Ποιος Είναι ο Σκοπός της Ζωής Σας;
«ΕΙΔΟΝ πάντα τα έργα τα γινόμενα υπό τον ήλιον, και ιδού, τα πάντα ματαιότης, και θλίψις πνεύματος.» (Εκκλησ. 1:14) Αυτά δεν είναι λόγια ενός κυνικού ανθρώπου. Είναι λόγια ενός θεοπνεύστου Βιβλικού συγγραφέως ο οποίος έκαμε μια ρεαλιστική εκτίμησι της ζωής κάτω από ατελείς περιστάσεις. Μια εξέτασις εκείνων τα οποία ερεύνησε αυτός ο σοφός βασιλεύς Σολομών θα είναι υποβοηθητική στο να προσδιορίσωμε πώς μπορούμε να μη κάμωμε τη ζωή μας ‘ματαία.’
Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων ολόκληρη η ζωή στρέφεται γύρω από την απόκτησι γνώσεως. Αλλά μήπως η αναζήτησις γνώσεως απλώς χάριν της γνώσεως είναι αυτό που κάνει τη ζωή να έχη νόημα; Όχι, διότι συχνά μια τέτοια γνώσις ακολουθείται από την οδυνηρή διαπίστωσι ότι υπάρχουν τόσα πολλά εσφαλμένα πράγματα σ’ αυτό το ατελές σύστημα που ανθρωπίνως δεν μπορούν να διορθωθούν, όπως το εξέφρασε ο Βασιλεύς Σολομών: «Το στρεβλόν δεν δύναται να γείνη ευθές, και αι ελλείψεις δεν δύνανται να αριθμηθώσιν.» (Εκκλησ. 1:15) Επίσης οι περιστάσεις μπορεί να μην επιτρέψουν σ’ ένα άτομο να χρησιμοποιήση τη γνώσι του για το καλύτερο δυνατό όφελος.
Ακόμη και αν ένας που προσπαθή ν’ απολαύση τη ζωή μέσω επιδιώξεως υλικών απολαύσεων, όπως κάνουν πολλοί, δεν πρόκειται, να βρη το «κλειδί» της ζωής που έχει νόημα. Σχετικά με τις προσπάθειες του προς αυτή την κατεύθυνσι, ο Σολομών έγραψε: «Έκαμον πράγματα μεγάλα εις εμαυτόν· ωκοδόμησα εις εμαυτόν οικίας· εφύτευσα δι’ εμαυτόν αμπελώνας. Έκαμον δι’ εμαυτόν κήπους και παραδείσους και εφύτευσα εν αυτοίς δένδρα παντός καρπού. Έκαμον δι’ εμαυτόν δεξαμενάς υδάτων, δια να ποτίζω εξ αυτών το άλσος το κατάφυτον εκ δένδρων . . . Συνήθροισα εις εμαυτόν και αργύριον και χρυσίον, και εκλεκτά κειμήλια βασιλέων και τόπων· απέκτησα εις εμαυτόν άδοντας και αδούσας, και τα εντρυφήματα των υιών των ανθρώπων, παν είδος παλλακίδων. . . . Και παν ό,τι εζήτησαν οι οφθαλμοί μου, δεν ηρνήθην εις αυτούς.»—Εκκλησ. 2:4-10.
Σ’ ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, λίγοι άνθρωποι είχαν τις πηγές του πλούτου που είχε ο βασιλεύς Σολομών. Εν τούτοις, μολονότι φαινομενικά είχε οτιδήποτε ήταν δυνατόν να επιθυμήση, διεπίστωσε ότι οι επιδιώξεις του ήσαν απατηλές, όχι ικανοποιητικές. Γιατί; Κατ’ αρχήν, ο Σολομών εγνώριζε ότι η ζωή του δεν μπορούσε να διατηρηθή αιωνίως. Θα έχανε τα πάντα στο θάνατο. «Εμίσησα έτι εγώ πάντα τον μόχθον μου,» είπε ο Σολομών, «τον οποίον είχον μοχθήσει υπό τον ήλιον· διότι, αφίνω αυτόν εις τον άνθρωπον όστις θέλει σταθή μετ’ εμέ. Και τις οίδεν αν θέλη είσθαι σοφός ή άφρων; και όμως θέλει εξουσιάσει επί παντός του μόχθου μου, τον οποίον εμόχθησα.»—Εκκλησ. 2:18, 19.
Ομοίως, η προσπάθεια ενός ατόμου, ν’ αποκτήση μια εξέχουσα θέσι σ’ αυτόν τον κόσμο μπορεί να οδηγήση σε πικρή απογοήτευσι. Πολύ συχνά συμβαίνει οι ικανοί άνθρωποι να είναι θύματα των περιστάσεων που τους κλέπτουν την ευκαιρία να κάνουν καλή χρήσι των ικανοτήτων τους. Ο Βασιλεύς Σολομών διεπίστωσε ότι: «Ο άφρων βάλλεται εις μεγάλας αξίας . . . Είδον δούλους εφ’ ίππων, και άρχοντας περιπατούντας ως δούλους επί της γης.» (Εκκλησ. 10:6, 7) «Ο δρόμος δεν είναι εις τους ταχύποδας, ουδέ ο πόλεμος εις τους δυνατούς, αλλ’ ουδέ ο άρτος εις τους σοφούς, αλλ’ ουδέ τα πλούτη εις τους νοήμονας, αλλ’ ουδέ η χάρις εις τους αξίους· διότι καιρός και περίστασις συναντά εις πάντας αυτούς»—Εκκλησ. 9:11.
