Ενθυμείσθε;

Έχετε, διαβάσει προσεκτικά τα πρόσφατα τεύχη της Σκοπιάς; Αν είναι έτσι, ασφαλώς θα ενθυμήσθε αυτά τα σημεία:

● Τι εννοούσε ο Βασιλεύς Σολομών όταν είπε: «Η αφροσύνη ετέθη εις πολλάς υψηλάς θέσεις . . . Είδον δούλους εφ’ ίππων, και άρχοντας περιπατούντας ως δούλους επί της γης;» ΜΝΚ.—Εκκλησ. 10:6, 7.

Σ’ αυτό τον κόσμο, ακατάλληλα άτομα μπορεί να βρίσκωνται επικεφαλής ικανών ανθρώπων ευγενούς ή αρχοντικής υποστάσεως. Σ’ αυτούς τους ευγενείς άνδρες μπορεί να μην αποδίδουν αξιοπρέπεια, αλλά να τους μεταχειρίζωνται σαν δούλους εκείνοι ακριβώς που έχουν την εξουσία, αλλ’ οι οποίοι πραγματικά στερούνται των προσόντων να την εκπληρώνουν κατάλληλα.—Σελ. 198.a

● Γιατί μπορούσε να λέγη ο απόστολος Παύλος ότι ‘αι θλίψεις μου είναι δόξα’ για τους Χριστιανούς;—Εφεσ. 3:13.

Η πιστή εγκαρτέρησις του Παύλου εξύψωσε τη Χριστιανοσύνη σαν κάτι άξιο να υποφέρη κανείς ακόμη δε και να πεθάνη. Απέδειξε ότι το να είναι ένας μαθητής του Ιησού Χριστού είναι ένα πολύτιμο πράγμα που αξίζει κάθε θυσία.—Σελ. 252, 253.

● Ποιο είναι το σημείο που τονίζεται στις Παροιμίες 15:15: «Πάσαι αι ημέραι του τεθλιμμένου είναι κακαί· ο δε ευφραινόμενος την καρδίαν έχει ευωχίαν παντοτεινήν»;

Εκείνος που αφήνει τη θλίψι ή τη λύπη να κυριαρχή στη ζωή του διαπιστώνει ότι κάθε μέρα του είναι κακή. Αποτυγχάνει να δη ευλογίες που μπορεί να τον περιβάλλουν. Αλλά εκείνος δεν αφήνει τη δυσαρέσκεια να κυριαρχήση στην καρδιά του δοκιμάζει μια εσωτερική χαρά από μέρα σε μέρα. Η θετική του άποψις τον κάνει ικανό να είναι χαρούμενος σαν ν’ απολαμβάνη μια παντοτεινή ‘ευωχία.’»—Σελ. 261.

● Μήπως η υπόσχεσις του Θεού ότι θ’ αφαιρέση τον πόνο σημαίνει, ότι όλες οι αισθήσεις του πόνου θ’ ανήκουν στο παρελθόν;—Αποκάλ. 21:4.

Όχι, οι αισθήσεις του πόνου εξυπηρετούν ένα ευεργετικό σκοπό αφυπνίζοντας το άτομο στον κίνδυνο, κάνοντάς το ικανό να ενεργήση γρήγορα και ν’ αποφύγη περαιτέρω επαφή με την πηγήν του πόνου. Πόνος ‘δεν θέλει είσθαι πλέον’ διότι οι αιτίες των ανθρωπίνων παθημάτων η κατάθλιψις, το έγκλημα, οι ασθένειες, ο θάνατος και τα παρόμοια—θ’ αφαιρεθούν από τη γη.—Σελ. 323.

● Στον Ωσηέ 2:16, τι εννοείται από το γεγονός ότι όπως προελέχθη, οι Ισραηλίτες δεν θα καλούσαν πια τον Ιεχωβά «ο Βάαλ μου» αλλά «ο ανήρ μου;»

Αυτό ετόνιζε την αλλαγή καταστάσεως του μετανοημένου Ιουδαϊκού υπολοίπου. Αυτοί ως μία σύνθετη σύζυγος δεν θα ησθάνοντο πλέον ότι είναι απλώς ένα κτήμα κατεχόμενο από έναν κύριο δούλων. Ο προσδιορισμός «ανήρ μου» εσήμαινε ένα βαθύτερο δεσμό και αίσθημα ως ενός βοηθού του Θεού. Επίσης, λόγω προηγουμένης μολύνσεως με τη λατρεία του ψευδούς Θεού Βάαλ, που σημαίνει «κύριος,» έπρεπε ορθώς ν’ αποφεύγουν τη χρήσι του τίτλου «Βάαλ» εν σχέσει με τον Ιεχωβά Θεό. Έτσι δεν θα ενθυμούντο την αμαρτία τους και την αμαρτία των πατέρων των στη λατρεία του Βάαλ.—Σελ. 374, 376.

● Με ποια έννοια είναι ταπεινός ο Ιεχωβά, όπως εκτίθεται στον Ψαλμό 18:35, ΜΝΚ;

Μολονότι ο Ιεχωβά δεν υπόκειται σε κανένα, είναι ταπεινός με την έννοια ότι συγκαταβαίνει να σχετίζεται με αμαρτωλούς ανθρώπους δείχνοντας εύνοια ακόμη και σ’ εκείνους τους οποίους οι άνθρωποι καταφρονούν.—Σελ. 389, 390.

[Υποσημειώσεις]