαλαάδ ήσαν καλύτερα από κάθε άλλη φορά καταρτισμένοι να μαθητεύουν. Μετά την ομιλία αυτή όλοι οι σπουδασταί έλαβαν τα πτυχία των και ένας απ’ αυτούς ανέγνωσε μια ωραία ευχαριστήριο επιστολή για όλα όσα είχαν λάβει.

Το πρόγραμμα συνεχίσθηκε στις 1.30 με μια συνοπτική Γραφική μελέτη της Σκοπιάς που διεξήγαγε ο αδελφός Νάθαν Νορρ, και επηκολούθησε ένα τερπνό μουσικό πρόγραμμα από τους αποφοίτους. Κατόπιν, έγινε παρουσίασις δύο δραμάτων. Το πρώτο ετόνιζε τη σπουδαιότητα της προσωπικής προσευχής, και το δεύτερο την ανάγκη των Χριστιανών να είναι ολόψυχα αφιερωμένοι στην υπηρεσία του Θεού φέρνοντας όλα τα δέκατα στην αποθήκη του Θεού. (Μαλαχ. 3:10) Στο τέλος της πνευματικής ευωχίας της ημέρας έγινε μια προσευχή από τον Φρειδερίκο Φρανζ, στην οποία όλοι μπόρεσαν να πουν ένα ολοκάρδιο «Αμήν!»