Ανάμεσα στους ατελείς ανθρώπους, η ικανότης δεν είναι κατ’ ανάγκην ο αποφασιστικός παράγων για ν’ αποκτήση κανείς μια ειδική θέσι. Έχει λεχθή ότι ‘Αυτό που υπολογίζεται δεν είναι το τι γνωρίζει ένα άτομο, αλλά το ποιον γνωρίζει.’ Αυτός είναι ο λόγος που τόσο συχνά άνθρωποι, που είναι πολύ ικανοί και έχουν ίσως ευγενική διάθεσι, διαπιστώνουν ότι πρέπει να συνεργασθούν με την ανοησία ατόμων που δεν έχουν τις αναγκαίες ικανότητες, αλλά ασκούν διοικητικό έλεγχο. Εκείνοι που κατευθύνουν τις υποθέσεις, αντί να υπολογίζουν την αξιοπρέπεια αυτών των ατόμων, πολλές φορές είναι πιθανόν να τα κακοπαριστάνουν ως ανόητα στους άλλους.
Ο Σολομών δεν ήταν υπερβολικός όταν εχαρακτήρισε τα έργα που γίνονται σ’ αυτό το ατελές σύστημα ως «ματαιότητα.» Η επιδίωξις υλικών στόχων—θέσεων, υλικών αποκτημάτων και άλλων—απλώς δεν είναι ικανοποιητική, αλλά συνοδεύεται από ένα πλήθος θλίψεων.
Τότε, λοιπόν, ποιος είναι, ο σκοπός της ζωής; Δεν υπάρχει τίποτε που μπορεί να φέρη ικανοποίησι; Ναι, είναι η επιδίωξις αυτού το οποίο μπορεί να οδηγήση σ’ ένα διαρκές και ασφαλές μέλλον. Ο βασιλεύς Σολομών το έδειξε αυτό, αφού πρώτα συμπλήρωσε την έρευνά του για τις άσκοπες επιδιώξεις. Έγραψε: «Ας ακούσωμεν το τέλος της όλης υποθέσεως· φοβού τον Θεόν, και φύλαττε τας εντολάς αυτού, επειδή τούτο είναι το παν του ανθρώπου.»—Εκκλησ. 12:13.
Ναι, το κλειδί για μια ικανοποιητική ζωή είναι το ν’ αναγνωρίζη κανείς τις πνευματικές του ανάγκες. Ένας που ήταν μεγαλύτερος από τον Σολομώντα, ο Ιησούς Χριστός, ετόνισε την ίδια σκέψι όταν αντιστάθηκε στον Σατανά ή Διάβολο. Ο Ιησούς παρέθεσε από τις Εβραϊκές Γραφές και είπε: «Με άρτον μόνον δεν θέλει ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με πάντα λόγον εξερχόμενον δια στόματος Θεού.» (Ματθ. 4:4) Όταν ένα άτομο έχη ένα υγιές ενδιαφέρον για τον Δημιουργό και ακολουθή τις εντολές του, προφυλάσσεται από τις απογοητεύσεις που προέρχονται όταν κανείς κάμη την κοσμική γνώσι, τις θέσεις, ή τα υλικά αγαθά τον πρωταρχικό σκοπό στη ζωή του. Αντί να αγωνισθή με την καρδιά του για κάτι που είναι πρόσκαιρο, αυτό το άτομο οικοδομεί μια σχέσι με τον Θεό που μπορεί να διαρκέση σε όλη την αιωνιότητα. Αυτή η σχέσις δεν βασίζεται στα υλικά αποκτήματα που έχει ένα άτομο, αλλά στο τι είναι πραγματικά σαν άτομο, όπως λέγει η Αγία Γραφή: «Διότι ο άνθρωπος βλέπει το φαινόμενον, ο δε Ιεχωβά βλέπει την καρδίαν.»—1 Σαμ. 16:7, ΜΝΚ.
Ούτε και ο θάνατος δεν μπορεί να καταστρέψη αυτά τα οποία έχουν αποκτήσει εκείνοι που σέβονται τον αληθινό Θεό. Γιατί όχι; Διότι τίποτε δεν μπορεί να τους χωρίση από την αγάπη του Θεού. «Είμαι πεπεισμένος,» έγραψε ο Χριστιανός απόστολος Παύλος, «ότι ούτε θάνατος ούτε άγγελοι ούτε αρχαί ούτε δυνάμεις, ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε άλλη τις κτίσις θέλει δυνηθή να χωρίση ημάς από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.» (Ρωμ. 8:38, 39) Οι δούλοι του Ιεχωβά, ακόμη και αν είναι φυσικώς νεκροί, εξακολουθούν να είναι ζώντες από την άποψι του Θεού, διότι αυτός έχει κάμει προμήθεια να τους επαναφέρη στη ζωή. Γι’ αυτό το λόγο, ο θεόπνευστος ψαλμωδός μπορούσε να λέγη: «Εάν πλαγιάσω εις τον άδην, ιδού, συ.»—Ψαλμ. 139:8.
Χωρίς αμφιβολία, λοιπόν, σοφοί είναι εκείνοι που αναγνωρίζουν ότι το να ζη κανείς σαν επιδοκιμασμένος δούλος του Θεού είναι αυτό που πραγματικά κάνει τη ζωή να έχη νόημα. Ο σκοπός της ζωής, επομένως, είναι να φέρη τιμή στον Δοτήρα της Ζωής, τον Ιεχωβά, σε σεβασμό και τήρησι των εντολών του. Είναι αυτό εκείνο που εσείς προσπαθείτε να κάμετε;